@ManjanighCollective‏

پادکست پیچ | شماره‌ی نُه | از روزهای بمب و بیانیه

@ManjanighCollective‏

تلاش رفقای منجنیق در نقادی بخشی از بیانیه‌ها و‌ متون منتشرشده حول جنگ و فضای جنگی در خور قدردانی‌ست.

تجمع اعتراضی مردم سنندج و حمایت‌های گسترده از معلمان اخراجی کردستان

عده زیادی از مردم سنندج در تجمعی در منطقه آبیدر علیه اخراج گسترده معلمان کردستان اعتراض کردند. در روزهای اخیر چندین تشکل صنفی نیز خواهان لغو احکام ناعادلانه علیه معلمان کردستان شدند.

https://www.radiozamaneh.com/863419/

@RadioZamaneh | رادیو زمانه

💬 پاسخ به ۱۰ مغلطه‌ی رایج شِبه‌چپ علیه «جبهه سوم»

اگر شما هم مثل ما جزو کسانی هستید که هم نسبت به تهاجمی‌شدن دخالت‌های امپریالیستی احساس خطر می‌کنید و هم نسبت به مسیری که رژیمِ ضدِانقلاب ج.ا با تشدید غارت و فقر و سرکوب داخل پی گرفته، پس قاعدتاً این سوال که چه طور می‌توان «جبهه سوم» را در زمین عمل محقق کرد، دغدغه روز و شب شما در هفته‌های اخیر بوده. برای ما این فوری‌ترین اولویت است، اما شروعِ راه، ناچار از مسیر نقد سلبی می‌گذرد؛ از پاسخ به استدلال‌ها و مغلطه‌هایی که در هفته‌های اخیر به صدها رنگ و بیان کوشیدند جبهه سوم را نامطلوب یا ناممکن جلوه دهند. این مطلب ردیّه‌ای است بر آن‌ها؛ اما در خلالش نقبی نیز به چند بحث مهم ایجابی جبهه سوم نیز زده است: سیاست جبهه واحد کارگری در مقابل جبهه خلقی و موضع اصولی در قبال مسأله ملل تحت ستم در شرایط دخالت امپریالیستی و خطر بالکانیزه‌شدن.
***
❌ ۱- نیروهای انقلابی ناسازمان‌یافته‌اند و عددی در معادله نیستند، با توجه به اینکه در جنگ داخلی جامعه به تباهی کشیده می‌شود، موقتاً هم که شده باید در کنار جمهوری اسلامی بایستیم تا از سناریوی جنگ داخلی جلوگیری کنیم.

❌ ۲-همانطور که خلأ قدرت ناشی از جنگ‌ جهانی اول باعث پیش‌روی بلشویک‌ها شد، این جنگ هم می‌تواند چنین فرصتی را برای ما مهیا کند.

❌ ۳- اسرائیل/ ج.ا فاشیست است، پس باید یک جبهه مشترک (ولو با دشمن‌مان) در مقابلش تشکیل دهیم.

❌ ۴-جبهه سوم، کاغذی است و فقط در سطح صدور بیانیه حضور دارد؛ پس باید به نیروهای نقداً موجود پیوست، ولو آنکه دشمن‌مان باشند.

❌ ۵- همانطور که لنین سوار بر قطار آلمان شد تا خود را به انقلاب روسیه برساند، ما هم باید از شکاف بین بلوک‌های ارتجاعی به نفع خود استفاده کنیم.

❌ ۶- مغلطه «ناهم‌ارزی»: شرارت ج.ا و اسرائیل هم وزن نیست. پس باید در کنار یکی علیه دیگری ایستاد.

❌ ۷- جمهوری اسلامی یک نیروی ضدّ امپریالیسم است، پس باید به دفاع از آن بپردازیم.

❌ ۸- دیدید حضور نظامی در سوریه، لبنان و عراق می‌تواند در مقابل جنگ ایجاد بازدارندگی کند، پس باید از سیاست‌های منطقه‌ای ج.ا دفاع کرد.

❌ ۹- نه این‌وری، نه آن‌وری، وسط بازی است، یا این‌وری یا آن‌وری!

❌ ۱۰- اسرائیل به دنبال بالکانیزه‌کردن ایران است، پس برای جلوگیری از تجزیه باید در کنار جمهوری اسلامی ایستاد.


👈🏾 مطالعه کامل متن...

گفت‌وگوی رادیو پیام آزادی با همایون ایوانی - جنگ: نگاهی به وضعيت جهان کنونی
گفت‌وگوگردان: جمشید مهر
۲ شهریور ۱۴۰۴ (۲۴ اوت ۲۰۲۴)

روایت تصویری:

https://youtu.be/bhal5NrgnHI

در این گفت‌وگو به موضوعات زیر پرداخته شده است:
🔷 ضرورت صنایع نظامی در ادامه چرخه تولید و بازتولید سرمایه‌داری
🔷 درباره مفهوم میلیتاریسم ونظامی‌گری
🔷ارتباط نظامی‌گری با ساختار قدرت و مسئله «مجتمع‌های نظامی ـ صنعتی»
🔷 بحران مزمن سرمایه‌داری از سال ۲۰۰۸ و نظریه شومپتر درباره "تخریب خلاقانه"
🔷تخریب خلاقانه و کاربست آن در جنگ و نظامی‌گری
🔷جنگ هژمونیک ایالات متحده امریکا و چین و پیامدهایش برای منطقه خاورمیانه و ایران
🔷 "نعمت جنگ" برای جمهوری اسلامی و سرکوب مبارزه طبقاتی و اجتماعی در ایران
🔷 نقش جمهوری اسلامی به عنوان بخشی از زنجیره مبارزه تسلیحاتی و جنگ
🔷 لینک برنامه در پیام آزادی
https://payameazady.org/single.php?c=12&Id=1336
منابع بیشتر:
🔷 مقاله "نگاهی به وضعیت تاریخی - مشخص جهان کنونی - همایون ایوانی" در کتاب زیر از صفحه ۱۱ تا ۱۱۴ در دسترس است:

http://dialogt.info/wp-content/uploads/2019/07/DOM_4_v3.pdf

#بازنشر

مقاله‌ی زیر شالوده‌های اقتصادسیاسی گسترش جنگ و نظامی‌گری در زمانه‌ی حاضر را با رجوع همزمان به فاکت‌ها و روندهای انضمامی-تاریخی واکاوی می‌کند و از این نظز مکمل نظری مفیدی برای گفتگوی ارائه‌شده در ویدئوی بالا و موضوع محوریِ آن است:

همایون ایوانی: «نگاهی به وضعیت تاریخی - مشخص جهان کنونی» - فصلی از شماره‌ی چهارم نشریه‌ی «در دفاع از مارکسیسم»، اردیبهشت ۱۳۹۸، صص‌. ۱۱ تا ۱۱۴، ناشر: انتشارات طلیعه - گفتگوهای زندان.

http://dialogt.info/wp-content/uploads/2019/07/DOM_4_v3.pdf


بازنشر فایل از کانال «شبنامه»:

https://t.me/schabname

-------------------
@kdialectic

🔴 تداوم کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در ۵۱ زندان مختلف در هفته هشتادوچهارم

🔘 پیوستن زندان لنگرود قم به «کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام»

در آستانه چهلمین روز اعدام بزدلانه مهدی حسنی و بهروز احسانی هستیم؛ دو زندانی سیاسی اعدام شده که همچنان پس از ۳۶ روز، خانواده و دوستانشان از محل دفن آن‌ها بی‌خبرند. این رفتار غیرانسانی که معنایی جز ناپدیدسازی قهری و شکنجه خانواده جانباختگان ندارد، بخشی از الگوی مستمر نقض حقوق بشر و حقوق خانواده‌های داغدار در ایران است.

اعدام‌های گسترده و بی‌رحمانه‌ای که هر هفته در کشور ما رقم می‌خورد، با آمار نگران‌کننده‌ی ۳۹ اعدام، شامل ۲ زن زندانی در هفته گذشته و ۷۰۴ اعدام در سال جاری [۱۴۰۴] ، نه تنها نقض آشکار حقوق بنیادین بشر است، بلکه نشانگر سرکوب خونین مردم و تلاش حکومت برای حفظ قدرت از طریق ترساندن و خاموش کردن صدای آزادی و عدالت‌خواهی است.

با وجود همه این‌ها، باور داریم که جای قربانیان این ظلم‌ها نه در خاک فراموشی، بلکه در قلب تک‌تک ایرانیان آزاده است. خون آنان همچنان در رگ‌های جوانان جوشان و جاری است و راه آن‌ها چراغ امید برای آینده‌ای بدون اعدام و خشونت خواهد بود.

با پیوستن جمعی از زندانیان زندان لنگرود قم در هفته هشتادوچهارم به کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام، آمار زندان‌هایی که در کارزار مشارکت دارند به ۵۱ زندان افزایش یافت و این همه نشان از مقاومت گسترده زندانیان و جامعه در مقابله با اعدام است.

کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» مصمم است تا لغو کامل احکام اعدام در ایران و تضمین احترام به حقوق بشر و عدالت، صدای خانواده‌های داغدار، زندانیان و همه مردم آزادی‌خواه باشد.

در پایان، این کارزار فقدان یکی از همراهان و حامیان کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» (آقای ولی دانشورکار پدر زندانی سیاسی شاهرخ دانشورکار که حضوری موثر در تجمعات داشتند) را به خانواده محترم ایشان و همه حامیان و اعضای کارزار، صمیمانه تسلیت می‌گوید.

کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» سه‌شنبه ۱۱ شهریور در ۵۱ زندان زیر در هفته هشتادوچهارم در اعتصاب غذا می‌باشند:

زندان اوین، زندان قزلحصار (واحد ۳و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان فردیس کرج، زندان تهران بزرگ، زندان قرچک، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین، زندان اهر، زندان اراک، زندان خرم آباد، زندان یاسوج، زندان اسد آباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز (بند زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادل آباد شیراز (بند زنان و مردان)، زندان فیروزآباد فارس، زندان دهدشت، زندان زاهدان (بند زنان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان یزد، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مشهد، زندان گنبد کاووس، زندان قائمشهر، زندان رشت (بند مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزل آباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان مهاباد، زندان بوکان، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج، زندان کامیاران و زندان لنگرود قم

هفته هشتادوچهارم
۱۱شهریور ۱۴۰۴
#کارزار_سه‌شنبه‌های_نه_به_اعدام

#کارزار_سه_شنبه_های_نه_به_اعدام
#نه_به_اعدام


@no_to_execution_tuesdays

https://t.me/No_To_Execution_Tuesdays

https://x.com/n_t_e_t?s=11&t=6GecPLF1UQuojV4AbepL1A

#گزارش
#یادداشت‌هایی_درباره‌ی_چالش‌های_فضای_جنگ (۴)

https://tinyurl.com/38z7zs7s


«شما به ما دست نخواهید یافت!»

سخنرانی ضدجنگ - گزارشی فشرده از کمپ اعتراضیِ «راین‌متال را خلع‌سلاح کنید!»


ترجمه و‌ مقدمه: تحریریه‌ی کارگاه دیالکتیک

۱۱ شهریور ۱۴۰۴


مقدمه:

طی روزهای گذشته اکسیون اعتراضی کمپ «راین‌متال را خلع‌سلاح کنید!» (Reihen-Metall Entwaffnen) - در شهر کُلن آلمان - به‌دلیل سرکوب پلیسی خبرساز شد. اما مهم‌تر از آن، این کمپ اعتراضی - که در سال‌های اخیر هرساله به‌مدت یک هفته در یکی از شهرهای آلمان برگزار شده - امسال حال و هوای پرشورتر و رادیکال‌تری داشت. از مهم‌ترین دلایل این گامِ رو به پیش، یکی گسترش چشم‌گیر مشی نظامی‌گری در سیاست آلمان در پی شدت‌یابی تنازعات امپریالیستی و آرایش جنگیِ ناتو است؛ و دیگری، تبعات هولناک جنگ و نسل‌کشی اسرائیل در غزه، که دولت آلمان - در کنار ایالات متحده - بی‌گمان از مهم‌ترین پشتیبان‌های سیاسی-گفتاری و نظامیِ آن بوده است و‌ لذا به‌طور فزآینده در کانون انتقادات نیروهای مترقی قرار گرفته است. متنی که در پایین می‌خوانید ترجمه‌ی سخنرانی و‌ گزارش یکی از فعالان و‌ سازمان‌دهندگان کمپ یادشده است. این سخنرانی در تظاهرات ضدجنگی‌ ایراد شد که اول سپتامبر در یکی دیگر از شهرهای آلمان برگزار شد. با این توضیح که در تقویم سیاسی آلمان و‌ برخی کشورهای اروپایی روز اول سپتامبر، به‌مناسبت سالگرد حمله‌ی نظامی آلمانِ نازی به لهستان (۱۹۳۹)، یا آغاز رسمی جنگ دوم جهانی، به‌عنوان روز ضدجنگ نام‌گذاری شده است.

و یک نکته‌ی پایانی اما نه جانبی:

با اینکه اکتیویسم ضدجنگ پدیده‌ی جدیدی در جوامع غربی نیست، درهم‌تنیدگی فاز جدید مناسبات سلطه‌ی جهانی با گسترش نظام‌مند جنگ و نظامی‌گری، جایگاه و کارکرد تازه‌ای به آن داده است. در این معنا که تنگنای تاریخی سرمایه‌داریِ متاخر در عبور از بحران‌های ساختاری‌ِ مزمن و تجمیع‌یافته‌اش موجب شده است‌ که «رژیم جهانی جنگ» هرچه بیشتر به‌سان مسیری «بدیل» برای تضمین انباشت سرمایه گسترش و استقرار بیابد: «انباشت به‌مدد نظامی‌گری»؛ مسیری که‌ به‌دلیل پیوند ذاتیِ آن با اقتدارگراییِ سیاسیْ همزمان امکانات بیشتری برای سرکوبِ وسیع‌تر و موثرترِ مقاومت ستمدیدگان (پرولتاریای جدید) عرضه می‌کند. و از آنجا که فاز جدید تشدید جنگ و نظامی‌گری علاوه‌بر خدمت به بازتولید سرمایه‌داری لاجرم مستقیما با تضعیف و نابودسازی شالوده‌های زیستی و مبارزاتیِ پرولتاریا همراه است، پیکار ضدجنگ (در هر شکل ممکن) می‌باید بخشی از استراتژی مبارزات طبقاتی پرولتاریا باشد.

روشن است که به‌دلیل محدودیت‌های حاد برآمده از فضای خفقان و سرکوب در ایرانْ اعتراضات مستقیم ضدجنگ، نظیر هر اکسیون اعتراضی دیگر، در معرض سرکوب‌ها و پیگردهای وحشیانه‌‌ی دولتی قرار خواهند گرفت؛ دست‌کم‌ در مقطع کنونیِ موازنه‌ی قوا. ولی راههای ابتکاری تقویت گفتار ضدجنگ در فضای ایران، به‌سان ضدگفتاری در برابر گفتار جنگ‌طلبانه‌ و کردار نظامی‌گریِ حاکمیت، و مفصل‌بندی محکم‌تر آن با آگاهی/مطالبات طبقاتی پرولتاریا لزوما به‌تمامی بسته نیست (۱).

درعین حال، تصور می‌کنیم در حال حاضر فعالین و گروه‌های چپ دیاسپورا می‌توانند و می‌باید مخالفت عملی با جنگ و نظامی‌گری را به‌سان مولفه‌ای استراتژیکْ در فعالیت‌ها و جهت‌گیری‌های سیاسیِ خود بگنجانند: خواه با نظر به روند کلی اوضاع جهانی؛ خواه به‌دلیل وضعیت آشوب‌ناک ایران و خاورمیانه - منطقه‌ای که به‌سان یکی از اصلی‌ترین میدان‌های جنگ‌های بالفعل و بالقوه، میزبان تبعات تباهی‌آور فضای جنگی بوده و خواهد بود -؛ و خواه به‌منظور گسترش و‌ تحکیم پیوندها و سازمان‌یابی‌های انترناسیونالیستی. هرچند در اینجا آنها بی‌گمان با زمین لغزنده‌ای روبرو هستند (خواهند بود)، که مهم‌ترین وجه آن اِشغالِ نسبی پهنه‌ی انترناسیونالیسمِ ضدجنگ با گفتارها و رویه‌های شبه‌آنتی‌امپریالیستی‌ است (جدا از سرکوب‌های پلیسی و حربه‌هایِ دولتی مجرم‌انگاری‌ِ فعالان).

در این باره بیشتر خواهیم نوشت.


تحریریه‌ی کارگاه دیالکتیک

۱۱ شهریور ۱۴۰۴

(۱) در واقع مانند بسیاری از موارد مشابه، ردپای آگاهی ضدجنگ و ضدنظامی‌گری در شهود طبقاتی پرولتاریا قابل شناسایی‌ست. چون آنها مستقیم‌تر و شدیدتر از سایر طبقات جامعه اثرات مصیبت‌بار جنگ و سیاست‌های جنگ‌طلبانه را لمس می‌کنند. به باور ما، بارزترین گواه این مدعا - در سپهر ایران - را می‌توان با مرور شعارهایی که طی دو دهه‌ی اخیر در بسیاری از تجمعات اعتراضی (در خیابان یا محل کار) تکرار شده‌اند استخراج کرد: تقریبا یک پایه‌ی ثابت شعارهایی که حول هر مطالبه‌ی معین شکل گرفته‌اند، استفاده از ترجیع‌بند « ... حق مسلم ماست!» بوده است. ...

فایل پی‌دی‌اف: 👇🏾

«شما به ما دست نخواهید یافت!»

سخنرانی ضدجنگ - گزارشی فشرده از کمپ اعتراضیِ «راین‌متال را خلع‌سلاح کنید!»


ترجمه و‌ مقدمه:
تحریریه‌ی کارگاه دیالکتیک

۱۱ شهریور ۱۴۰۴

------------------
@kdialectic