کارگاه دیالکتیک

متن دریافتی

نکاتی پیرامون جنگ ایران و اسرائیل

یادداشت سوم | ۱۰ مرداد ۱۴۰۴

نویسندگان: هسته‌ی اِدنا

فرازی از متن: 👇🏾

پس از انتشار بیانیه‌ی میرحسین موسوی، موجی از بیانیه‌های حمایتی و تکمیلی در رابطه با رفراندوم به پا شده است و مطالب متعددی در تأیید یا نفی آن در رسانه‌های فارسی‌زبان منتشر شده است. خواسته‌ی اصلی موسوی برگزاری یک همه‌پرسی برای ایجاد مجلس موسسأن قانون اساسی است. منطقاً پس از برگزاری همه‌پرسی و موافقت اکثر شرکت‌کنندگان با تغییر قانون اساسی، بناست مجلسی با هدف تدوین قانون اساسی جدید شکل بگیرد و خروجی آن هم مجدداً به رای گذاشته می‌شود. بیان این خواسته از جانب موسوی قابل درک است، زیرا او کماکان به نیروهایی درون ساختار حکومت اعتماد دارد و تصور می‌کند که از طریق آنها امکان گذار فراهم خواهد شد. اما مالجو با اتکاء به کدام نیرو از این ایده دفاع می‌کند؟ آیا احزاب سوسیالیستی یا کمونیستی در ایران وجود دارند که طیف چپ از طریق آنها بتواند در مجلس موسسأن نماینده‌ای داشته باشد؟ آیا چپ ایران – برای مثال – موقعیتی شبیه به نیروهای چپ و رادیکال شیلی در سال 2019 دارد که از رفراندوم حمایت کند؟ در بیانیه‌ی موسوی به این نکته اشاره شده که «ساختار کنونی نظام نماینده‌ی همه‌ی ایرانیان نیست» و این موضوع همان نقص اصلی در درک مالجو و دیگرانی‌ست که از رفراندوم حمایت می‌کنند. رفراندم قانون اساسی تلاشی‌ست برای غلبه بر بحران فروپاشی از جانب بخشی از نمایندگان جامعه برای تشکیل دولتی «فراگیر». پس در وهله‌ی اول مخاطب برگزاری رفراندوم قدرتمندترین بخش به اصطلاح انتخابی حکومت یعنی قوه‌ی مجریه است. از طرف دیگر همان نیروهایی که زمینه‌ی برگزاری رفراندوم را فراهم می‌کنند بر کرسی‌های مجلس موسسأن پس از آن هم خواهند نشست و هر جریان سیاسی که خارج از این چارچوب باشد اثری بر قانون اساسیِ بعدی نخواهد داشت. واضح است که اتحاد و ائتلاف یا حول ایده‌ای مشترک شکل خواهد گرفت، یا حول پذیرش مطالبات یک نیروی سیاسی توسط بلوکی از قدرت‌؛ در غیر این صورت، چرا این عمل‌گرایانِ میانه‌رو باید – به‌طور عملی – به نیروهایی که تا همین چند ماه پیش پزشکیان و اصلاح‌طلبان را مجریِ اوامر خامنه‌ای (آن هم صرفاً در حوزه‌ی سیاست خارجی و اقتصادی) می‌دانستند، چنین امتیاز سیاسی‌ای بدهند؟ درحالی که نه اعتراضاتی سراسری در سطح کشور وجود دارد و نه جنبش‌های اجتماعی به‌شکلی فراگیر سازمان‌یافته و دارای تشکل هستند که بتوانند پشتوانه‌ی اجتماعی برای پذیرش امتیاز فراهم آورند. به عبارت دیگر، راه حل رفراندوم فارغ از موافقت یا مخالف با اصل آن، الزامات مادیِ غیرحقوقی‌ای دارد که در شرایط حاضر هر نیروی سیاسی غیر چپ می‌تواند در کلیت‌اش با آن همراهی کند: برخی به‌واسطه‌ی در اختیار داشتن پایگاه طبقاتی مشخص؛ برخی دیگر به واسطه‌ی پای‌بندی به منطق سیاسی رفراندوم (که گذار سیاسیِ کنترل‌شده را وعده می‌دهد)؛ و نهایتاً بخش‌هایی از جامعه که تصور می‌کنند نمایندگانی در طبقه‌ی حاکمه دارند. در حالی که بخش بزرگی از کنش‌گران چپ یا در زندان هستند و یا از محل کار خود اخراج شده‌اند و امکان فعالیت علنی و گسترده ندارند، همراهی در مسیر رفراندوم فاقد دستاوردی حداقلی خواهد بود.

------------------------
لینک مطلب در وبسایت کارگاه:

https://kaargaah.net/?p=1534

--------------------------
@kdialectic

666 views13:12