کانال رسمی شهر کارچان

#نوستالژی

#زمستان_چوپان

برف درب مردخانه را پوشانده،صدای بَ بَ گوسفندان از داخل کِنده(زاغه گوسفند) به گوش می رسد پیرمرد چوپان به سختی درب مردخانه را باز می کند.
ارتفاع برف تا زیر چانه ی پیرمرد می رسد.

چوپان نگاهی به اطراف می اندازد ،همه جا سپید پوش و برف اندود است ،گِرد آغل لب به لب پر برف شده، با بیل و پارو برف سنگین گِرد آغل را پارو می کند و درب کِنده را به سختی باز می کند تا گوسفندان از درون زاغه تاریک به داخل گِرد آغل بیایند و نفسی تازه کنند.
گاز و بخار از دیلیچه های(دریچه) سقف کِنده( زاغه ) به سمت آسمان تنوره می کند.
دو روزی است که دامها به چرا نرفته اند و برف سنگین روی بوته ها را پوشانده ،پیرمرد دستی به ریش سپیدش می کشد و فکری می کند تا چاره بیندیشد.

چاره در کمک خواستن از آبادی است.

نان و آذوقه ی خودش هم ته کشیده،کمی شیر از تک میش گوشدار گُزل گله می دوشد و لاجرعه سر می کشد.

پیرمرد چوپان می رود بالای بام مردخانه و نفس عمیقی می کشد و از ته دل نعره ای می زند ،صدایش آنچنان در کوه می پیچد و پژواک می کند که ،مردم صدایش را از یک فرسخی می شنوند.
دوباره صدایش را صاف می کند و مانند شیر نعره می زند و فریاد می کند که ایهاالناس گله نیازمند آذوقه و علوفه است.

سگ های گله هم با واق واق خود پیرمرد را در طلب کمک همراهی می کنند.

چوپان پیر، شیری است در این بیشه خوفناکِ برف اندود.

صدای زوزه گرگها گله را رم داده و گله گوسپندان همچون گردباد به خود میپیچد،سگها بر روی دیوار گِرد آغل می چرخند و با صدای واق واق و هاو هاو خود به گرگها می فهمانند که این گله هم صاحب دارد و هم نگهبان ، گله هم به پشت گرمی چوپان و سگها آرام می گیرد.

خبر در خواست کمک چوپان به کدخدا رسیده و او دستور داده تا راه را با چان چِغِر بیندازند تا کاه و جو و علوفه را بار الاغ ها کنند و به سمت قشلاق های کوهپایه حاشیه شرقی روستا روانه کنند.

سفره نان و اطعمه و اشربه ای هم برای چوپان پیر می فرستند.
برای سگهای گله هم نواله(نوعی غذای سگ ) تهیه می کنند.

پیرمرد به رغم ورود به سن پیری چشمهایش مانند عقاب تیز بین است و از چند کیلومتری کاروان آذوقه را می بیند.

ارتفاع برف چیزی کمتر از یک متر نیست و الاغ های پیشروی کاروان که چان به دنبالشان بسته شده تا راه را باز کنند به سختی حرکت می کنند.

کم کم کاروان آذوقه به نزدیکی کِنده رسیده و سگها "هاو هاو" کنان به استقبال می آیند.

پیرمرد در این فاصله آخورهای زاغه را پاک کرده با نشخوارها و خاکِ کاه های به جا مانده در ته آخورها زیر پای گوسفندها را خشک کرده و به پیشواز کاروان آذوقه آمده

کارگزاران کدخدا و تعدادی از صاحبان خرد گوسفندهای موجود در گله بارها را پائین می آورند و در چشم بر هم زدنی آخور دامها را پر می کنند از علوفه و جو

به محض اینکه چوپان درب زاغه را باز می کند ،گوسفندان مانند قحطی زده ها به سمت آخورها حمله می کنند و الی آخر

پیرمرد کمی چوب آتش زده و بعد از اینکه چوبها نیمه سوز شد با تشتی آنها را به چاله ی کرسی مردخانه می ریزد و کبریتی هم به چراغ موشی(پی سوز) روی دیوار میزند تا کمی فضا روشن شود.

همراهان کاروان که رنج راه را طی کرده اند و صورت هایشان مانند لبو سرخ شده نیز وارد مردخانه می شوند و در زیر کرسی آرام می گیرند و هم صحبت پیرمرد چوپان می شوند.
سفره نان و آب و غذا را روی کرسی می گذارند تا پیرمرد روزه اجباریش را افطار کند.
قبل از غروب ، همه

به سمت روستا برمی گردند اما چوپان می ماند تا گوسفندان را تیمار کند و منتظر بماند تا آفتاب از مشرق بتابد و دوباره گله در دشت پهن شود و از خوان نعمت طبیعت متنعم شود.

پیران و کهنسالان دیار کارچان دهها و صدها از این وقایع و داستانها را خود به چشم دیده اند و برای نسل ما نقل کرده اند.
جان مایه داستان فوق نقلی واقعی از شنیده های نگارنده از گذشتگانی است که درگذشته اند و خاطراتشان را در قلب و ذهن ما حکاکی کرده اند.

دل نوشته های عبدالرضا حاج علی بیگی

📡ڪــانــال رســمــے شــهر ڪــارچــان📡

•┈••✾◆🍃🌸🍃◆✾••┈•
🆔 @karchan_city96
•┈••✾◆🍃🌸🍃◆✾••┈•

👍16👎4

1.09K viewsVahid : H A B 1, 15:43