بافیده شده
ابلق موهایت باز
من عشق گزیده‌ام
از آن میترسم .

#منصوره_واعظی_شاهزاده
#نورباعی
@kar471

زندان ابد، عاقبت جستن بود
افتادن برگ، حاصل رستن بود
با بوسه به باد…قاصدک رفت به باد
این عاقبت به باد دل بستن بود


گل مرد، ولی تو منتِ خار نکش
کوتاه بیا این همه سیگار نکش
بگذار که آزاد و رها پر بکشد
بیهوده به دور باد، دیوار نکش
#مهدی_طاهری
@kar471

زیر شکم این همه بت
لە شدە ام
دنبال خدای لاغری می گردم

#واران
#نورباعی

افسوس که برگ هم‌مسیر باد است
عدل از ترهات عهد استبداد است
هر شعله شهیدِ کشورِ تاریکی‌ست
هر شاخه زمینِ بازیِ صیاد است


پیوسته به دام، دانه آمیخته‌ای
از سر به کمر کمر به سر ریخته‌ای
ای بافه‌ی آبشار زیبایی و حسن
شب را به کجای شانه آویخته‌ای


بی پا و سری پی ثمر می‌گردی
بر کام نیامده هدر می‌گردی
اینجا چیزی به جز پریشانی نیست
ای آه که می‌روی و برمی‌گردی

#محسن‌مرادی‌مصطفالو
@kar471

غم در دل ما طبق طبق جا کرده
گل غنچه ی اشک را شکوفا کرده
بر دوش وطن نشسته بارِ غربت
وین غم ، کمرِ مامِ وطن تا کرده
#محمدرضاکوزه‌گرکالجی
@kar471

هر چند که نقشه‌ی بر آبی زده‌ام
اما به گمان چه طرح نابی زده‌ام
از وسعت غم پناه بردم بر شعر
من تکیه به دیوار خرابی زده‌ام
#حسن_شوهانی
@kar471

هر سال که میرسد غمین است بهار
با خون شکوفه ها عجین است بهار
ما جشن گرفتیم و نمی فهمیدیم
صد زخمِ نبسته ی زمین است بهار


ای طُرفه شرابِ نابِ هستی، برخیز
بر دیده بزن آب و ز مستی، برخیز
این بار به احترام رویاهایت
ای آنکه درونِ من نشستی، برخیز

#مهدیس_رحمانی_سامانی
@kar471

دوشــم * بگرفــت آن نگـار سـرمســت
کـز دست مــن ِ دلشــده نتوانی جَســت
گفتم که شب است دستم از دست بدار
تــا بــا تو نگیردم کسی دست به دست!

#مهستی‌گنجوی

این رباعی که در نزهه‌المجالس ( سده ۷ هجری ) و خلاصه‌الاشعار ( سده ۸ هجری ) به نام مهستی ثبت شده، از زاويه نگاه يک زن سروده شده و نشانگر دغدغه خاطر و محافظه‌کاری زن در جامعه سنتی ایران است.
گرچه تاریخ ادبیات ایران به لحاظ فضا و زبان در کل تاریخی مردانه است و عاشقانه‌های زنان شاعر نیز اغلب تحت‌الشعاع این فضای مردسالار، فاقد هویت زنانه هستند؛ اما مهستی گاه این حصار را می‌شکند و از فضای مردانه رها می‌شود، فردیت زنانه خود را فریاد می‌زند و از خود ردپایی زنانه در شعر بر جای می‌گذارد.

* در خلاصه‌الاشعار: دستم

https://t.me/parniyan7rang

عشق تو بکشت عالم و عامی را
زلف تو برانداخت نکونامی را
چشم سیه مست تو بیرون آورد
از صومعه بایزید بسطامی را

خاقانی

«پرواز
غم‌انگیزترین تجربه است»
-پروانه‌ی لای برف‌پاکن می‌گفت-

#واران

@zhinestan

آن‌قدر که سختی فراوان دیده
پیهِ همه‌چیز را به تن مالیده
هر دانه‌ی برف، دانه‌ی باران است
که روز سقوط خود کفن پوشیده

#جعفر_مقیمیان
@kar471

مانند پرندە در سقوط آزاد
ناگاە ز روی داربستی افتاد
بابا همەی زندگی اش قرضی بود
جانش را-- قسط آخرش-- را هم داد
#واران

.
.
.

چند رباعی از دهه های پیش :

هی درد و بلا به جان خریدن تا کی؟
خودسوزی خویش را ندیدن تا کی؟
یکبار خطا..بهشت..حوا...کافیست
این بازی "آدم" آفریدن تا کی؟

###

هر چند کمم ولی زیادم با "عشق"
گاهی غمگین و گاه شادم با "عشق"
از دست تورم مضاعف امسال
تمدید نشد قراردادم با "عشق"

###

گل داد و شناختیم پژمردن را
در اوج بهار زندگی مردن را
از "عشق" فقط سه چیز را فهمیدم
دلتنگی و درد و خون دل خوردن را..

ح.ز

۱. اسمی نه و
رسمی نه
از آن شاه فقط
تصویری
بر شیشه‌ی قلیانی ماند

۲. دربانی هستم
دم این کاخ بزرگ
که خواب
ندارم و
خیالم "تخت" است

#جعفر_مقیمیان
#نورباعی
@kar471

رباعیّات ابوسعید ابوالخیر
دست‌‌نویس شمارهٔ ۸۹۸۳ کتابخانهٔ دانشگاه تهران، نستعلیق، کاتب استاد سعید نفیسی، کتابت شعبان ۱۳۴۰ ه‌ق، ۴۲گ، ۱۳س.

@n_kh_f_j

گفتم مانی به سرو، می‌مانم گفت
ماند دهنت به غنچه، می‌دانم گفت
گفتم سخنی بگوی ای غنچه‌دهان
در خنده شد از ناز که نتوانم گفت
#همایون_اسفراینی
@kar471

فریاد من از گلوی خونین آید
از بغض فروخورد‌ه‌ی دیرین آید
بشکافم و من سینه خود چاک کنم
شاید که خدا ز عرش پایین آید
#علی_اوسط_حسینی
@kar471