.

1:38

اعتماد به صاحب اثر یعنی شما بدونی مرداد نیومد حتما دلیلی داشت ولی وقتی ک بیاد....
#NEM
@TheFaryasFan

ترک خدااااااا بود
تا دیروز همه هیتر بودن
یاس دهن همشونو بست بنازمممم
https://www.youtube.com/watch?v=BmuqgZ9bj3c

https://youtu.be/Oo21EZ80u48
ادیت: عنشو درآوردن دیگه

بزرگ‌ترین دردی که طی دهه‌ی بیست زندگی - که به اواخرش نزدیک می‌شوم - داشتم، درد «چه» کار کردن با زندگی بود.

«چرایی» زندگی خیلی زود حل شد، یا لااقل خیلی زود کم‌اهمیت شد؛ اما یافتن پاسخی برای این سوال که حالا با این زندگی «چه» کنم، زمان و انرژی و توانایی و جسم و جانم را صرف چه کنم، سال‌ها به‌طول انجامید (و ادعا نمی‌کنم که به پاسخ غایی این پرسش رسیده‌ام!).

اوایل بیست سالگی، گاهی شب‌ها تا دیروقت کتاب‌ها را به امید یافتن پاسخی ورق می‌زدم!

و شگفت‌انگیز است که این‌قدر کم به این مسئله‌ی رایج پرداخته شده.

کتب فلسفی بی‌شماری وجود دارد که به چرایی‌ها می‌پردازند.

هزاران کتاب‌ علمی و همچنین خودیاری هم هست که به شما «چطور»های زندگی را یاد می‌دهند (چطور برنامه‌نویسی کنیم؟ چطور هسته‌ی اتم را بشکافیم؟ چطور دوست پیدا کنیم؟ چطور با اعتماد به نفس باشیم؟)

یعنی هم برای چرایی و هم چگونگی زندگی منبع بی‌شمار است؛ اما کمتر منبعی به «چه» کار کردن با زندگی پرداخته است.

علت این که این‌قدر کم به این پرسش مهم پرداخته شده، یک چیز است... همان که نیچه گفت:

«هیچ‌کس نمی‌تواند پلی را که شما، و فقط خود شما، باید از روی آن از رودخانه‌ی زندگی گذر کنید، برای شما بسازد.»

فرزاد بیان
@bayanz

خیلی خستم، خسته‌تر از هر لحظه‌ی دیگه‌ی امسال. امروز وسط ۲۱ سالگی توی زندگیم با همه‌ی مشکلات و کمبودام وسط رویاهای بچگیم دارم زندگی می‌کنم. اما هیچی خوب نیست. تناقض بدیه که با وجود همه‌ی آدما تنهام، روزا سخت می‌گذرن. ساعت همیشه ازم جلوتره، ازش می‌ترسم؛ هیچی از چرخیدن عقربه‌ها ترسناک‌تر نیست. خمیده‌تر از خ روی خستگی رو مبل دراز کشیدم تازه داره یادم میاد که قبلا چطوری با نوشتن خودمو تسفیه می‌کردم. احتمالا این ذوق کور و نگاه نیمه‌باز جاش توی کوله‌اس، که بعد ماه‌ها از همه این آدما و کل این شهر دور شم. برم جایی که دنبال خودم و حسی که به زندگی از دستش دادم بگردم. کاش انقد حالم بین بد و خوب پینگ پنک نشه، کاش می‌شد همیشه ناراحت باشم تا یادم بره خوشحالیی هست. کاش همه چی بهتر بود، هیچوقت این سمت زندگی رو نمی‌دیدیم.

اینو با دل بی قرار نوشتم✍...

یاس زیر یه پست که از این ریمیکس ادیت زده شده بود کامنت هم گذاشت💬...

#یاس

𝙲𝙷𝙰𝙽𝙽𝙴𝙻 - 𝚈𝙰𝚂| @YasRapFarsi

یادگاری از بی کفایتی جمهوری اسلامی
دلار ۱۰۲ تومن

یه گروه از صوفی‌ها بودن که یه فکر جالب داشتن: می‌گفتن بزرگ‌ترین خطر برای آدمِ سالک اینه که به خودش مغرور بشه یا بخواد جلوی مردم خوب به نظر بیاد.
برای همین، عمداً کارهایی می‌کردن که مردم سرزنششون کنن. مثلا:
می‌رفتن گدایی، کارای ظاهراً خجالت‌آور می‌کردن، لباسای پاره یا نامرتب می‌پوشیدن.
هدفشون این بود که نفسشون شکسته بشه و یادشون نره که ارزش واقعی آدم توی دلشه، نه توی نگاه بقیه.
به همین خاطر بهشون گفتن: ملامتیه، یعنی کسایی که ملامت و سرزنش رو می‌خرن تا خودشون رو از غرور و ریا نجات بدن.
این حرکتشون برای من خیلی جالبه که هر از گاهی میومدن و ازین کارا میکردن تا خودشون رو از قید و بندی که خودشون برای خودشون درست کردن راحت بشن.