گاهـی فراموش کن زخم‌هایت،
زخم هستند؛
آنها را به چشم خاک بنگر؛
و تماشا کن چگونه،
جوانه از بستر درد می‌روید.
او محکم است، استوار و بلند بالا،
درست مانند تو.
پس التیام تنها راه نجات نیست.
گاهی باید بگذاری زخم گریه کند؛
تا بذرِ نهفته‌اش روزی،
به مجنونیِ بید شود. ‌‌ ‌ ‌ ‌‌‌‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌‌‌ ‌ ‌‌‌‌‌ ‌‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌‌‌ ‌‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌‌‌‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌‌‌ ‌ ‌‌‌‌‌ ‌‌ ‌‌‌‌ ‌‌‌ ‌ ‌‌‌‌‌ ‌‌ ‌‌‌‌ ‌ ‌‌‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌‌‌ ‌‌ ‌ ‌‌ ‌‌ ‌ ‌‌‌ ‌‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌‌‌ ‌‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌‌‌ ‌‌ ‌  ‌‌ ‌ ‌ ‌‌‌ ‌‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌‌‌ ‌‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌‌‌