کلید قفل هایم در دستان زندان‌بان است.
او گاهی در قفس را باز می‌گذارد [تا پرواز کنم؛]
اما تنها تا انتهای زنجیر ها، مقداری بالاتر از قفس.
هرگز قفل زنجیره ها را باز نمی‌کند.
و اما روز به روز این پابند تنگ تر می‌شود.

می‌دانم روزی،
یا [زنجیرها] از فرط تنگی خواهند گسست،
یا استخوان پاهایم.