و شب كه مي رسد از راه
كودن و سرخوش
براي خواب كردن من ديگر ترانه كافي نيست
به آسمان بگو
بگو به آسمان ...
(ع.ک.ق)
#شعر_نو

" از گِل، کوزه ای می سازیم؛ اما این خالیِ درونِ کوزه است که آب را در خود جای می دهد.
از چوب، خانه ای بنا می کنیم؛ اما این فضایِ خالیِ درون خانه است که برای زندگی سودمند است.
مشغولِ هستی ایم؛ در حالی که این نیستی است که به کار می آید..."
(لائوتزه، کتاب دائو. د. چینگ)
#حکمت

سجده همان یکی بود که ابلیس نکرد.
(ظاهرا از:) شمس تبریزی
#گزین_گویه

«... اکنون مدتی گذشته بود و من هیچ چیز مقدسی ندیده بودم و چیزهای پرافتخار افتخاری نداشتند و ایثارگران مانند گاو و گوسفند کشتارگاه شیکاگو بودند ــ گیرم با این لاشه‌های گوشت کاری نمی‌کردند جز این که دفنشان کنند ــ. کلمه‌های بسیاری بود که آدم دیگر طاقت شنیدنشان را نداشت و سرانجام فقط اسم جاها آبرویی داشتند... کلمات مجرد، مانند افتخار و شرف و شهامت یا مقدس در کنار نام‌های دهکده‌ها و شماره‌ی جاده‌ها و شماره‌ی فوج‌ها و تاریخ‌ها پوچ و بی‌آبرو شده بودند.»
وداع با اسلحه، ارنست همینگوی، ترجمه: نجف دریابندری، انتشارات نیلوفر، ۱۳۷۶ ، فصل بیست و هفتم
#کتاب

البُخلُ عار ، و الجُبنُ مَنقِصَه ، والفَقرُ يَخرسُ الفَطِنَ عَن حاجَتِهِ ، والمُقِلُّ غَريب في بلدته.
(حکمت سوم از شرح نهج‌البلاغه‌ی ابن ابی‌الحدید)
بخل ننگ است و ترس كاستي؛ بينوايي، زبان زيرك را كند مي كند كه خواسته خود را بگويد، و تنگدست در سرزمين و شهر خويش غريب و بيگانه است ...
ابن ابي الحديد سپس سخناني درباره‌ی اهميت مال براي حفظ آبرو نقل كرده است و مي‌گويد: گفته شده است مال تو پرتو و نور توست، اگر مي‌خواهي منكسف و تاريك شوي همه‌ی آن را پراكنده و تباه ساز. به اسكندر گفته شد: به چه سبب فلاسفه با همه حكمت خود و شناختي كه از دنيا دارند مال خود را حفظ مي‌كنند؟ گفت: براي اينكه دنيا ايشان را نيازمند نكند كه كاري را كه سزاوار ايشان نيست، انجام دهند.
يكي از پارسايان گفته است: نخست دو گرده نان خود را فراهم ساز و سپس به عبادت پرداز.
امام حسن عليه السلام فرموده است: هر كس مدعي شود و گمان برد كه مال را دوست ندارد، در نظر من دروغگوست و اگر بدانم راست می‌گوید، در نظرم احمق است.

جلوه‌ی تاریخ در شرح نهج‌البلاغه، ترجمه و تحشیه: دکتر محمود مهدوی دامغانی، نشر نی ۱۳۸۵ ، جلد ۷ ، ص ۲۲۹
#حکمت

برتراند راسل بر این باور بود که «نسلی که تاب ملال را ندارد نسل مردان کوچک است». به نظر من، حق با اوست. و بدون توانایی تحمل میزان خاصی از ملال، زندگی ما زندگی شوربختانه‌ای خواهد بود، چون زندگی به فرار مستمر از ملال تبدیل می‌شود. بنابراین همه‌ی کودکان باید به گونه‌ای پرورش یابند که تاب تحمل ملال را داشته باشند. فعّال نگه‌داشتن دائمی کودک به معنای نادیده گرفتن بخش مهمی از تربیت اوست.
لارس اسوندسن
فلسفه‌ی ملال
ترجمه : افشین خاکباز
ناشر : نشر فرهنگ نو
#حکمت

مردي به احنف(۱) فراوان دشنام داد و احنف پاسخي نداد. آن مرد گفت: اي واي چيزي او را از پاسخ ‌دادن به من باز نمي‌دارد، جز آنكه در نظرش خوار هستم.
جلوه‌ی تاریخ در شرح نهج‌البلاغه، ترجمه و تحشیه: دکتر محمود مهدوی دامغانی، نشر نی ۱۳۸۵ ، جلد ۷ ، ص ۲۳۵
ــــــــــــــــــــــــ
(۱) احنف‌بن قیس از معاصران امام علی(ع) که حلم و حکمت او در عرب ضرب‌المثل شده است.
#حکمت

از بهترين مواردي كه از جود عبدالله مأمون نقل شده اين است كه دبير او عمر بن مسعده به سال دويست و هفده درگذشت و ميراثي گران برجاي گذاشت. مأمون، برادر خود ابواسحاق معتصم و گروهی از دبیران را برای تقویم میراث او گسیل داشت. معتصم در حالي كه مأمون در مجلس خلافت نشسته بود ، همراه دبيران بازگشت. مأمون پرسيد چه ديديد؟ معتصم در حالي كه آنچه را ديده بود بزرگتر از واقع نشان مي‌داد، گفت: بسيار زرينه و چهارپا و زمين و ملك يافتيم كه ارزش آنها به هشت ميليون دينار مي‌رسد و در اين هنگام صداي خود را بلندتر كشيده كرد. مأمون انا لله و انا اليه راجعون بر زبان آورد و گفت: به خدا سوگند اين مقدار اندوخته و ميراث را براي يكي از پيروان پيروان او بسيار نمي‌دانم. معتصم چندان شرمسار شد كه نشان شرمندگي او براي حاضران آشكار گرديد.
جلوه‌ی تاریخ در شرح نهج‌البلاغه، ترجمه و تحشیه: دکتر محمود مهدوی دامغانی، نشر نی ۱۳۸۵ ، جلد ۷ ، ص ۲۲۹
#نوادر

چون مصعب‌بن زبیر والي عراق شد، مردم را به حضور پذيرفت تا مقرري ايشان را پرداخت كند. منادي او ندا داد عمروبن جرموز قاتل زبير كجاست؟ به مصعب گفته شد: او گريخته و به جايگاه بسيار دوري رفته است. گفت: آن احمق پنداشته است كه من او را در قبال خون زبير خواهم كشت، به او بگوييد ظاهر شود و در كمال امان و سلامت مقرري خود را بگيرد.
جلوه‌ی تاریخ در شرح نهج‌البلاغه، ترجمه و تحشیه: دکتر محمود مهدوی دامغانی، نشر نی ۱۳۸۵ ، جلد ۷ ، ص ۲۳۵
#نوادر
#حکمت

روزگار سِفله، دونان را نوارش می کند
زان سبب انگشت کوچک قابل انگشتری‌ست
(میرزا طاهروحید)
#تک_بیت

سفید بود مرا روی و خال و موی سیاه
زمانه بین بَدَل هر یکی چگونه نهاد
سفید رویی عالم شده‌ست بهره‌ی موی
سیاهرنگی مویم نصیب خال افتاد
(ابن یمین)
#شعر

هنگام شُکر او به زبان شکوه‌ای گذشت
بی طالعی نگر که همان را شنید و رفت
(سایر مشهدی)
#تک_بیت

پر دردی‌ام ببین و مزن عیب بر کلام
استاد شعر نیستم، استاد ناله‌ام
(معینی کرمانشاهی)
#تک_بیت

دیروز حاج علی فیروزی به رحمت خدا رفت . حدود ساعت دو و نیم بعد از ظهر رضا باخبرم کرد.
آخرین باری که به خانه‌اش رفته بودم پارسال زمستان بود. بعد از چند ماه مریضی سختی که داشت به عیادتش رفتم.
در بدترین وضعیت جسمی باز هم از چای نوشیدن و سیگار کشیدن و صحبت کردن لذت می‌برد.
تا به امروز کمتر آدمی را یافته ام که به اندازه‌ی او زندگی را پذیرفته باشد. دیروز هم که جسد بی‌جانش رادیدم، معلوم بود مرگ را هم به شیرینی زندگی قبول کرده. کسی که در بدترین شرایط، زندگی را به آسانی زیسته بود، کسی که در سخت‌ترین وضعیت جسمی، آدم شاد و مهربانی بود،
این بار به سادگی و رضایتِ تمام مرگ را پذیرفته بود.
هربار که به خانه‌اش می‌رفتم ماجرای ساختن خانه‌اش را برایم تعریف می‌کرد. تنها چیزی که در این دنیا به روی هم نهاده بود. نه تفاخری در لحن روایت داشت نه احساس حقارت از این دارایی ناچیز. فقط دستاویزی بود تا یادی کند از بنّای درگذشته ی ساختمان( که پدرم بود)
هیچ‌گاه ندیدم از چیزی شکایت کند. حتی از درد و مریضی، اگر حالش را می‌پرسیدی تنها از روی صداقت پاسخ می‌گفت، بدون آنکه بخواهد ترحم کسی را برانگیزد.
هر مقوله‌ای برای صحبت کردن برایش لذتبخش بود، مگر بدگویی که از این کار سخت ابا داشت.
هنوز کسی را ندیده‌ام به مانند او از آفتاب گرفتن لذت برده باشد.
سیگار کشیدن، چای نوشیدن، غذا خوردن، کشاورزی و گپ زدن... هرکدام از اینها که دست می‌داد لذت بزرگی برایش داشت.
نه از تنهایی هراسی داشت نه از شلوغی؛ نه گرسنگی بی‌تابش می کرد نه از غذای لذیذی که گیرش می‌آمد دوری می‌کرد.
اگر بودا با دوری جستن از مظاهر زندگی آن را نفی کرد، حاج علی با در آغوش کشیدنش آنرا انکار کرد. همانگونه که دیروز هم با پذیرش مرگ، آن را هم تهی‌دست روانه کرد.
برای زندگی جز دو تا اتاق کوچک خشتی باقی نگذارد.
مرگ هم از او جز جسمی پیر و فرسوده وبیمار چیزی به کام نکشید.
مرگ و زندگی هر دو از او تهیدست به جا ماندند.
دوم اسفندماه ۱۳۹۵
(ع.ک.ق)
#یادداشت

👆👆👆عجیب یاد پدربزرگم افتادم
درست مثل همین مردبود و اهل دود نبود...
"آرواددور قاپولوقدان بیر اووج یمیش ویر اوشاقلارا"
خاننا زن دوم پدر بزرگم از ولایت امام‌درویشان بود، حتی مهربانتر از خاننا که سل امانش را برید.
"آرواد چولمگین سویون زیاد اله "
نه که غریب بود کمتر روزی بودخاننا سفره‌ی دونفره پهن کند. نان دهاتی بود ومختصر ترشی یا ماست و ...
سه دوست قدیمی عصا به‌دست پشت سر هم در چقیر برف. زمین یخ‌زده. کاش موبایل بود(همان بهتر که نبود)
لذتی می‌برد روی ایوان که می‌نشست واز آن بالا بازی بچه ها را سیر می‌کرد.
عذرا زن‌دایی‌ام اغلب با خوشرویی با تندی‌های جوانی دائیم کنار می‌آمد. از وقتی که در آن زمستان سخت آرام و بی‌صدا سرِزا رفت وحیاط مشترکشان بی آب وجارو ماند.
محبت مادرانه غلام بابا به اسماعیل حسادت کودکانه‌ام رابرمی‌انگیخت.
نه وقتی خودش مرد نه وقتی که خاننا، آن قدر دلم نگرفت که تابوت پنجره‌ی چوبی خانه خشتی اش در دهان لودر هوا می‌رفت.
ع _ حامدیخواه

اجل خندان رسید و اشک ریزان رفت و بخشودم
فغان کاین دزد هم بر پوچی کالای من گرید
(اخوان ثالث)
#تک_بیت

گذشتم از سر هستی به همت پیری
قد خمیده پل آب زندگانی شد
(صائب)
#تک_بیت

لذت فردا، به کامش تلختر گردد ز زهر
هر که امشب می خورد، اندوه فردا بیشتر
(نجوای گیلانی)
#تک_بیت

مَن جَرَي فِي عِنانِ أمَلِهِ عَثَرَ بِأَجَلِه
هر كه همراه آرزوي خويش تازد مرگش به سر دراندازد.
(حکمت شماره ۱۹ از شرح نهج‌البلاغه ابن ابی‌الحدید)
ابن ابي‌الحديد در شرح اين سخن مي‌گويد: در مباحث گذشته سخنان بسياري در مورد آرزو گفته ايم و اينك برخي ديگر مي‌گوييم.
امام حسن عليه‌السلام فرموده است: اگر درباره مرگ و مسير آن بينديشي، آرزو و فريب آن را فراموش مي‌كني، تقديركنندگان براي خود پندارها دارند و سرنوشت مي‌خندد.
ابوسعيد خُدري روايت مي‌كند كه اسامة بن زيد كنيزكي را به صد دينار خريد كه پس از يك ماه آن را بپردازد. پيامبر صلي الله عليه و آله فرمود: آيا از اسامه شگفت نمي‌كنيد كه چيزي را يك ماهه خريداري مي‌كند؟ همانا كه اسامه دراز آرزوست.
ابوعثمان نهدي گويد: به حدود يكصد و سي سالگي رسيده‌ام ، هيچ چيز نيست كه در آن كاستي نیافته باشم مگر آرزويم كه همچنان بر حال خود است.
شاعري چنين سروده است:
«مي بينمت كه روزگار، حرص تو را بر دنيا مي‌افزايد، گويي كه نمي‌ميري، آيا حد و نهايتي داري كه اگر روزي بر آن برسي، بگويي مرا بس است و خشنود شدم. ديگري گفته است هر كس آرزوها را آرزو كند و در آن غرقه شود پيش از رسيدن به آرزويش مي‌ميرد...»
جلوه‌ی تاریخ در شرح نهج‌البلاغه، ترجمه و تحشیه: دکتر محمود مهدوی دامغانی، نشر نی ۱۳۸۵ ، جلد ۷ ، ص ۲۴۲
#حکمت

صدای التفاتی از سر این خوان نمی‌جوشد
لب گوری مگر وا گردد و گوید بیا اینجا
(بیدل دهلوی)
#تک_بیت

ما پیوسته درجستجوی عشق هستیم زیرا هرگز یادنگرفته ایم که خود را دوست بداریم.
رهایی از وابستگی روانی، لوری وایز، مترجم: پروین عظیمی، نشر دنیای نو، چاپ دوم، ۱۳۹۲ ، صفحه‌ی ۱۳
#گزین_گویه