سیر بحث بنده این بود که پس از اثبات صحت روایت زراره از امام باقر علیه‌السلام و روشن شدن مراد آیه‌ی ششم سوره‌ی مائده، ابتدا روایات موافق با دلالت قرآن را بررسی کنم و سپس به سراغ روایات مورد استناد مخالفین بروم.

لکن به درخواست برخی دوستان و اصرار تعدادی از کاربران که مایل بودند ابتدا روایات مورد استناد مخالفین بررسی شود، در این مرحله از باب نمونه، چند روایت اصلی و مهم مورد استناد آنان را بررسی خواهیم کرد.

البته تأکید می‌کنم که بر اساس مبنایی که پیش‌تر تبیین شد، هر روایتی که مفاد آن دلالت بر شستن پا در وضو داشته باشد، در صورتی که با دلالت قرآن بر مسح پا تعارض داشته باشد، اساساً حجیت نخواهد داشت و از این جهت، نیازی به بررسی سندی و دلالی آن نیست.

با این حال، برای بررسی ادعای مخالفین و روشن شدن میزان استحکام ادله‌ی آنان، چند روایت مهم و محوری را جداگانه بررسی خواهیم کرد.

🆔 @javaheralklam

#فقه_الثقلین 4⃣2⃣

⁉️ آیا از روایات اهل‌بیت علیهم‌السلام می‌توان شستن پا را اثبات کرد؟ ( ۷ )

▪️اولین روایت مورد استناد مخالفین و شاید مهمترین‌ آنها روایت ذیل میباشد:

▫️مولا امیرالمومنین علی علیه‌السلام میفرمایند: «نشسته بودم تا وضو بگیرم. در همان هنگام که وضو را آغاز کرده بودم، رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله وارد شدند.
به من فرمودند: «مضمضه کن، آب در بینی بکش (استنشاق کن) و مسواک بزن.»
سپس صورتم را سه بار شستم.
حضرت فرمودند: «دو بار شستن نیز برای تو کفایت می‌کند.»
سپس دو دستم را شستم و سرم را دو بار مسح کردم.
حضرت فرمودند: «یک بار نیز برای تو کافی است.»
سپس پاهایم را شستم.
حضرت به من فرمودند: «ای علی! میان انگشتان پا را (هنگام شستن) خلال کن، تا در آتش با خلال کردن کیفر داده نشوی
📚تهذيب الأحکام جلد اول صفحه‌ی ۹۳

✅ روایت فوق هم از جهت سند و هم از جهت محتوا قابل پذیرش نیست.

🆔 @javaheralklam

🔹 برسی متن و محتوای روایت:

▫️نخستین اشکال بر این روایت، اشکال متنی آن است. بر اساس این روایت، امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام در وضوی خود، سر را دو بار مسح کردند و پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله وضوی ایشان را اصلاح کرده و فرمودند: «یک بار کافی است.»

پذیرش چنین مطلبی بسیار دشوار است؛ زیرا وضو از مبتلابه‌ترین احکام شریعت است و پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله در هر شبانه‌روز بارها وضو می‌گرفتند و امیرالمؤمنین علیه‌السلام نیز از آغاز بعثت، نزدیک‌ترین فرد به رسول خدا و ملازم دائمی ایشان بودند. ازاین‌رو، بسیار بعید است که شخصیتی مانند امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام، پس از سال‌ها همراهی با پیامبر، در یکی از ابتدایی‌ترین و پرابتلاترین اعمال عبادی، یعنی کیفیت وضو، دچار اشتباه شود و سر را برخلاف سنت پیامبر دو بار مسح کند تا پیامبر وضوی او را تصحیح نمایند.

✅ از همین رو، متن روایت با جایگاه علمی و عملی امیرالمؤمنین علیه‌السلام و نیز با ملازمت مستمر ایشان با رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله سازگاری ندارد و این امر، تردید جدی در صحت مضمون روایت ایجاد می‌کند.

🔸 برسی سندی روایت:

1⃣ در سند این روایت منبّه بن عبدالله قرار دارد. اگرچه نجاشی او را مدح کرده و او را‌ با تعبیر «صالح الروایة» توصیف کرده است، اما با بررسی مجموعه روایات او روشن می‌شود که #اغلب روایاتش مخالف مذهب امامیه و شاذ است.

▫️و من الغريب أنّ النجاشي حكم بصحّة أحاديث المنبّه أبي الجوزاء مع أنّ أغلب أحاديثه مخالف للمذهب.
📚 الأخبار الداخلیة صفحه‌ی ۶۴

توجه به این نکته ضروری است که بررسی محتوای مجموع روایات هر راوی، یک مبنای مهم‌ در ارزیابی اعتبار اوست.

فقیه رجالی معاصر آیت‌الله شبیری زنجانی در این‌باره این گونه توضیح میدهد:

▫️گاهي بعضي توثيقي در مورد آنها وارد نشده، ولي روايات آنها بدون تشويش است و معمول به اصحاب است، متن روايات علامت اعتماد به شخص است و حتي از گفتن ثقه نيز بالاتر است، هر جا نقل شده، به حديث او اخذ كرده‌اند و شواهد ديگري نيز بر حديث او هست، بر اساس متن شناسي، چنين چيزي دليل محكمي بر اعتبار است و ادل دليل بر وثاقت است.

✅ بنابراین، اگر متن روایات یک راوی می‌تواند قرینه‌ای بر اعتبار او باشد [ حتی اگر توثیق خاص در خصوص او وارد نشده باشد ]، به طریق اولی کثرت روایات شاذ و مخالف با مبانی مسلم امامیه نیز می‌تواند موجب تزلزل در اطمینان به نقل او و مانع از اعتماد به روایاتش گردد.

✅ در خصوص روایت فوق وجود همین مانع ما را از پذیرش این روایت باز میدارد چرا که منبه بن عبدالله عموم روایات او شاذ است.

✍ ادامه دارد....

🆔 @javaheralklam

2⃣ راوی دیگری که در سند این روایت محل بحث قرار گرفته، حسین بن علوان است. هرچند درباره وثاقت او میان رجالیان اختلاف نظر وجود دارد، اما فارغ از بحث وثاقت، نکته مهم آن است که وی بنابر تصریح منابع رجالی، عامی‌المذهب بوده است، نجاشی درباره او می‌نویسد:

▫️الحسين بن علوان الكلبي مولاهم كوفي عامي
📚 رجال النجاشی صفحه ۵۲

همچنین کشّی نیز او را در شمار رجال عامه ذکر کرده و می‌نویسد:

▫️محمد بن اسحاق و محمد بن المکندر، و عمرو بن خالد الواسطی، و عبد الملک بن جریح، و الحسین بن علوان، و الکلبی، هؤلاء من رجال العامة الا أن لهم میلا و محبة شدیدة و قد قیل: أن الکلبی کان مستورا و لم یکن مخالفا، و قیس بن الربیع بتری کانت له محبة
📚 رجال الكشي‌ صفحه‌ی ۶۸۷

🔹 برخی، با توجه به پاره‌ای از روایات حسین بن علوان، احتمال داده‌اند که او امامی‌مذهب بوده باشد؛ اما این استظهار قابل پذیرش نیست. همان‌گونه که پیش‌تر اشاره شد، بررسی مجموعه روایات یک راوی در شناخت گرایش مذهبی و میزان اعتبار او نقش اساسی دارد؛ با این حال، در خصوص حسین بن علوان، حتی با مراجعه به مجموع روایات نیز نمی‌توان امامی بودن او را اثبات کرد.

👈 زیرا کشّی به‌صراحت بیان می‌کند که وی با شیعیان معاشرت داشته، به آنان متمایل بوده و با ایشان انس داشته است. بنابراین، طبیعی است که بخشی از روایات او با آموزه‌های امامیه موافق باشد و این موافقت، به‌تنهایی دلیلی بر امامی‌مذهب بودن او محسوب نمی‌شود.

✅ در نتیجه، حسین بن علوان بنابر تصریح منابع رجالی، عامی‌المذهب است و پذیرش روایت اشخاص عامی در صورتی است که روایتش مخالف مبنانی امامیه نباشد؛ در نتیجه روایت از این جهت هم ساقط است.

✍ ادامه دارد...

🆔 @javaheralklam

3⃣ راوی دیگر این روایت، عمرو بن خالد است. درباره وثاقت او میان رجالیان اختلاف نظر وجود دارد؛ اما صرف‌نظر از این بحث، بنابر تصریح منابع رجالی، وی زیدی‌مذهب بوده است، کشی درباره او می‌نویسد:

▫️ أخبرنا عمرو بن خالد وكان من رؤساء الزيدية
📚 رجال الكشي‌ صفحه‌ی ۴۹۸

مرحوم سید خویی نیز پس از بررسی اقوال مختلف، زیدی بودن او را ترجیح داده و می‌نویسد:

▫️ فالصحيح أنه شيعي زيدي
📚 معجم رجال الحديث‌‌جلد ۱۴‌صفحه ۱۰۵

✅ نکته قابل توجه آن است که نه تنها روایت مورد بحث، بلکه بخش قابل توجهی از روایات عمرو بن خالد مخالف با امامیه و شاذ است و با آرای فقهی زیدیه یا عامه هماهنگ است:

▫️ مع أنّ السبر يشهد لزيديّته، فروى غسل الرجل في الوضوء، وروى عدم غسل الشهيد وإن مات من الغد، وروى أنّ من اكترى دابّة فأهلكها بتعدّيه لم يكن عليه أجرة، وروى حرمة المتعة، وروى حرمة لحوم الحمر الأهليّة، وروى تأثير الرضعة الواحدة
📚 قاموس الرجال جلد 8 صفحه 97

🔹 به همین دلیل علامه محمدتقی مجلسی در بررسی روایات منسوب به زید بن علی، با اشاره به اینکه غالب این روایات موافق عامه است، چند احتمال را برای این مسئله مطرح می‌کند که یکی از آنها، عدم صدور صحیح برخی از این روایات از زید و نسبت دادن آنها توسط راویان، از جمله عمرو بن خالد، است:

▫️ واعلم أن الغالب من أخبار زيد بن علي الموافقة للعامة، فهي إما لتقية زيد أو لكذب الحسين و عمرو عليه
📚 روضة المتقين في شرح من لا يحضره الفقيه جلد ۱۴ صفحه‌ی ۲۰۹

✅ بنابراین طبق‌ مبنایی که در بالا توضیح دادیم [ برسی مجموع روایات یک راوی ] حتی اگر احتمال کذب عمرو بن خالد را که علامه مجلسی آن را محتمل دانسته است نپذیریم، دست‌کم با توجه به زیدی بودن وی و نیز مخالف بودن بخش قابل توجهی از روایاتش با مبانی امامی و شاذ بودن روایاتش میبایست در قبول روایات او توقف کرد.


✅ هر یک از این سه اشکال، به‌تنهایی مانع از اخذ به روایت میشود ؛ در حالی که در روایت مورد بحث، هر سه اشکال به‌صورت هم‌زمان وجود دارد و افزون بر آن، اشکال محتوایی نیز بر روایت وارد است. بنابراین، مجموعه این قرائن، اطمینان به صدور و حجیت روایت را به‌طور جدی زیر سوال میبرد.

🆔 @javaheralklam

#فقه_الثقلین 5⃣2⃣

⁉️ آیا از روایات اهل‌بیت علیهم‌السلام می‌توان شستن پا را اثبات کرد؟ ( ۸ )

▪️ دومین روایت مورد استناد مخالفین

▫️از امام صادق علیه‌السلام درباره مردی پرسیده شد که تمام وضو را انجام داده، جز پاهایش؛ سپس با همان دو پا وارد آب شده و آنها را در آب حرکت داده است. امام فرمودند: «همین مقدار او را کفایت می‌کند.»
📚 تهذيب الأحکام ج ۱، ص ۶۶

✅ روایت فوق به لحاظ سندی تام نیست.

🆔 @javaheralklam

🔹 راوی اصلی این روایت، عمار بن موسی ساباطی است. ایشان از جهت وثاقت توثیق شده است؛ اما نکته قابل توجه آن است که بخش قابل توجهی از روایات وی دچار اضطراب و تشویش است.

▪️علامه مجلسی در این خصوص می‌نویسد:

▫️ «وَلا يَخْفَى عَلَى الْمُتَتَبِّعِ أَنَّ أَكْثَرَ أَخْبَارِهِ لَا يَخْلُو مِنْ تَشْوِيشٍ لِأَجْلِ النَّقْلِ بِالْمَعْنَى وَسُوءِ فَهْمِهِ.»
📚 مرآة العقول جلد ۱۵ صفحه‌ی ۲۳۳

👈 بر کسی که در روایات او تتبع کند، پوشیده نیست که بیشتر روایات وی از جهت نقل به معنا و سوء فهم، خالی از تشویش و اضطراب نیست.

▪️صاحب قاموس الرجال نیز پس از تتبع در روایات عمار ساباطی، ابتدا می‌نویسد:

▫️ «إلّا أنّا نرى بالسبر كثيراً من أخباره غير معمول بها»

👈 با بررسی و تتبع، بسیاری از روایات او را می‌بینیم که مورد عمل قرار نگرفته‌اند.

▪️سپس با بررسی روایات او در کتب اربعه، درباره کیفیت نقل وی می‌نویسد:

▫️ «وَأَكْثَرُ أَلْفَاظِ أَخْبَارِهِ مُعَقَّدَةٌ مُخْتَلَّةُ النِّظَامِ.»
📚 قاموس الرجال جلد ۸ صفحه‌ی ۱۹

🔹 بنابراین، بحث در اینجا انکار وثاقت عمار ساباطی نیست؛ بلکه با برسی مجموع روایات ایشان فهمیده میشود که روایات او مضطرب است.

دلیل این اضطراب نیز در برخی کلمات، ضعف وی در نقل دقیق معنا دانسته شده است.

▪️استاد درس خارج، جناب آقای محمدجواد شبیری زنجانی، در این‌باره می‌فرمایند:

▫️«عمار ساباطی روایات مضطرب زیاد دارد. گفته شده است در نقل به معنا قوی نبوده است. فارس بوده و عربی را درست نمی‌فهمیده است، لذا اشتباه زیاد نقل کرده‌اند.»

همچنین آیت‌الله جعفر سبحانی نیز بر همین نکته تأکید کرده و می‌فرمایند:

«بعضی از روات عرب نبودند و به قول رجالی ها جزء موالی بودند (موالی و مولی که در عبارت کشی دیده می شود به معنای غیر عرب زبان است). آنها کلام حضرت را که می خواستند نقل کنند خوب نقل نمی کردند. غالب روایات عمار بن موسی الساباطی این گونه است.»

✅ بنابراین، با توجه به تصریح بزرگان درباره اضطراب و تشویش فراوان در مرویات عمار بن موسی ساباطی، نمی‌توان صرف وثاقت او را برای پذیرش هر روایت وی کافی دانست؛ بلکه در مواردی که روایت او با مشهور فقه امامیه و مبانی پذیرفته‌شده شیعه مخالفت دارد، این اضطراب مانع مهمی در حصول اطمینان به صدور صحیح روایت خواهد بود و نمی‌توان به صرف وثاقت راوی، ملتزم به مضمون آن شد.

🆔 @javaheralklam

#فقه_الثقلین 6⃣2⃣

⁉️ آیا از روایات اهل‌بیت علیهم‌السلام می‌توان شستن پا را اثبات کرد؟ ( ۹ )

🔹 سومین روایت مورد استناد مخالفین

▫️اگر فراموش کردی و دستت را پیش از صورتت شستی، پس شستن صورتت را دوباره انجام بده، سپس دست‌هایت را بعد از صورت بشوی.
و اگر دست چپت را پیش از دست راستت شروع کردی، پس شستن دست راست را دوباره انجام بده، سپس دست چپ را بشوی.
و اگر مسح سرت را فراموش کردی تا اینکه پاهایت را شستی، پس سرت را مسح کن، سپس پاهایت را بشوی.»

✅ روایت فوق حمل بر تقیه میشود‌.

🆔 @javaheralklam

🔹برای فهم دقیق روایت فوق، ابتدا لازم است که روایات دیگری را به‌صورت دقیق بررسی کنیم:

▫️فَأَمَّا مَا رَوَاهُ سَعْدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَيُّوبَ بْنِ نُوحٍ قَالَ: كَتَبْتُ إِلَى أَبِي الْحَسَنِ عَلَيْهِ السَّلَامُ أَسْأَلُهُ عَنِ الْمَسْحِ عَلَى الْقَدَمَيْنِ فَقَالَ: الْوُضُوءُ بِالْمَسْحِ وَلَا يَجِبُ فِيهِ إِلَّا ذَاكَ، وَمَنْ غَسَلَ فَلَا بَأْسَ
📚 الاستبصار‌جلد اول صفحه‌ی ۶۵
📚 معجم الأحاديث المعتبرة جلد چهارم صفحه‌ی۱۸۷

👈 ایوب بن نوح می‌گوید: به امام هادی علیه‌السلام نامه نوشتم و درباره مسح بر دو پا از ایشان سؤال کردم. حضرت در پاسخ فرمودند: وضو با مسح است و در وضو چیزی جز مسح واجب نیست؛ و کسی که [پاها را] بشوید، اشکالی ندارد.

🔹 این روایت از جهت سند صحیح است و راوی اصلی آن، ایوب بن نوح، از شخصیت‌های برجسته اصحاب ائمه علیهم‌السلام است. نجاشی درباره او می‌نویسد:

▫️كان وكيلاً لأبي الحسن وأبي محمد عليهما السلام، عظيم المنزلة عندهما، مأموناً، وكان شديد الورع، كثير العبادة، ثقة في رواياته و أبوه نوح بن دراج كان قاضيا بالكوفة
📚 رجال النجاشی صفحه‌ی۱۰۲

👈 ایوب بن نوح، وکیل امام هادی و امام حسن عسکری علیهماالسلام، دارای جایگاهی بسیار والا نزد آن دو، مورد اعتماد، بسیار پارسا و کثیرالعباده بوده و در نقل روایات نیز ثقه بوده است؛ پدر او قاضی کوفه بود.

🔸با توجه به جایگاه ویژه ایوب بن نوح و ارتباط نزدیک او با امامان علیهم‌السلام، این پرسش مطرح می‌شود که چرا وی درباره چنین مسئله‌ای که قاعدتا میبایست آن را بداند سؤال کرده است؟
به‌ویژه آنکه مسئله وضو از مسائل بسیار مبتلابه مسلمانان بوده و ایوب بن نوح نیز شخصیتی عادی و بی‌ارتباط با فضای علمی و دینی نبوده است.

🔹 پاسخ پرسش بالا را میتوان در کلام نجاشی یافت. نجاشی تصریح می‌کند که پدر ایوب، نوح بن دراج، قاضی کوفه بوده است. این امر نشان می‌دهد که خاندان او با دستگاه قضایی و ساختار حکومتی آن عصر ارتباط داشته‌اند. بنابراین سؤال ایوب بن نوح ناظر به شرایط خاص خود که در تقیه‌‌ی شدید بوده است میباشد؛ او می‌خواسته است حکم خود را در چنین شرایطی از امام جویا شود.

با توجه به این مقدمه، پاسخ امام هادی علیه‌السلام را بررسی کنیم.

▫️امام ابتدا می‌فرمایند: وضوی پاها با مسح است [ الْوُضُوءُ بِالْمَسْحِ ]

▪️سپس برای تأکید، می‌فرمایند: در وضو، جز مسح چیز دیگری واجب نیست [ وَلَا يَجِبُ فِيهِ إِلَّا ذَاكَ ]

این تعبیر بسیار روشن است؛ زیرا امام صرفاً نمی‌فرمایند «مسح جایز است»، بلکه با تعبیر «لا يجب فيه إلا ذاك»، مسح را به‌عنوان تنها امر واجب در این بخش از وضو معرفی می‌کنند.

▫️سپس می‌فرمایند: و اگر کسی پاهایش را بشورد مشکلی ندارد [ وَمَنْ غَسَلَ فَلَا بَأْسَ ]

بنابراین امام ابتدا حکم فقهی اصلی پاها را در وضو بیان میکند و سپس به حکم خاص ایوب بن نوح که در شرایط تقیه بوده است پاسخ میدهد.

☑️ بنابراین، آنگونه که برخی مخالفین فکر کردند ذیل روایت را نمی‌توان به این معنا گرفت که شستن پا نیز در عرض مسح پا، یکی از دو شیوه مشروع و واجب وضو است؛ زیرا این معنا با تعبیر صریح «ولا يجب فيه إلا ذاك» سازگار نیست.

بنابراین، روایت نه‌تنها قابل استناد برای وجوب یا حتی هم‌عرض بودن شستن پا با مسح پا نیست، بلکه صدر روایت با صراحت میگوید: «الوضوء بالمسح و لا يجب فيه إلا ذاك» و این دو تعبیر، مسح را به‌عنوان حکم واجب و حکم اولیه معرفی می‌کنند.
اما عبارت «ومن غسل فلا بأس» ناظر به تکلیف خاص جناب ایوب بن نوح که در شرایط سخت تقیه بوده است میباشد و از باب حکم ثانویه میباشد.

✅ بنابراین حکم تطهیر پا‌ها از منظر اهلبیت علیهم‌السلام مسح میباشد و اگر در برخی روایت‌ها به برخی افراد میفرمایند پا‌ها را بشورید این حکم از باب حکم ثانویه و ناظر به شرایط خاص آن شخص اعم از تقیه و غیره میباشد؛ روایت ابوبصیر [ سومین روایت مورد استناد مخالفین ] نیز از همین قبیل است.

🆔 @javaheralklam

#فقه_الثقلین 7⃣2⃣

⁉️ آیا از روایات اهل‌بیت علیهم‌السلام می‌توان شستن پا را اثبات کرد؟ ( ۱۰ )

▫️روایت فوق از جمله روایات مورد استناد مخالفین میباشد که اگر جایی در کلام اهلبیت علیهم‌السلام بیان شده است که پاها باید مسح شود مقصود از مسح، مسح استیعابی است❗️

👈 توضیح این روایت و مقصود اصلی امام را توضیح دادیم.

🆔 @javaheralklam

#فقه_الثقلین 8⃣2⃣

⁉️ آیا از روایات اهل‌بیت علیهم‌السلام می‌توان شستن پا را اثبات کرد؟ (۱۱)

🔹 در شرح روایت ایوب بن نوح، بیان کردیم که حکم اصلی تطهیر پا در وضو در فقه اهل‌بیت علیهم‌السلام، مسح پا است؛ اما در برخی شرایط خاص، ائمه علیهم‌السلام به برخی از اصحاب خود دستور می‌دادند مطابق وضوی اهل‌سنت عمل کنند؛ چراکه رعایت تقیه و حفظ جان شیعیان اقتضا می‌کرد چنین کنند؛ از جمله امام برای خود خود ایوب بن نوح که با حکومت عباسی مرتبط بود توضیح میدهند که حکم اصلی تطهیر پا در وضو مسح است اما ایوب بن نوح میتواند در وضو از روی تقیه پاهای خود رو بشورد.

بنابراین، صرف وجود روایتی که در آن به شخصی دستور وضویی مطابق وضوی اهل‌سنت داده شده، به‌تنهایی نمی‌تواند اثبات‌کننده حکم عمومی وضو باشد؛ بلکه باید شرایط مخاطب و جهت صدور روایت نیز بررسی شود.

✅ دقت شود که در این گونه روایات بحث ما در اصل صدور روایات نیست بلکه در خصوص جهت صدور روایت است.

نمونه روشن دیگری به غیر روایت ایوب بن نوح، روایت داود بن زربی است. درباره داود بن زربی نیز در رجال کشی آمده است:

▫️وَكَانَ أَخَصَّ النَّاسِ بِالرَّشِيدِ [ او از نزدیک‌ترین و خاص‌ترین افراد نزد هارون‌الرشید بود ]
📚 معجم رجال الحديث جلد هشتم صفحه‌ی ۱۰۷

به همین دلیل امام برای حفظ جان ایشان به او دستور میدهد مطابق وضوی اهلسنت وضو بگیرد:

▫️مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ الصَّفَّارُ عَنْ يَعْقُوبَ بْنِ يَزِيدَ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ الْوَشَّاءِ عَنْ دَاوُدَ بْنِ زُرْبِيٍّ قَالَ: سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ عَنِ الْوُضُوءِ، فَقَالَ لِي: «تَوَضَّأْ ثَلَاثًا». قَالَ: ثُمَّ قَالَ لِي: «أَلَيْسَ تَشْهَدُ بَغْدَادَ وَعَسَاكِرَهُمْ؟» قُلْتُ: بَلَى. قَالَ: فَكُنْتُ يَوْمًا أَتَوَضَّأُ فِي دَارِ الْمَهْدِيِّ، فَرَآنِي بَعْضُهُمْ وَأَنَا لَا أَعْلَمُ بِهِ، فَقَالَ: «كَذَبَ مَنْ زَعَمَ أَنَّكَ فُلَانِيٌّ، وَأَنْتَ تَتَوَضَّأُ هَذَا الْوُضُوءَ». قَالَ: فَقُلْتُ لِهَذَا: «وَاللَّهِ أَمَرَنِي»

▪️داود بن زربی میگوید از امام صادق علیه‌السلام درباره وضو سؤال کردم. حضرت به من فرمود: هر عضو را سه بار وضو بده [ یعنی مطابق وضوی اهلسنت ]
سپس به من فرمود: «‌مگر در بغداد و در میان لشکریان و نیروهای آنان رفت‌وآمد نداری؟» گفتم: بله
داود بن زربی میگوید: [ پس از گذشت این ماجرا و بازگشت به بغداد ] روزی در خانه مهدی [عباسی] وضو می‌گرفتم. یکی از آنان مرا دید، در حالی که من متوجه حضور او نبودم. پس گفت: کسی که ادعا کند تو فلانی هستی [ از شیعیان هستی ]، دروغ گفته است؛ در حالی که تو این‌گونه وضو می‌گیری!»
داود بن زربی میگوید در این هنگام [ با خود گفتم ]به خدا سوگند، امام مرا به همین دلیل مرا به این نوع وضو امر کرده است. [ برای اینکه به عنوان شیعه شناخته نشوم ]

👈 مشروح این روایت را کشی در رجال خود بیان میکند.

🔹 دقت در قرائن خود روایت [ خصوصا با تفصیلی که کشی بیان میکند ] نشان می‌دهد که دستور امام علیه‌السلام در اینجا ناظر به شرایط خاص داود بن زربی بوده است؛ شخصی که با دستگاه حکومت ارتباط داشت و در بغداد و میان نیروهای آنان رفت‌وآمد می‌کرد.

👈 امام در روایت ابتدا به داود بن زربی دستور میدهد مطابق وضوی اهلسنت وضو بگیرد سپس دلیل این کار را بیان میکند و میفرماید: چون تو در بغداد و میان لشکریان خلیفه عباسی هستی .

✅ بنابراین، این روایت نشان می‌دهد که ائمه علیهم‌السلام در شرایط تقیه، ممکن است به یکی از اصحاب خود دستور دهند مطابق وضوی اهل‌سنت عمل کند؛ اما چنین دستوری را نمی‌توان بدون بررسی شرایط صدور، حکم اولیه و عمومی وضوی همه شیعیان دانست.

ازاین‌رو، در بررسی روایات مربوط به وضو، تنها نقل متن روایت کافی نیست؛ بلکه باید جهت صدور روایت، شرایط مخاطب و قرائن موجود در روایت نیز بررسی شود.

🆔 @javaheralklam

#فقه_الثقلین 9⃣2⃣

⁉️ آیا از روایات اهل‌بیت علیهم‌السلام می‌توان شستن پا را اثبات کرد؟ (۱۲)

❗️از جمله روایت مورد استناد مخالفین برای اثبات شستن پا در وضو روایت فوق میباشد!

✅ روایت فوق هیچ دلالتی بر شستن پا ندارد و اثبات میکند که اهلبیت علیهم‌السلام در برخی اوقات برای حفظ جان شیعیان به آنها دستور میدادند مطابق وضوی عامه وضو بگیرند.

👈 شرح و توضیح روایت فوق را بیان کردیم.

🆔 @javaheralklam

▪️سال‌ روز شهادت خاتم انبیای الهی، پیامبر رحمت، حضرت رسول اکرم صلی الله علیه وآله وسلم و فرزند ایشان امام حسن مجتبی علیه‌السلام را به محضر مقدس حضرت ولی‌عصر بقیةالله الأعظم عجل الله تعالی فرجه الشریف و عموم شیعیان و مسلمانان تسلیت و تعزیت عرض می‌کنیم.

▫️وَ عَنْهُ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ عَنِ اِبْنِ مُسْكَانَ عَنْ مُيَسِّرٍ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ: قُلْتُ قَوْلُ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ: «وَ لاٰ تُفْسِدُوا فِي اَلْأَرْضِ بَعْدَ إِصْلاٰحِهٰا » قَالَ فَقَالَ يَا مُيَسِّرُ إِنَّ اَلْأَرْضَ كَانَتْ فَاسِدَةً فَأَصْلَحَهَا اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِنَبِيِّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ فَقَالَ «وَ لاٰ تُفْسِدُوا فِي اَلْأَرْضِ بَعْدَ إِصْلاٰحِهٰا »
📚 الکافي ج ۸، ص ۵۸

▫️ميسر میگويد: از امام باقر عليه السّلام در خصوص معناى این آیه از قرآن كه فرمايد:
« در روى زمين پس از اصلاح آن فساد نکنید »(سورۀ اعراف آيۀ ۵۶) سوال کردم؛ امام فرمود:
اى ميسر زمين فاسد و تباه بود و خداوند آن را به وسيلۀ پيامبرش (صلّى الله عليه و آله) اصلاح فرمود، و (بدنبال آن) فرموده:«فساد نكنيد در روى زمين پس از اصلاح آن»

🆔 @javaheralklam

گوشه‌ای از مقام عظیم الشان پیامبر اسلام حضرت محمد صلی‌الله‌علیه‌وآله

▫️عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي نَصْرٍ عَنْ حَمَّادِ بْنِ عُثْمَانَ عَنْ أَبِي بَصِيرٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ: لَمَّا عُرِجَ بِرَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ اِنْتَهَى بِهِ جَبْرَئِيلُ إِلَى مَكَانٍ فَخَلَّى عَنْهُ فَقَالَ لَهُ يَا جَبْرَئِيلُ تُخَلِّينِي عَلَى هَذِهِ اَلْحَالَةِ فَقَالَ اِمْضِهْ فَوَ اَللَّهِ لَقَدْ وَطِئْتَ مَكَاناً مَا وَطِئَهُ بَشَرٌ وَ مَا مَشَى فِيهِ بَشَرٌ قَبْلَكَ
📚 الکافي ج ۱، ص ۴۴۲

🔹 امام صادق عليه السلام فرموند: هنگامی که رسول خدا (صلّى‌اللّٰه‌عليه‌وآله) را به معراج بردند، جبرئيل او را بجایى رسانيد و خود با او نيامد. پیامبر فرمود: اى جبرئيل! در چنين حالى مرا تنها ميگذارى‌؟!
جبرئیل گفت: برو، بخدا در جايى قدم گذاشته‌اى كه هيچ بشرى قدم نگذاشته و پيش از تو هم بشرى در آنجا راه نرفته است .

✅ سند روایت معتبر است.

✅ برتری مطلق پیامبر اسلام حضرت محمد صلی‌الله علیه‌واله بر تمامی مخلوقات از اعتقادات قطعی شیعیان اهلبیت علیهم‌السلام است .

🆔 @javaheralklam

#فقه_الثقلین 1⃣3⃣

⁉️ آیا از روایات اهل‌بیت علیهم‌السلام می‌توان شستن پا را اثبات کرد؟ (۱۴)

🔹 ترجمه‌ی صحیح روایت فوق با توجه به مجموع روایات و شروح فقها ذیل آن چنین است:

▫️ از امام کاظم علیه‌السلام درباره مردی پرسیدم که وضو گرفت و شستن دست چپ خود را فراموش کرد. حضرت فرمود:
«از میان اعضایی که در وضو باید شسته شوند [صورت و دست‌ها]، فقط دست چپ خود را به‌تنهایی بشوید و وضوی اعضای دیگر [صورت و دست راست] را اعاده نکند.

⁉️ چرا روایت فوق را این گونه معنا کردیم ؟!

🆔 @javaheralklam

🔹 این ترجمه را بر اساس مقتضای جمع میان این روایت و سایر روایات باب برگزیدیم؛ زیرا فقهای امامیه نیز در شرح این روایت، «وحدها» را به معنای «از میان اعضای شستنی» دانسته‌اند.

🔹شهید اول در ذکر الشیعة فی أحکام الشریعة می‌نویسد:

▫️فالمراد بالوحدة من بين المغسولات، وبنفي الإعادة لما سبق عليها، توفيقاً بينها وبين غيرها

▪️مراد از «به‌تنهایی»، [شستن آن] در میان اعضای شستنی است و مراد از نفی اعاده، اعاده نکردن چیزی است که پیش از آن انجام داده است؛ و این تفسیر برای جمع میان این روایت و روایات دیگر است.»
📚 ذکر الشیعة فی أحکام الشریعة، ج ۲، ص ۱۶۲.

🔸 همچنین صاحب الحدائق الناضرة تصریح می‌کند:

▫️يعني لا يعيد ما غسله سابقاً، فلا ينافي وجوب مسح الرجل بعد غسل الشمال، وعلى ذلك أيضاً تحمل صحيحة علي بن جعفر عن أخيه موسى (عليه السلام)

▪️مراد این است که آنچه را پیش‌تر شسته است، اعاده نکند؛ بنابراین این روایت با وجوب مسح پا پس از شستن دست چپ منافاتی ندارد. صحیحه علی بن جعفر از برادرش موسی علیه‌السلام نیز بر همین اساس حمل می‌شود.»
📚 الحدائق الناضرة في أحكام العترة الطاهرة، ج ۲، ص ۳۶۷.

✅ بنابراین، بر اساس تصریح این دو فقیه، «وحدها» به معنای حذف یا نفی مسح پا نیست؛ بلکه ناظر به این است که پس از فراموشی دست چپ، همان عضو شستنی را جبران کند و اعضایی را که پیش‌تر شسته، دوباره نشوید.

🆔 @javaheralklam

#فقه_الثقلین 2⃣3⃣

⁉️ آیا از روایات اهل‌بیت علیهم‌السلام می‌توان شستن پا را اثبات کرد؟ (۱۵)

🔹 روایت فوق قابل حمل بر چند احتمال میباشد؛ از جمله اینکه مقصود امام کفایت غسل بدل از وضو میباشد؛ علامه مجلسی در شرح روایت میگوید:

▫️لا يبعد أن يكون المراد إيقاع الغسل بدلا من الوضوء، فيكون مؤيدا لاستحباب الغسل دائما، و الاكتفاء بالأغسال المستحبة عن الوضوء، كما قيل بهما
📚 ملاد الاخیار جلد سوم صفحه‌ی ۴۷

▪️بعید نیست که مراد، انجام غسل به‌جای وضو باشد؛ در این صورت، روایت مؤید استحباب همیشگی غسل و کفایت غسل‌های مستحبی از وضو خواهد بود؛ چنان‌که چنین دیدگاهی نیز مطرح شده است.

🔸 و احتمالات دیگر که فقهاء بیان کردند؛ به همین دلیل متن روایت فوق مجمل است:

▫️المتن لا يخلو من إجمال
📚 استقصاء العتبار جلد اول صفحه‌ی ۴۸۱

✅ بنابراین روایت به علت اجمالی که دارد قابل حمل بر چند معنا است در نتیجه ظهوری در کفایت شستن پا در وضو ندارد.

🆔 @javaheralklam