‌
سلام ببخشید میشه چندتا کانال خوب و مفید معرفی کنین؟

فعلانه این سه تا رو داشته باشید تا بعد.

‌
ی دلشوره بی دلیل دارم
حتی دستو پاهام یخ کرده:(

وقتی به این فکر می‌کنم که ممکن است مرگ در کمین این روزهایم باشد لبخند از لبم نمی‌افتد، دلشوره‌ها از بین می‌رود و هیچ تعلق خاطری به این دنیا و حوادث و اشکالاتش ندارم. درد‌ها تسکین می‌یابند و اضطراب ها آرام می‌گیرند. این زیبایی مرگ است.

درکل فکرِ مرگ و آخرت آرامش دهنده‌ست.

‌
https://t.me/janfadatel/856
اعمالتونو چیکار میکنین؟

اعمال رو باید اصلاح کنی دیگه. اعمالت اگه درست نباشه که اتفاقا باید از مرگ گریزان باشی. اصلا مرگ در این صورت بهت آرامش میده که تو اعمالت درست باشه. مرگ و آخرت آینه‌ی همین دنیاست.

درستش اینه بچه‌ها. منم ادعایی ندارم چون خودم کمیتِ اعمالم می‌لنگه. و خودم انجامش نمیدم و به سبب همین، خاک بر سر جفت‌مون.

‌
فکرم درگیره اینه لحظات آخری که با مادرم بودم چرا نمیدونستم آخرین باره😭😭

یکی از خوبی‌های مرگ و فانی بودن این دنیا اینه که ما دوباره عزیزان‌مون رو در دنیایی دیگر و بهتر می‌بینیم. خدا رحمت‌شون کنه. بچه‌ها، فاتحه‌ای محبت کنید.

‌
فکرم درگیر:
اگر خدا دردی رو نمیده که توانشو ندارم، اون چیه که خدا در من دیده و منتظره منم پیداش کنم و از این امتحان دنیوی رد بشم؟

درگیر اینکه: برای بالا کشیدن خودم از این درد دوری و عشق، چه طنابی بسازم که رو سفید بیرون بیام؟

درگیر اینکه کاش: شرایط عرفی درست بود و میتونستم به رفیق قدیمیم‌به راحتی پیام بدم و با نور توی قلبش، مثل گذشته ارامش بهم منتقل کنه.

اینکه منتظری امتحان‌ و آزمایش خدا تموم بشه، تمام شدنی نیست، بلکه از حالتی به حالت دیگر تغییر پیدا می‌کنه.

برای بالا کشیدن هم، این چیزی که می‌گم در ظاهر شعاره ولی واقعیت اینه که: عشق‌های دنیوی اگر تو رو به خدای تو نرسونن، کفر هستند پس چه بهتر که به منبع وصل بشی و با زجه و زاری برای این عشق‌های اکثراً هیچ، آبروی خودت رو جلوی خدا نبری.

بله این ارتباطات مشکل داره اگرچه همه پر از مشکلاتیم!

‌
ازت خوشم نمیاد ولی نمیدونم چرا عضوم

شاید ناخودآگاهت بیشتر از خودآگاهت باهام موافقه.

‌
فکرم درگیر اینه که چه شد که انقدر یقین پیدا کردن برام دور به نظر میرسه. برای یقینم آسمون و زمینم بیارن باور نمیکنه. درگیر اینکه چیشد که اون کوچولوی زودباور حالا تا به چشم نبینه باور نمیکنه. به خدا باور و اعتماد دارم ولی باعث آرامشم نمیشه.چون ترس و ناراحتی در کنارش هست. درگیر اینکه زندگی شبیه به چراهای بزرگی شده که جوابی ندارم.

شاید از بس زندگی غافلگیرت کرده، دیگه حتی به چیزهایی که بهشون ایمان داری هم نمی‌تونی با خیال راحت تکیه کنی. انگار ایمانت هست، اما آرامشت جا مونده. زندگی‌ منم مثل تو پر از علامت سواله که هیچکس نمی‌تونه بهشون جواب بده چون خودمون باید جواب این سوالات رو بصورت کاملاً یَدی با تجربه‌ای که می‌کنیم، بدست بیاریم.

ادامه‌ی پیام‌های دیشب رو امروز در همون ناشناس جواب دادم. امیدوارم هرچه زودتر با تکیه به خودتون و خدای خودتون، روح‌ زخمی‌تون التیام پیدا کنه و از پیش‌آمدهای مکرر زندگی غافلگیر نشید که این شکلِ زندگیه و تغییر نمی‌کنه. اینجا تنها چیزی که باید تغییر کنه، قوی‌تر شدن شماست؛ اگر قوی نشید، باید بابت هر اتفاقی زانوتون خاکی شه و بدونید که تهِ همه‌ این چالش‌ها و بلاتکلیفی‌ها خدایی هست که تکلیفت رو بهت املا می‌کنه. تو فقط دایره لغاتت رو بزرگتر کن تا تو این امتحانات کم نیاری، عزیزم. ^_^

امشب بسیار بی‌حوصله‌ام. ‌ده ها پرونده‌ توی ذهنم بازه و زورم نمی‌رسه که حل و فصل‌ش کنم. دلم یک راهنما می‌خواد؛ یه فرشته که روی دوشم بشینه و بهم مشورت بده. من، ظرفِ تجربه کردنم پُر شده. دیگه می‌خوام از سکه‌های این بازی استفاده کنم. کاش وقتی می‌خوابم، الهه‌ای بیاد از سمت خدا، تا مامورِ بستن این پرونده‌ها باشه.