فقط به حرف نیست که؛ باید یه نشونه، یه قدم، یه حرکتی توی رفتارت هم باشه دیگه.

از یه حدی بیشتر که درگیر فضای مجازی می‌شی طعم ناامیدیِ خالص رو بیشتر می‌چشی. جایی که آدمی خودش رو با تصویری از زندگی دیگران مقایسه می‌کنه، که واقعی نیست. تصویری که ویرایش و فیلتر شده‌ست‌. وضعیتی که باعث می‌شه احساس کنی زندگی تو کمه، مشکلات فقط مال توئه، همه دارن به یه جایی می‌رسن جز تو و این دقیقا همون جاییه که احساس ناکافی بودن شکل می‌گیره.

ولی واقعیت اینه که همه یه جایی ته دلشون تنها و سردرگم و خسته‌ان. فقط کمتر کسی جرأت می‌کنه اون قسمت‌ها رو نشون بده.

تو دنیای امروز بیشتر از هر چیزی، هنر ارائه دادن چیزی که داریم و توانایی برقرار کردن ارتباط موثر با دیگران هست که مسیر موفقیت رو هموار می‌کنه؛ اگه بلد باشی چطور خودت رو درست معرفی کنی، چطور حرف‌هات رو به بهترین شکل ارائه بدی و چطور ارتباط موثر برقرار کنی، می‌تونی در چشم دیگران بسیار قدرتمند و موفق ظاهر بشی؛ چون در دنیای امروز، داشتن مهارت‌های اجتماعی و هوش ارتباطی به اندازه یا حتی بیشتر از تخصص فنی اهمیت داره و بدون این توانایی‌ها، خیلی از فرصت‌ها حتی به دست نمیان.

توانایی شاد شدن برای موفقیت و شادی دیگران، بدون حسرت یا مقایسه، نشونه‌ی بلوغ و بزرگی روح یه آدمه. اینکه بتونی با تمام وجود لبخند بزنی، وقتی کسی از مسیر روشن زندگی‌اش، از رسیدن به اهدافش می‌گه، یعنی به آرامش و صلحی با خودت رسیده‌ای که کمتر کسی به آن دست می‌یابد.

گاهی فقط باید ادامه بدی. حتی بی‌انگیزه، بدون باور به نتیجه، فقط با یادآوری این‌که مسئولیتی داری. اگه یه کاری رو شروع کردی، فقط با استمرار و مسئولیت‌پذیری می‌تونی پیش بری. اینکه بدونی دقیقاً چی وظیفه‌ته، جات کجاست و چی باید برات الویت داشته باشه، کمتر سردرگم می‌شی و می‌فهمی مسیر با همه‌ی سختیاش قابل رفتنه.

به همه‌ی کسایی که محله‌شون نون بربریِ خوب داره؛ حسودیم می‌شه!

آدم‌ها رو خیلی وقت‌ها می‌شه از سوال‌هاشون شناخت.

چرا وقتی همه‌ی قسمت‌های یه سریال رو دانلود می‌کنیم، دیگه‌ علاقه‌ای به دیدنش نداریم؟!

معده‌ی عزیزم لطفن تو هر مشکلی خودتو ننداز وسط؛ دو دقیقه اجازه بده خودم بررسی کنم ببینم اوضاع از چه قراره اصلا. شاید حل شد. :)

کنار اومدن با هر چیزی، عزیزت نمی‌کنه. خیلی‌ وقتا الویت و اهمیتت رو کم می‌کنه.

یه روزی، که شاید خیلی دیر باشه، می‌فهمی که هرکاری هم بکنی، باز یکی هست که قضاوتت کنه. حتی اگه جونت رو هم بذاری، باز یکی پیدا می‌شه که بگه کم گذاشتی. پس بهتره همون کاری رو بکنی که خودت باورش داری و همونجوری زندگی کنی که دلت آرومه باهاش.

من فکر می‌کنم گاهی وقتا هرچقدر بیشتر که حرص بخوری، خشمگین بشی و ری‌اکشن نشون بدی انگاری تنها کسی رو که داری تنبیه می‌کنی، خودته.

البته تا زمانی که طرفین اهل گفت‌گو باشند.

دوستان، توی این چنل آموزش کامل کتاب Oxford Word Skills قرار گرفته؛ هر درس، یه ویدیوی جداگانه داره که همه‌ی نکات لازم رو به‌صورت کامل و قابل فهم توضیح می‌ده.
همچنین آموزش‌های ویدیویی مربوط به کتاب Grammar in Use هم داخل چنل هست و می‌تونید برای تقویت گرامرتون ازش استفاده کنید.

یه مقوله‌ای هست به اسم امنیت توی روابط که میاد می‌گه تو یه رابطه باید بتونی خودت باشی. اگه ناراحتی، حرفی توی دلت هست یا چیزی اذیتت می‌کنه بتونی راحت به طرف مقابلت اینو بگی. خستگی‌ها، نگرانی‌ها و دغدغه‌هات رو ابراز کنی بدون اینکه بهت لیبل حساس بودن زده بشه. بدونی عشق و توجهی که دریافت می‌کنی مشروط به این نیست که همیشه کامل و بی‌نقص باشی. بدونی مهمی، حتی وقتی که بهترین نسخه‌ی خودت نیستی.

با توجه به پایان‌بندیِ سریال تاسیان، تماشای این سریال رو پیشنهاد می‌کنید؟

به آدم‌ها بابت چیزهایی که خودشون انتخابش نکردن و نقشی توش نداشتن، احساس خجالت ندیم.

یه جایی تو مسیر زندگی می‌رسی که دیگه هر رفتاری رو نمی‌پذیری. خودت رو دست کم نمی‌گیری. دیگه مثل قبل در مقابل هر چیزی کوتاه نمیای. یاد می‌گیری قبل هر چیزی احترام به خودت رو در الویت بذاری.

ظاهرا کنار میای؛ ولی فکر اینکه می‌تونست یجور دیگه باشه واقعا اذیت‌کننده‌ست.

خودت رو با کسی که مسیرش با حمایت طی شده، مقایسه نکن. تو تنها ادامه دادی.