هزار گفتنی به لب، اسیر پیچ و تاب شد.

نه در رفتن حرکتی بود نه در ماندن سکونی.
احمد شاملو/ ۱۳۳۸

باران تندی می‌بارد. دلم می‌خواست می‌زدم به خیابان و در دل تاریکی خلوت و سرد دم صبح شهر کمی راه می‌رفتم. امّا به عشق آبِ باران دل از نرمای گرم رخت‌خواب کندن، آدمِ دریادل می‌خواهد.

سحرِ وصل همیشه شبِ هجران دارد.

دست در جذبه یک برگ بشوییم و سر خوان برویم.

تا آینه رفتم که بگیرم خبر از خویش.

گویی همه خوابند، کسی را به کسی نیست.

بنظرتون این تابلو برای چند سال پیشه؟!

طبق معمول بهار دلکش زمانی داره میرسه که دل به جا نیست.

آن‌ را که حلال زادگی عادت و خوست
عیب همه مردمان به چشمش نیکوست
معیوب، همه عیب کسان می‌نگرد
از کوزه همان برون تراود که در اوست
ابوسعید ابوالخیر/