میان ماندن و رفتن حکایتی کردیم
که آشکارا در پرده‌ ی کنایت رفت
مجال ما همه این تنگ مایه بود و دریغ
که مایه خود همه در وجه این حکایت رفت

شاملو/ ۲۸ خرداد ۱۳۳۹

تو پای به راه در نه، دگر هیچ مپرس
خود راه بگویدت که چون باید رفت

هزار گفتنی به لب، اسیر پیچ و تاب شد.

نه در رفتن حرکتی بود نه در ماندن سکونی.
احمد شاملو/ ۱۳۳۸

باران تندی می‌بارد. دلم می‌خواست می‌زدم به خیابان و در دل تاریکی خلوت و سرد دم صبح شهر کمی راه می‌رفتم. امّا به عشق آبِ باران دل از نرمای گرم رخت‌خواب کندن، آدمِ دریادل می‌خواهد.

سحرِ وصل همیشه شبِ هجران دارد.

دست در جذبه یک برگ بشوییم و سر خوان برویم.

تا آینه رفتم که بگیرم خبر از خویش.

گویی همه خوابند، کسی را به کسی نیست.

بنظرتون این تابلو برای چند سال پیشه؟!

طبق معمول بهار دلکش زمانی داره میرسه که دل به جا نیست.