نگاه کن به تموج، به انتشار تنِ من.

من از کدام طرف میرسم به سطح بزرگ؟

صدای پایِ تو آمد، خیال کردم باد
عبور میکند از روی پرده های قدیمی.

تو باید مثل یه ریشه، پایِ این ساقه بشینی.

پینترست عزیزم

و نسیمی خنک از حاشیه سبزِ پتو خواب مرا می روبد.

It always seems impossible until it's done.

زیر برف است تمنای شنا کردن کاغذ در باد.

در به روی بشر و نور و گیاه و حشره باز کنیم.

من از مصاحبت آفتاب می آیم کجاست سایه؟

ارغوان خاموش است/دیرگاهیست که او خاموش است/آشنایان زبانش رفته اند/ ارغوان ویران است/هردومان ویرانیم

-هوشنگ ابتهاج

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
واقعا دارم لذت میبرم
رفتم از اولش بخونم
دلم میخواد تو سالن بزرگ طبقه اول جلوی در ورودی شروع به رقصیدن کنم
تو رنگ آمیزیه خونه فقط رنگ های تیره هست ولی شادی زیادی جریان داره شادی که از اگاهی و توکل نشات میگیره