حس آدمهایی که به ما اعتماد میکنند شبیه پرنده ای زیباست که روزی تصمیم میگیرد مارا امتحان کند. او قمار میکند و بر شانه مان مینشیند. او به دستان ما پناه میآورد تا ببیند متعلق به ما هست یا نه! در گیر و دارِ این امتحان کردن، ممکن است نابود شود، چون زندگی اش در دستان ماست! پرنده ای که ریسک می کند و اجازه میدهد زندگی اش را در دست بگیریم. آدمها اعتماد میکنند چون احتمالا مارا دوست دارند. اعتماد کردن کار سختی ست و سخت تر از همه داشتنِ جانِ پرنده ای در دست است.

[تکه هایی از یک کل منسجم از پونه مقیمی]

غمگین مکن، اگر نکنی شاد خاطری
گر مرهم دلی نشوی نیشتر مباش

در این غُربتِ ناشاد
یاسی ست اشتیاق
که در فراسوهای طاقت می گذرد.

ارغوان می‌بینی؟
به تماشاگه ویرانی ما آمده‌اند
مانده‌ایم تا ببینیم نبودن را
آخر قصه شنودن را
پشت این پنجره‌ی بسته هنوز
عطر آواز بنان مانده است
شهریار اینجا
شعر نقاشش را خوانده است

-هوشنگ ابتهاج

۱۴ بهمن ۱۴۰۰
هرچی آرزوی خوبه مال تو...

[چه خواهش ها دراین خاموشیِ گویاست، نشنیدی؟]

آرزو می‌کنم که در ناباورانه ترین حالت زندگی‌تون، اون اتفاق قشنگی که فکرش رو هم نمی کنید، بیفته.

از بلندای این دیوار یاس، از پس این شب عمیق نفرین شده، روشنایی خواهد بود به یقین. امیدی هست برای تازه شدن. در روشنای این آخرین فانوس اندیشه را فریاد زنید.
-خشایار شفیعی