«هوا دچار غم است و انسان، دچار تحمل.»

کاش می‌شد آقای شاهرخ.

قدر‌شناسی یکی از قشنگ‌ترین صفاتیه که یه آدم می‌تونه داشته باشه.

«به قول آقای پائولو کوئیلو انتظار پر از رنجه، فراموش کردن هم رنج‌آوره؛ اما رنج بلاتکلیفی از هر چیزی بیشتره. لذا عزیزان سعی کنید از آدم‌هایی که تکلیفشون با خودشون روشن نیست و شمارو بلاتکلیف میذارند، تا حد امکان دوری کنید.»

قدر آدمایی که به جزئیات مورد علاقه‌تون اهمیت میدن، بدونین. این آدما خیلی دوست‌داشتنی‌اند.

دلم می‌خواد تحت تاثیر چیزی نباشم و به هیچ‌چیز و هیچ‌کس اهمیت ندم. رها باشم و آزاد.

دلگیر بودن آدم رو کم حرف می‌کنه.

چیزی که هزینه نگه‌داریش بیشتر از قیمتش باشه، توجیه نگه داشتن نداره.

«متاسفم اما باید بخشید، عبور کرد و در سکوت به زندگی ادامه داد.»

یکی از بدترین چیزهایی که ممکنه هر آدمی در زندگی تجربه کنه ناامید شدنه.

«هرگز نقطه‌ضعف‌هاتو به کسی نشون نده، هرگز در مورد چیزهایی که دربرابرشون آسیب‌پذیری با کسی صحبت نکن؛ آدم‌ها اونقدر شخصیت بزرگی ندارند که از حرفات برعلیه خودت استفاده نکنند.»

آدم باید یاد بگیره با حقیقت کنار بیاد و اگه نخواد یاد بگیره، مشکلی نداره، آدم‌هایی پیدا می‌شند که این چیز‌هارو به بدترین شکل ممکن بهش یاد بدند.

«گفت فراموش می‌کنی. گفتم ما در بهترین حالت، کنار می‌آییم، می‌گذریم، می‌پذیریم اما هرگز فراموش نمی‌کنیم.»

آیا ما دوباره کسی را باور خواهیم کرد؟

انگار دوست‌داشتن ارزش چندانی نداره، فقط رسیدن و بدست آورد‌نه که مهمه.

هر چیزی تو زمان خودش قشنگه.

آدما خیلی خوب می‌تونن متوجه این بشن که کی دوسشون داره کی نداره، پس خیلی خودتونو برای ثابت کردن احساستون خسته نکنین.

«یکی از معایب به موقع رها نکردن اینه که در نهایت اون بخش تاریک و نامهربان آدم‌ها رو میبینی و همون به عنوان آخرین تصویر تا ابد توی ذهنت باقی می‌مونه.»

هیچ‌چیز ابدی نیست مگر خودِ هیچ.