اگه ارزششو داشت الان غمگین نبودی.

آدم‌های بدقول منو ناامید می‌کنن. آدمایی که فقط بلدن حرف بزنن و توجیه کنن و فکر می‌کنن خیلی زرنگن، آدمایی که قول دادن براشون یچیز عادیه. این آدما نه تنها برای حرفشون، بلکه برای خودشون هم هیچ ارزشی قائل نیستند.

قبل از هر تصمیمی فکر کنید، تحقیق کنید، همه جوانب رو بسنجید. اگه فکر می‌کنید ممکنه نظرتون عوض شه اون رو علنی نکنید. آدما علاف شما نیستند که امروز یه چیزی بگید و فردا نظرتون عوض کنید.

تطاولی که تو کردی به دوستی با من
من آن به دشمن خونخوار خویش نپسندم!

«هوا دچار غم است و انسان، دچار تحمل.»

کاش می‌شد آقای شاهرخ.

قدر‌شناسی یکی از قشنگ‌ترین صفاتیه که یه آدم می‌تونه داشته باشه.

«به قول آقای پائولو کوئیلو انتظار پر از رنجه، فراموش کردن هم رنج‌آوره؛ اما رنج بلاتکلیفی از هر چیزی بیشتره. لذا عزیزان سعی کنید از آدم‌هایی که تکلیفشون با خودشون روشن نیست و شمارو بلاتکلیف میذارند، تا حد امکان دوری کنید.»

قدر آدمایی که به جزئیات مورد علاقه‌تون اهمیت میدن، بدونین. این آدما خیلی دوست‌داشتنی‌اند.

دلم می‌خواد تحت تاثیر چیزی نباشم و به هیچ‌چیز و هیچ‌کس اهمیت ندم. رها باشم و آزاد.

دلگیر بودن آدم رو کم حرف می‌کنه.

چیزی که هزینه نگه‌داریش بیشتر از قیمتش باشه، توجیه نگه داشتن نداره.

«متاسفم اما باید بخشید، عبور کرد و در سکوت به زندگی ادامه داد.»

یکی از بدترین چیزهایی که ممکنه هر آدمی در زندگی تجربه کنه ناامید شدنه.

«هرگز نقطه‌ضعف‌هاتو به کسی نشون نده، هرگز در مورد چیزهایی که دربرابرشون آسیب‌پذیری با کسی صحبت نکن؛ آدم‌ها اونقدر شخصیت بزرگی ندارند که از حرفات برعلیه خودت استفاده نکنند.»

آدم باید یاد بگیره با حقیقت کنار بیاد و اگه نخواد یاد بگیره، مشکلی نداره، آدم‌هایی پیدا می‌شند که این چیز‌هارو به بدترین شکل ممکن بهش یاد بدند.

«گفت فراموش می‌کنی. گفتم ما در بهترین حالت، کنار می‌آییم، می‌گذریم، می‌پذیریم اما هرگز فراموش نمی‌کنیم.»

آیا ما دوباره کسی را باور خواهیم کرد؟

انگار دوست‌داشتن ارزش چندانی نداره، فقط رسیدن و بدست آورد‌نه که مهمه.