دقیقا همون زمان که از داشتن چیزی کاملا مطمعنی، از دستش می‌دی.

«هر وقت که خیلی خسته‌ شدی، که دیگه فکر کردی هیچ توانی برات نمونده، درست همون موقع قد می‌کشی.»

این وظیفه توعه که همیشه انتخابی رو انجام بدی که باعث آرامشت میشه.

کلمات ناتوان‌اند.

کاش اگه اشتباهی هم می‌کنیم حداقل شهامت اینو داشته باشیم که مسولیت کارمون رو بپذیریم. نه اینکه دست به هر کاری بزنیم تا طرف مقابل رو مقصر جلوه بدیم.

یکی از بیهوده‌ترین کارهای دنیا بحث کردن با آدمیه که می‌خواد تحت هر شرایطی پیروز اون بحث باشه و به خواسته خودش هر چند غلط، برسه.

از معلق بودن بدم میاد. از بلاتکلیف بودن، بیشتر.

اکثر آدم‌ها برای حرف‌هایی که می‌زنن، هیچ ارزشی قائل نیستند. فقط حرف می‌زنند که یچیزی گفته باشند، نه این‌که واقعا به حرفشون اعتقاد و باور داشته باشند.

اگه ارزششو داشت الان غمگین نبودی.

آدم‌های بدقول منو ناامید می‌کنن. آدمایی که فقط بلدن حرف بزنن و توجیه کنن و فکر می‌کنن خیلی زرنگن، آدمایی که قول دادن براشون یچیز عادیه. این آدما نه تنها برای حرفشون، بلکه برای خودشون هم هیچ ارزشی قائل نیستند.

قبل از هر تصمیمی فکر کنید، تحقیق کنید، همه جوانب رو بسنجید. اگه فکر می‌کنید ممکنه نظرتون عوض شه اون رو علنی نکنید. آدما علاف شما نیستند که امروز یه چیزی بگید و فردا نظرتون عوض کنید.

تطاولی که تو کردی به دوستی با من
من آن به دشمن خونخوار خویش نپسندم!

«هوا دچار غم است و انسان، دچار تحمل.»

کاش می‌شد آقای شاهرخ.

قدر‌شناسی یکی از قشنگ‌ترین صفاتیه که یه آدم می‌تونه داشته باشه.

«به قول آقای پائولو کوئیلو انتظار پر از رنجه، فراموش کردن هم رنج‌آوره؛ اما رنج بلاتکلیفی از هر چیزی بیشتره. لذا عزیزان سعی کنید از آدم‌هایی که تکلیفشون با خودشون روشن نیست و شمارو بلاتکلیف میذارند، تا حد امکان دوری کنید.»

قدر آدمایی که به جزئیات مورد علاقه‌تون اهمیت میدن، بدونین. این آدما خیلی دوست‌داشتنی‌اند.

دلم می‌خواد تحت تاثیر چیزی نباشم و به هیچ‌چیز و هیچ‌کس اهمیت ندم. رها باشم و آزاد.

دلگیر بودن آدم رو کم حرف می‌کنه.