حس تنهایی عجیبیه که نه آدم مناسبی برای حرفات پیدا میکنی و نه حروف و کلمات مناسب برای بیان کردنشون.

گاهی وقتا آدم با اینکه کسی منتظرش نیست و جایی برای رفتن نداره، بازم میذاره میره؛ صرفه چون موندن اشتباهه.

مقدار قابل توجهی گریه دارم و مقدار قابل‌ توجه‌تری درس.

یعنی چی که سخت نگیر، سخت هست دیگه.

ویل اسمیت میگه: «من هیچوقت به خودم نمیگم هدفم اینه خفن‌ترین دیوار دنیا رو میخوام بسازم. میگم هدفم اینه که این آجر رو به بهترین نحوی که میتونم روی آجر قبلی بذارم. و بعد همین کار رو دائم تکرار کنم. و اگر کسی این کار رو به اندازه کافی تکرار کنه دیوار خفن هم خواهد داشت. گاهی وقتها مسیر زندگی دست خود آدم نیست. اما به حرکت ادامه بدین. حتی اگر اون لحظه حرکت خیلی خیلی کوچیکی باشه.»

امیدوارم تو سال جدید فرصتی برای شاد بودن داشته باشید، نه اینکه فقط قوی باشید.

«وقتی کسی با تمام وجود نصیحتت میکنه، مخاطبش در اون لحظه تو نیستی،خودش در گذشته‌شه.»

آدمایی که قول میدن، یادشون میمونه و بهش عمل می‌کنن، بسیار دوست‌داشتنی هستن.

لطفا تلاش آدما برای بهتر شدن رو ببینید.

رفت، دوید، دید، شناخت، حرف زد، یاد گرفت، تجربه کرد و در حسرت هیچ نماند.

دانی که رسیدن هنر گام زمان است؟

«برای کسی که صبورانه تلاش می‌کند، همه چی به موقع اتّفاق می‌افتد.»

تو هیچ‌وقت کسی رو از دست نمی‌دی؛ تو فقط یاد می‌گیری کنار کسی که بهت توجه می‌کنه و برای حضورت ارزش قائله بمونی.

دقیقا همون زمان که از داشتن چیزی کاملا مطمعنی، از دستش می‌دی.

«هر وقت که خیلی خسته‌ شدی، که دیگه فکر کردی هیچ توانی برات نمونده، درست همون موقع قد می‌کشی.»

این وظیفه توعه که همیشه انتخابی رو انجام بدی که باعث آرامشت میشه.

کلمات ناتوان‌اند.

کاش اگه اشتباهی هم می‌کنیم حداقل شهامت اینو داشته باشیم که مسولیت کارمون رو بپذیریم. نه اینکه دست به هر کاری بزنیم تا طرف مقابل رو مقصر جلوه بدیم.