کمک کردن به آدمی که قدر میدونه و برات ارزش قائله، هر چقدر هم که ازت زمان بگیره باز هم حس خوبی داره.

ولی من خیلی دوست دارم انقدر سرم با کارام شلوغ باشه که شبا با خستگی جسمی بیهوش شم و اصلا نرسم به یچیزایی فکر کنم.

«زندگی هر روز به شدت مشغول اثبات اینه که تازه کجاشو دیدی، این که چیزی نیست.»

اروین‌د یالوم می‌گه؛
‏سوگ، بهای جرئتِ دوست‌داشتنِ دیگران است! قشنگ می‌گه.

«آدمایی که دایره‌‌ی ارتباطی امن و مشخص خودشون رو دارن برام همیشه جالبن. در واقع از آدمایی که همه رو وارد ارتباطاتشون نمی‌کنن و فیلتربندی می‌کنن خوشم میاد.»

گاهی اوقات هم نه توان تغییر شرایط رو داری نه نشونه‌ای کورسوی امیدی چیزی پیداست که باهاش آینده رو متصور شی و چیزی هم پیدا نمی‌کنی که تو رو به این دنیا متصل نگه داره؛ لاجرم فقط ناچاری صبوری کنی تا زمان بگذره و این صبر کردنه که ندونی تهش چی میشه یکی از بدترین لحظات زندگیه.

وقتی حوصله خودتم نداری؛ دلداری و امید و انگیزه دادن به یکی دیگه واقعا خارج از توانه.

آدم‌ها معمولا خودشون اونقدری مشکلات و بدبختی دارن که علاقه‌ای به شنیدن درد و رنج بقیه نداشته باشن. فلذا به ۹۰ درصد آدم‌ها حاصلی ندارد غم روزگار گفتن!

فعلا همین که ایشون فرمودن. :)))

آدمایی که از نوع تایپ کردنت میفهمن ناراحتی>>>>>

قبل از این‌که بخوای حال کسی رو خوب کنی، اول ازش بپرس ببین اصلا می‌خواد اون کسی/چیزی که حالشو بد کرده رو بذاره کنار، یا نه!

«اصلاً مهم نیست که چه‌قد ویوش قشنگه، پنجره‌ای که بهت آسیب می‌زنه رو ببند.»

شادی در بزرگسالی، فاصله بین دو تا اتفاق نگران کننده‌ست.

چیزهای دیگه‌ای هم در زندگی وجود داره، جز اون چیزی که بهش گیر دادی و نمی‌شه.

هفتم‌ آذر چهارصد و دو 🌊

همه گوهر شکنند قیمت خود را نشکن.

تو کز خاموشی‌ام فهمی نداری
چه خواهی فهم کردن از کلام‌اَم؟

‏عزیز من، همیشه نمی‌توان ماند حتی اگر هیچ میلی به رفتن نباشد.