شما به‌وایب‌ اولیه‌ای‌ که‌ از آدما میگیرید اعتماد می‌کنید یا صبر می‌کنید زمان بگذره تا بعد تصمیم‌گیری کنید؟!

ولی کلا ترجیحم اینه اگه قرار بر این باشه که حسی که از آدم‌ها می‌گیرم با گذشت زمان نسبت به تصورات اولیه‌م متفاوت بشه؛ اینجوری باشه که اول‌ش خوشم نیاد و بعد به این نتیجه برسم که نه طرف آدم خیلی اوکی‌ای بوده و اشتباه از من بوده تا اینکه اول‌ش فکر کنم که این دیگه خیلی نایس و پرفکته؛ خداست به معنی واقعی کلمه، بعد با آدمی مواجه شم که زمین تا آسمون با تصوراتم فرق داشته و یجورایی بخوره تو ذوقم!

و اینکه بچه‌ها خیلی مهمه که گفت‌وگوی درست رو یاد بگیرید و هرکجا که لازمه محکم و قاطع حرف بزنیدو از حقتون دفاع کنید. با سکوت به فرض اینکه دارید ادب رو رعایت می‌کنید یا احترام رابطه رو نگه می‌دارید بهتون مدال صبوری و باوقار بودن نمی‌دن، با اینکار فقط یه خشم پنهان و یه حس سرکوب توی خودتون جمع می‌کنید که بعدا دهنتون سرویس می‌کنه.

«از یه جایی به بعد دیگه چیزای زیادی برای خوشحال کردنت وجود نداره.»

ولی جدی من خیلی به حال آدمایی که هیچی عین خیالشون نیست غبطه می‌خورم.

نکته اینه که یاد بگیری بتونی تنهایی هم از جایی که هستی لذت ببری.

برای هر چیز زمانی‌ست و هر مطلبی را زیرِ آسمان وقتی‌ست.

شما توقعت رو از آدما به صفر برسونی باز هم یه روشی پیدا می‌کنن که ناامیدت کنن.

کمک کردن به آدمی که قدر میدونه و برات ارزش قائله، هر چقدر هم که ازت زمان بگیره باز هم حس خوبی داره.

ولی من خیلی دوست دارم انقدر سرم با کارام شلوغ باشه که شبا با خستگی جسمی بیهوش شم و اصلا نرسم به یچیزایی فکر کنم.

«زندگی هر روز به شدت مشغول اثبات اینه که تازه کجاشو دیدی، این که چیزی نیست.»

اروین‌د یالوم می‌گه؛
‏سوگ، بهای جرئتِ دوست‌داشتنِ دیگران است! قشنگ می‌گه.

«آدمایی که دایره‌‌ی ارتباطی امن و مشخص خودشون رو دارن برام همیشه جالبن. در واقع از آدمایی که همه رو وارد ارتباطاتشون نمی‌کنن و فیلتربندی می‌کنن خوشم میاد.»

گاهی اوقات هم نه توان تغییر شرایط رو داری نه نشونه‌ای کورسوی امیدی چیزی پیداست که باهاش آینده رو متصور شی و چیزی هم پیدا نمی‌کنی که تو رو به این دنیا متصل نگه داره؛ لاجرم فقط ناچاری صبوری کنی تا زمان بگذره و این صبر کردنه که ندونی تهش چی میشه یکی از بدترین لحظات زندگیه.

وقتی حوصله خودتم نداری؛ دلداری و امید و انگیزه دادن به یکی دیگه واقعا خارج از توانه.

آدم‌ها معمولا خودشون اونقدری مشکلات و بدبختی دارن که علاقه‌ای به شنیدن درد و رنج بقیه نداشته باشن. فلذا به ۹۰ درصد آدم‌ها حاصلی ندارد غم روزگار گفتن!

فعلا همین که ایشون فرمودن. :)))

آدمایی که از نوع تایپ کردنت میفهمن ناراحتی>>>>>

قبل از این‌که بخوای حال کسی رو خوب کنی، اول ازش بپرس ببین اصلا می‌خواد اون کسی/چیزی که حالشو بد کرده رو بذاره کنار، یا نه!

«اصلاً مهم نیست که چه‌قد ویوش قشنگه، پنجره‌ای که بهت آسیب می‌زنه رو ببند.»