بزرگ‌ترین عامل موفقیت انسان تو هرکاری، دیسیپلین و توانایی‌ش برای گذشتن از خوشی‌های آنی برای رسیدن به خوشی‌های بزرگتره:))

«هیچ‌وقت به چیزی که کمتر از لیاقتته قانع نشو، فقط بخاطر اینکه بی‌تابی و واسه چیزی که لایقشی صبور نیستی. یه چیزای کوچیکی روی وجودمون یه آسیب‌هایی وارد میکنن که تا سالها جاش‌شون میمونه.»

اول دوتا لبو رو بذارید بپزه بعد مربعی خوردش کنید؛ دو حبه سیر رو رنده کنید و دوتا گردو رو با چاقو خورد کنید. در پایان نمک و ماست رو به اندازه کافی اضافه کنید.

من کلا از طعم لبو زیاد خوشم نمیاد ولی اینجوری نظرم در موردش عوض شد .

اگه با یسری آدما هیچ‌وقت آشنا نمی‌شدم طبیعتا انسان خوشحالتری بودم.

شما به‌وایب‌ اولیه‌ای‌ که‌ از آدما میگیرید اعتماد می‌کنید یا صبر می‌کنید زمان بگذره تا بعد تصمیم‌گیری کنید؟!

ولی کلا ترجیحم اینه اگه قرار بر این باشه که حسی که از آدم‌ها می‌گیرم با گذشت زمان نسبت به تصورات اولیه‌م متفاوت بشه؛ اینجوری باشه که اول‌ش خوشم نیاد و بعد به این نتیجه برسم که نه طرف آدم خیلی اوکی‌ای بوده و اشتباه از من بوده تا اینکه اول‌ش فکر کنم که این دیگه خیلی نایس و پرفکته؛ خداست به معنی واقعی کلمه، بعد با آدمی مواجه شم که زمین تا آسمون با تصوراتم فرق داشته و یجورایی بخوره تو ذوقم!

و اینکه بچه‌ها خیلی مهمه که گفت‌وگوی درست رو یاد بگیرید و هرکجا که لازمه محکم و قاطع حرف بزنیدو از حقتون دفاع کنید. با سکوت به فرض اینکه دارید ادب رو رعایت می‌کنید یا احترام رابطه رو نگه می‌دارید بهتون مدال صبوری و باوقار بودن نمی‌دن، با اینکار فقط یه خشم پنهان و یه حس سرکوب توی خودتون جمع می‌کنید که بعدا دهنتون سرویس می‌کنه.

«از یه جایی به بعد دیگه چیزای زیادی برای خوشحال کردنت وجود نداره.»

ولی جدی من خیلی به حال آدمایی که هیچی عین خیالشون نیست غبطه می‌خورم.

نکته اینه که یاد بگیری بتونی تنهایی هم از جایی که هستی لذت ببری.

برای هر چیز زمانی‌ست و هر مطلبی را زیرِ آسمان وقتی‌ست.

شما توقعت رو از آدما به صفر برسونی باز هم یه روشی پیدا می‌کنن که ناامیدت کنن.

کمک کردن به آدمی که قدر میدونه و برات ارزش قائله، هر چقدر هم که ازت زمان بگیره باز هم حس خوبی داره.

ولی من خیلی دوست دارم انقدر سرم با کارام شلوغ باشه که شبا با خستگی جسمی بیهوش شم و اصلا نرسم به یچیزایی فکر کنم.

«زندگی هر روز به شدت مشغول اثبات اینه که تازه کجاشو دیدی، این که چیزی نیست.»

اروین‌د یالوم می‌گه؛
‏سوگ، بهای جرئتِ دوست‌داشتنِ دیگران است! قشنگ می‌گه.

«آدمایی که دایره‌‌ی ارتباطی امن و مشخص خودشون رو دارن برام همیشه جالبن. در واقع از آدمایی که همه رو وارد ارتباطاتشون نمی‌کنن و فیلتربندی می‌کنن خوشم میاد.»