به راستی چه کسی می‌تواند انقدر به تو نزدیک شود و ذره‌‌های وجودی‌ات را بشناسد، که تعبیر درستی از سکوتت داشته باشد و غمت را از چشمانت بفهمد؟

کاش راجع به هر چیزی اظهار نظر نمی‌کردند این انسان‌های به ظاهر دانا.

We Disappeared
With the Winter Sun

«‌‏و من مثل سایه که بخواهد از تن جدا شود
مثل تن که بخواهد از جان جدا شود
می‌خواهم که از یاد بروم.»

«‌‏یه‌ اتفاقایی تو زندگی هست که آدمیزاد باید حتماً تجربه کنه تا یه‌سری چیزا ملکه ذهنش بشه؛ اینکه همیشه نباید ببخشی، همه نباید باهات راحت باشن، به همه نباید اجازه بدی نظر بدن و همیشه نباید صدِ خودتو واسه آدمی بذاری که حتی صفر خودشو واست نمی‌ذاره..»

«‌‌‏دلم میخواد یه پلاکارد بگیرم دستم که روش نوشته:
من با يه نخ خيلى نازك به اين دنيا وصلم با من مدارا کنید. من غرق غم، استرس، اضطراب، احساس عقب بودن، سختى و فشار هستم. خیلی خستم و در عین حال تلاش مي‌كنم كه اين نخ نازك بريده نشه و سعی میکنم شرایط رو هندل کنم. با من مهربون باشید.»

سکوت، انسانی‌ترین واکنش به «موقعیتِ» دیگری‌ست، وقتی «جزئیات» را نمی‌دانیم.

The boy, the mole, the fox and the horse.

بچه‌ها. اگه فرصت داشتین این انیمیشن ببینید. نیم‌ساعته کلا. یه خلاصه هم بخوام بگم؛ میاد ابعاد شخصیتی یه انسان به نمایش می‌زاره، و مسیری که در داستان/انیمیشن طی می‌شه مسیر زندگی‌مونه. ی موش کور که نماد حس طمع یا خواستنه که همه ما داریم‌ش و گاهی اگه کنترل بشه سازنده‌ست. روباهه نماد زمانیه که آسیب دیدیم و به کسی اعتماد نداریم و کم حرف می‌زنیم، خشمگین می‌شیم یا سکوت اختیار می‌کنیم. اسب داستان هم نماد عقل یا جسور بودنه که ما رو با بخش‌های مختلف شخصیت‌مون در مسیر زندگی همراهی می‌کنه. در عین سادگی فوق‌العادست و به شدت پیشنهاد می‌شه.