‏از پشت دیوارای شهر
انگار صدای پا می‌آد
آوازخون دربه‌در
انگار یه هم‌صدا می‌خواد
ابر سیاه رفتنیه
خورشید دوباره درمی‌آد
باغ‌چه دوباره گل می‌ده
از عاشقا خبر می‌آد.

سحرم كشيده خنجر
كه چرا شبت نكشته‌ست
تو بكش
كه تا نيفتد دگرم به شب گذاری

‏در این حریم شبانه‌ی ستم‌گرفته
در این شب خوف و خاکستر که غم گرفته
رفیق روزان روشن رهایی من
ستاره‌ها را صدا بزن دلم گرفته.

هرجا خورشید گم کردی خودت یه خورشید بکش.

به راستی چه کسی می‌تواند انقدر به تو نزدیک شود و ذره‌‌های وجودی‌ات را بشناسد، که تعبیر درستی از سکوتت داشته باشد و غمت را از چشمانت بفهمد؟

کاش راجع به هر چیزی اظهار نظر نمی‌کردند این انسان‌های به ظاهر دانا.

We Disappeared
With the Winter Sun

«‌‏و من مثل سایه که بخواهد از تن جدا شود
مثل تن که بخواهد از جان جدا شود
می‌خواهم که از یاد بروم.»

«‌‏یه‌ اتفاقایی تو زندگی هست که آدمیزاد باید حتماً تجربه کنه تا یه‌سری چیزا ملکه ذهنش بشه؛ اینکه همیشه نباید ببخشی، همه نباید باهات راحت باشن، به همه نباید اجازه بدی نظر بدن و همیشه نباید صدِ خودتو واسه آدمی بذاری که حتی صفر خودشو واست نمی‌ذاره..»

«‌‌‏دلم میخواد یه پلاکارد بگیرم دستم که روش نوشته:
من با يه نخ خيلى نازك به اين دنيا وصلم با من مدارا کنید. من غرق غم، استرس، اضطراب، احساس عقب بودن، سختى و فشار هستم. خیلی خستم و در عین حال تلاش مي‌كنم كه اين نخ نازك بريده نشه و سعی میکنم شرایط رو هندل کنم. با من مهربون باشید.»

سکوت، انسانی‌ترین واکنش به «موقعیتِ» دیگری‌ست، وقتی «جزئیات» را نمی‌دانیم.