«‌‏گاهی هم انقد حرف داری برای گفتن و چون نمیدونی از کجا باید شروع کنی، سکوت می‌کنی.»

‏اگه حکمت بعضی کاراتو می‌دونستم انقدر سخت نمی‌گذشت.

من صبوریو تو نُت هاش پیدا کردم.

«اگر حال خود از شما پنهان دارم، زبان ملامت دراز می‌کنید، و اگر مکشوف می‌گردانم، طاقت آن نمی‌آورید. با شما چه می‌باید کرد؟»

تذکرة‌الاولیا

‏دلم تنگه گل پونه‌های وحشی دشت امیدم.

«‌‏زندگی از جایی شروع میشه که ترس به پایان می‌رسه.»

‏از پشت دیوارای شهر
انگار صدای پا می‌آد
آوازخون دربه‌در
انگار یه هم‌صدا می‌خواد
ابر سیاه رفتنیه
خورشید دوباره درمی‌آد
باغ‌چه دوباره گل می‌ده
از عاشقا خبر می‌آد.

سحرم كشيده خنجر
كه چرا شبت نكشته‌ست
تو بكش
كه تا نيفتد دگرم به شب گذاری

‏در این حریم شبانه‌ی ستم‌گرفته
در این شب خوف و خاکستر که غم گرفته
رفیق روزان روشن رهایی من
ستاره‌ها را صدا بزن دلم گرفته.

هرجا خورشید گم کردی خودت یه خورشید بکش.

به راستی چه کسی می‌تواند انقدر به تو نزدیک شود و ذره‌‌های وجودی‌ات را بشناسد، که تعبیر درستی از سکوتت داشته باشد و غمت را از چشمانت بفهمد؟