ان شاء الله...
این آهنگ قشنگیه
پیشنهاد میکنم هر کی ناامیده گوش کنه:))

در این لینک در شمایل ماهیچه‌های بدن، هر قسمتی از ماهیچه‌ها را لمس کنید، ورزش مربوطه را در قالب فیلم نمایش می‌دهد با متن به هر زبانی که بخواهید.

«ماه تابیده به بشقاب خیار، به لبِ کوزه آب.»

«و بیا تا جایی، که پرِ ماه به انگشت تو هشدار دهد‌.»

[یه بخشی از وجودمون می خواد زندگی کنه، می خواد تلاش کنه، می خواد کم نیاره، می خواد خوش بین باشه، انرژی مثبت بده، قشنگیارو ببینه. ولی یه بخشی از جامعه و فشارهای اطرافیان همیشه میخواد بگه به این سادگیا نیست نمیتونی، نمیشه، الکی داری زور میزنی، تلاشت بیهوده است و... فراموش نکن همه چیز وقتی شروع میشه که ما قلبا تصمیم میگیریم که برای چیزی که می‌خوایم تلاش کنیم. مهم نيست چقدر آروم پيشرفت ميكنى تو هنوز از خيلى ها كه تلاش نمى كنن جلوترى.]

bleed for this/2016

"پس کجا ماند، طلوعی که پس از تاریکی‌ست؟ "

+

«نمی‌توانم گریه کنم. می‌خواهم گریه کنم اما نمی‌توانم گریه کنم. باید گریه کنم اما نمی‌توانم.»

«این چنین زیر و زبر عالم نمی‌ماند مدام
می‌نشاند چرخ هرکس را به جای خویشتن»

«من ندارم سرِ یاس، با امیدی که مرا حوصله داد.»

به کسی که به ویژه در سنین جوانی طاقت تحمل وجود خسته کننده‌ی دیگران را ندارد و به حق از معاشرت با آنان ناخرسند می‌گردد و به انزوا رانده می‌شود، توصیه می‌کنم که عادت کند قدری از تنهایی خویش را به همراه خود به جمع ببرد. یعنی بیاموزد که حتی در جمع نیز تا اندازه ای تنهایی خود را حفظ کند، هر چه می‌اندیشد فورا ابراز نکند و همچنین آنچه را که می گویند زیاده به جد نگیرد، و از دیگران نه از حیث اخلاقی نه عقلی انتظار بسیار داشته باشد و بنابراین بی اعتنایی را در برابر نظرات آنان در خود استوار کند که این مطمئن‌ترین روش برای اعمال شکیبایی در خور تحسین است.
اگر چنین کند در میان جمع است اما با دیگران نیست و رابطه‌اش با دیگران واجد ماهیتی صرفا عینی است. این روش او را از تماس نزدیک با جمع و در نتیجه از آلودگی و رنجش مصون می دارد.

آرتور شوپنهاور؛ در باب حکمت زندگی؛ ترجمه محمد مبشری/

از من به شما نصیحت که برای مراوده‌های جدی بروید دنبال آدم هم‌قدّتان.

کوتاه‌ترها، خیلی کوتاه‌ترها، بلندی شما را تاب نمی‌آرند و مجبورید آن‌قدر پایین بروید که هم‌قدّ آن‌ها بشوید و حالتان از خودتان‌نبودن به‌هم بخورد.

در مواجهه با بلندترها، خیلی بلندترها، هم یا باید قددرازی کنید که پاهایتان خسته می‌شود یا باید از پایین به بالا نگاه‌کنید که گردنتان درد می‌گیرد.

منظورم از مراوده‌های جدی، مراوده‌ی فکری‌ست. دیروز که با یک فرد هم‌قد و هم‌دغدغه ملاقات داشتم این را فهمیدم. شاید قد او از من بلندتر بود ولی من مقابلش مجبور به خم‌کردن زانوهایم یا ایستادن روی پنجه‌هایم نبودم. حرفِ هم را می‌فهمیدیم و دنیای هم را درک می‌کردیم.

طعم دیدار صبح دیروز آن‌قدر برایم شیرین بود که خواستم اینجا ثبت و ماندگار شود. از دیروز تا حالا انگار راهِ نفَسم بازتر شده‌.

منصوره رضایی/

خسته‌ام از شب پر ابر، بگو ماه کجاست؟

«‏نیازمندم به حضور در زمانی که کاغذها انسان‌ها رو به هم نزدیک می‌کردند.»

«‌‏گاهی هم انقد حرف داری برای گفتن و چون نمیدونی از کجا باید شروع کنی، سکوت می‌کنی.»