«از دوست بریدیم به صد رنج و ندامت
از دوست به خیر آمد و از ما به‌سلامت»

من شب‌ام، تو ماهِ من، بر آسمان بی من مرو.

"به سوی جنگل کرم‌های شب‌تاب"

در چنان هنگامی بیا، که گذشتن از تو ممکن نباشد.

گاه مَیا، گاه مرو؛ خیز به یک‌بار بیا.

"Howl moving castle"

عمر ضایع، راه دور، و روز دیر

‌هر که را با خطِ سبزت سرِ سودا باشد
پای از این دایره بیرون نَنِهَد تا باشد

و در آخر هممون می‌میریم، همین باید کافی باشه که همدیگه رو دوست داشته باشیم و قدر همین لحظاتی که زنده ایم رو بدونیم، همین باید کافی باشه که چیزای کم اهمیت رو مهم نشمریم و چیزای پر اهمیت رو کوچیک نبینیم، همین باید کافی باشه که زندگیمون رو سر معیار های پوچ و بیهوده تباه نکنیم. همدیگه رو دوست داشته باشیم و به همدیگه عشق بورزیم و عشق بورزیم و عشق بورزیم...