‌ ‌ ‌‌‌ ‌
گوش کن با لب خاموش سخن می‌گویم
پاسخم گو به نگاهی که زبان من و توست...

من می خواستم چیزی بگویم، نتوانستم خاموشی از من بیشتر بود.

آدم نهالی بیرون از فصل و بی هنگام است، در زمان خودش نیست، خزان است در میانه ی بهار یا برعکس...

نمی دانم چه بکنم هر چند، میدانم اما نمی توانم. دانائی توانایی نیست.

سعی میکنم فکر نکنم یا اقلا کمتر فکر کنم تا بتوانم زنده بمانم، تا به سَرَم نزند و پاک خودم را نبازم.
نشسته ایم و تماشا می کنیم.

و هدفی سر خود روان است.

'چند فریاد، مختصری بی نظمی، چشم هایی پرخنده، بحثی کوچک، خلاصه زندگی؛ کاری که باید بکنی این است.'

"آنکه از من به تو صدگونه سخن می‌گوید
بخدا عیب تورا نیز به من می‌گوید"

طبیعت بازی رو نفهمی تکرار میکنه.

"نه حرف عقل بزن با کسی نه لاف جنون
که هرکجا خبری هست، ادعایی نیست"

چه کنم نیست مرا جز به تو خاطر مایل.

ترا، ای چرخ، بسیار آزمودم
همانی و همانی و همانی

چقدر میان آنچه می خواهم و آن چه می توانم، سرگردانم.
نجیب محفوظ/

دلت جای دگر بود و غمت کنج دل ما.
و شب بخیر

آیا شما ندارید زآن بی نشان، نشانه؟