'یک واکنش، یک جمله یا حتی یک کلمه چقدر می تونه تاثیرگذار باشه که ذهن یک فرد رو یک عمر درگیر خودش کنه. به طوری که با کوچکترین تحریک تمام جزئیات اون رفتار براش تداعی بشه و هر بار از به یاد آوردنش خرد بشه. کوچکترین واکنشی که حتی فکرش هم نمی کنی.'

چنان مشتاقم ای دلبر به دیدارت که از دوری
برآید از دلم آهی، بسوزد هفت دریا را

"بپذیرید بچه ها. همه چیز رو بپذیرید و رها کنید. اگر کسی دوستون نداره. اگر کسی باهاتون ارتباطشو کم میکنه. اگر کسی ازتون متنفره، اگر کسی ازتون دور میشه. اگر زندگی اون طور که میخواستین پیش نمیره.
هیچی جز پذیرش نشون نمیده چقدر بالغ هستین."

[من به بعضی چهره ها چون زود عادت میکنم
پیششان سر بر نمی آرم، رعایت می کنم
همچنانکه برگِ خشکیده نماند بر درخت
مایه ی رنج تو باشم رفع زحمت می کنم]

وقتی کسی حالش بده لازم نیست همش دنبال این باشید نظریه صادر کنید بگید زندگی همینه، فراز و نشیب داره، سخت و آسون داره. فاز نصیحت بردارین و احساس کنید علامه دهرید و سعی کنید با چهار تا حرف قشنگ بهش ثابت کنید مسئله ای که باهاش درگیره خیلی کوچیکه و باید نیمه پر لیوان ببینه و مثبت اندیش باشه. هی از فلسفه زندگی بگید و اینکه رسالتش چیه و هدفش برای اومدن به این دنیا چی بوده. کسی که حالش بده واقعا براش مفهومی نداره فلسفه و رسالت زندگیش چیه و اصلا چرا زندگی میکنه. باشه؟

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
گوش کن با لب خاموش سخن می‌گویم
پاسخم گو به نگاهی که زبان من و توست...

من می خواستم چیزی بگویم، نتوانستم خاموشی از من بیشتر بود.

آدم نهالی بیرون از فصل و بی هنگام است، در زمان خودش نیست، خزان است در میانه ی بهار یا برعکس...

نمی دانم چه بکنم هر چند، میدانم اما نمی توانم. دانائی توانایی نیست.

سعی میکنم فکر نکنم یا اقلا کمتر فکر کنم تا بتوانم زنده بمانم، تا به سَرَم نزند و پاک خودم را نبازم.
نشسته ایم و تماشا می کنیم.

و هدفی سر خود روان است.

'چند فریاد، مختصری بی نظمی، چشم هایی پرخنده، بحثی کوچک، خلاصه زندگی؛ کاری که باید بکنی این است.'

"آنکه از من به تو صدگونه سخن می‌گوید
بخدا عیب تورا نیز به من می‌گوید"

طبیعت بازی رو نفهمی تکرار میکنه.

"نه حرف عقل بزن با کسی نه لاف جنون
که هرکجا خبری هست، ادعایی نیست"