آدمهایی که اشتباهشون میپذیرن و سعی در جبران اون دارند یا حداقل اقرار می کنند که پشیمونن و رفتارشون درست نبوده، خیلییی برام قابل احترام اند. و به تبع آدمهایی که سعی میکنن با مغلطه اشتباهشون لاپوشونی‌کنن و همه چیو انکار کنند خیلی قابل انزجارند.

خیلی خسته تر از اونم که بخوام به چیزایی اهمیت بدم که بود و نبودشون تغییری تو زندگیم ایجاد نمیکنه. پس حذفشون میکنم. بار سبک تر، مسیر راحت تر

حرف زدن با دوستی که میفهمتت و درکت میکنه از صد ساعت تراپی آرامش بخش تره.

هرکجا برگی هست، شورِ من می شکفد...

[شبیه بازیکنی که به فینال نرسیده و باختش حتمی‌ست، اما در نهایت ناباوری، به‌جای تسلیم، دارد حریف را تا پایان بازی همراهی می‌کند و با تمام وجودش تلاش می‌کند که فارغ از نتیجه، خوب بازی کند، نه تلاش برای پیروزی، نه تلاش برای نجات، تلاش برای جا نزدن، برای ادامه دادن.]

هر لحظه که می‌کوشم در کار کنم تدبیر
رنج از پی رنج آید زنجیر پی زنجیر/

اونجا که شاملو میگه مدت هاست که برایت ننوشته ام. زندگی مجال نمی دهد.

"در حال حاضر به یکی نیاز دارم بهم بگه فلان کار و بکن از هیچی هم نترس همه چی بهتر میشه."

"مشکل اینجاست که هم میخوایم خودمون باشیم، هم میخوایم چیزی و بدست بیاریم که لازمه غیر خودمون باشیم."