«فکر نکنید اگه تو رابطه همه چیو تحمل کنید و دم نزنید بهتون مدال آدمِ صبور بودن میدن. تنها مدالی که با اینکار بهتون میدن مدال خشمِ پنهان و حسِ سرکوب شده ست که بعدا دهنتون سرویس میکنه.»
یه مصاحبه ای بود سارا بهرامی میگفت ما اهل گفت وگو نیستیم. یعنی ما قهر میکنیم بدون اینکه برای هم توضیح بدیم. تو زندگی هممون پیش میاد که چه خودمون و چه دیگران اینکار باهامون کرده باشن. اصلا نمیخوایم دیگه همدیگرو ببینیم، خشم داریم نسبت به هم، اجازه دفاع به طرف مقابل نمیدیم. یکی از بزرگترین مشکلاتمون همین گفت و گو نکردن با هم دیگست، مخصوصا تو رابطه ها. اونوقت چجوری انتظار داریم همو بفهمیم؟ تو هوا که کسی نمیاد بگه این اینجوریه. این سوتفاهمه و شما اینجا اشتباه فکر کردی. باید پذیرش داشته باشیم. این پذیرش میتونه عشق ومحبت باشه میتونه اشتباه باشه. اشتباه کردم ببخش منو. نداریم اینو. حرف بزنیم بعد بریم. آدمها رو با ابهام رها نکنیم. اون طرف ماجرا اینه که حرف نمیزنیم چون میترسیم سوتفاهم پیش بیاد یا اشتباه فهمیده بشیم. رومن رولان میگه حرف نزدن دلهره ای بود و حرف زدن و درست فهمیده نشدن دلهر ه ای دیگر. ولی خب همیشه اینجوری نیست و قطعا قرار نیست کامل فهمیده بشید، آدمها متفاوتن. اما قطعا اثر بخشی مثبت گفت و گو بهتره تا قهر و سوتفاهم.
سکوت میکنیم به خیال خودمون که داریم به طرف مقابل لطف میکنیم. ولی حرف نزدن یه وقتایی یعنی تو حتی مسولیت احساسات خودتو نمیتونی به عهده بگیری و ازشون دفاع کنی و اصلا بگی اشتباه کردم.
«کلمه "باشه" واقعا کاربردیه. این کلمه زیباست، از بحث کردن می گذره، از تلاش اضافی می گذره، توضیحی نمی ده، میگه بیا این حق مال تو، برو باهاش هر کاری میخوای بکن، من حوصله ندارم.»
آدمهایی که اشتباهشون میپذیرن و سعی در جبران اون دارند یا حداقل اقرار می کنند که پشیمونن و رفتارشون درست نبوده، خیلییی برام قابل احترام اند. و به تبع آدمهایی که سعی میکنن با مغلطه اشتباهشون لاپوشونیکنن و همه چیو انکار کنند خیلی قابل انزجارند.
خیلی خسته تر از اونم که بخوام به چیزایی اهمیت بدم که بود و نبودشون تغییری تو زندگیم ایجاد نمیکنه. پس حذفشون میکنم. بار سبک تر، مسیر راحت تر