مغزم چنان از مسائل مختلف انباشته شده که در شرف انفجار است. احساس می‌کنم شقیقه‌هایم می‌کوبند، طپش آن‌ها را حس می‌کنم. انتظار ندارم که خارق‌العاده شود، انتظار ندارم که یک شاهکار خلق کنم! خیلی ساده؛ می‌خواهم زندگی کنم. افسوس که آنچه بر آدم روا می‌شود، هیچ احدی جز خودش از آن خبردار نمی‌شود.
آنتوان چخوف/

بعد هر آمدنت رفتن اگر هست...نیا.

تا رنج تحمل نکنی، گنج نبینی
تا شب نرود، صبح پدیدار نباشد.
سعدی/

جای ما در هر مکان خالی‌ست، گویا رفته‌ایم.

گاهی بالغانه رفتار کردن خیلی سخته. من دلم میخواد گاهی بچه باشم.

شما به هر نقطه ای برسی بازم یه نقطه بالاترش هست که حسرتشو بخوری و دغدغه رسیدن بهش بشه بلای جونت. فلذا در حین تلاشت برای رشد، یادت نره همین لحظه رو هم زندگی کنی رفیق

اینکه برای اثبات درستی کلامت به آدم بیشعور و نفهم تقلا نمیکنی، خیلی خوبه. این یعنی بزرگ شدی.

بازی زندگی و باید بلد بود، تنها بودن توی این بازی رو هم باید بلد باشی. تنها بازی کردن و اگه بلد باشی دیگه سر تنها نبودنت به هر کس و ناکسی باج نمیدی.

هیچ وقت به هیچکس این اطمینان ندین که هرکاری دلش میخواد میتونه بکنه و شما هم تا آخرش کنارشین و از دستتون نمیده.

به کجاها بَرَد این امید ما را.

در سرم شورِ تو چون باده به میناست هنوز.

دلتنگم، آنچنان که اگر ببینمت به کام
خواهم جاودانه بنالم به دامنت
شاید که جاودانه بمانی کنار من
ای نازنین که هیچ وفا نیست با مَنَت
فریدون مشیری/