دلگیر بودن آدم رو کم حرف می‌کنه.

غمگینه که تو هر شرایطی، هر بلایی‌م که سرت بیاد زندگی ادامه داره و متوقف نمی‌شه.

زمان ممکنه کمک کنه خیلی چیزا رو فراموش کنی اما احساسی که تجربه کردی هیچ‌وقت از یادت نمیره.

دوست دارم بخوابم و بیدار که شدم غم‌ها ولمون کرده باشن.

«صبر زیاد، هر ذوقی رو از بین می‌بره.»

آدم گاهی وقتا از هیچ کاری لذت نمی‌بره و فقط می‌خواد که زمان بگذره.

«آیا می‌توانم عاشقانه کسی را دوست بدارم و هنوز و همواره پرواز کنم؟»

«باشد که همه‌ی چیزهای خوب دنبالت بیایند، پیدایت کنند و با تو بمانند.»

«دیر کن، اما بیا.
فقط وقتی که آمدی مرا بردار و ببر؛
من از نرسیدن‌ها لبریزم.»

از دور به خودم نگاه کردم. و چقدر به خودم حق دادم. که خسته و بی‌طاقت و غمگین باشم. من چه خوب تا به امروز ادامه داده بودم. و چه خوب تا اینجای مسیر را دوام آورده بودم. و چه خوب حفظ ظاهر کرده بودم؛ مقابل آدم‌ها. و حالا حق داشتم. حتی اگر تمام مسیر را بازمی‌گشتم. با این امید که فقط به شانه‌های کسی تکیه کنم. و حس کنم که دیگر، هیچ چیزِ جهان و آدم‌ها به من مربوط نیست. من خسته بودم. از اینکه همیشه خودم حواسم به همه چیز بود. و همیشه خودم باید خودم را نجات می‌دادم. گاهی دلت می‌خواهد کسی از راه برسد و خستگی و تلاش‌های فراتر از تحمل تورا، درک کند و تورا نجات بدهد. کسی که نگوید روی پای خودت بایست، نگوید تحت هر شرایطی ادامه بده. بگوید من حواسم به همه چیز است، تو خسته‌ای. نگران هیچ چیز نباش و آرام بخواب.
بخشی از انیمیشن؛ همسایه من پوکویو/