کجای قصه خوابیدی….
که من تو گریه بیدارم.

شمارو نمی‌دونم ولی من دلم لک زده یه روز بدون غم و استرس، بدون دغدغه، با حالی خوش و سرحال بیدار شم و درگیر غمی آشکار/ پنهان نباشم.

«گرچه همه چیز می‌گذرد، اما آدم تا همیشه برای برخی اتفاقات غمگین می‌ماند.»

«کی می‌دونه چندتا کوه رو شونه‌های کی سواره؟ با هم مدارا کنیم.»

دلگیر بودن آدم رو کم حرف می‌کنه.

غمگینه که تو هر شرایطی، هر بلایی‌م که سرت بیاد زندگی ادامه داره و متوقف نمی‌شه.

زمان ممکنه کمک کنه خیلی چیزا رو فراموش کنی اما احساسی که تجربه کردی هیچ‌وقت از یادت نمیره.

دوست دارم بخوابم و بیدار که شدم غم‌ها ولمون کرده باشن.

«صبر زیاد، هر ذوقی رو از بین می‌بره.»

آدم گاهی وقتا از هیچ کاری لذت نمی‌بره و فقط می‌خواد که زمان بگذره.

«آیا می‌توانم عاشقانه کسی را دوست بدارم و هنوز و همواره پرواز کنم؟»

«باشد که همه‌ی چیزهای خوب دنبالت بیایند، پیدایت کنند و با تو بمانند.»

«دیر کن، اما بیا.
فقط وقتی که آمدی مرا بردار و ببر؛
من از نرسیدن‌ها لبریزم.»

از دور به خودم نگاه کردم. و چقدر به خودم حق دادم. که خسته و بی‌طاقت و غمگین باشم. من چه خوب تا به امروز ادامه داده بودم. و چه خوب تا اینجای مسیر را دوام آورده بودم. و چه خوب حفظ ظاهر کرده بودم؛ مقابل آدم‌ها. و حالا حق داشتم. حتی اگر تمام مسیر را بازمی‌گشتم. با این امید که فقط به شانه‌های کسی تکیه کنم. و حس کنم که دیگر، هیچ چیزِ جهان و آدم‌ها به من مربوط نیست. من خسته بودم. از اینکه همیشه خودم حواسم به همه چیز بود. و همیشه خودم باید خودم را نجات می‌دادم. گاهی دلت می‌خواهد کسی از راه برسد و خستگی و تلاش‌های فراتر از تحمل تورا، درک کند و تورا نجات بدهد. کسی که نگوید روی پای خودت بایست، نگوید تحت هر شرایطی ادامه بده. بگوید من حواسم به همه چیز است، تو خسته‌ای. نگران هیچ چیز نباش و آرام بخواب.
بخشی از انیمیشن؛ همسایه من پوکویو/