توی زندگی هر انتخاب، زنجیره‌ای از پیامدها رو می‌سازه که فقط به یه روز و یه لحظه محدود نیست. موقع تصمیم‌گیری آدم باید این توانایی رو داشته باشه افق‌های دورتر از تصمیمش رو هم ببینه؛ تا نوک دماغشو نبینه. عواقب کاری که می‌خواد انجام بده رو بدونه و مسولیتش رو بپذیره. تصمیمی بگیره که احتمال پشیمون شدنش در کمترین حد ممکن باشه. بعضی تصمیم‌ها تمام ابعاد زندگی فرد رو تحت تاثیر قرار می‌دن. شاید الان ممکنه در حال انجام کارهایی باشی که برات سخت باشه، ولی زمان خوب یا بد بالاخره می‌گذره و اونچه می‌مونه نتیجه تصمیم‌هاست. و مهم‌تر از همه اینکه، قدر خودت رو بدون و نذار گذر زمان/ نحوه برخورد یه آدم/ یا یه اتفاق ارزشت رو بهت یادآوری کنه.

خیلی باید زمان بگذره تا بفهمیم بی‌اعتنایی به بسیاری از حرف‌ها و رفتارها، مخصوصا از کسایی که هیچ جایی در زندگی‌مون ندارن؛ عاقلانه‌ترین و سالم‌ترین واکنشیه که می‌شه انتخاب کرد.

بزرگسالی این شکلیه که در کنار همه‌ی دغدغه‌هایی که داری باید بتونی بگذری، لبخند بزنی و به زندگیت ادامه بدی.

«می‌ترسی؛ چون نسبت به سال‌های زندگی‌ات خیلی زود شعله‌های درخشان شوق و بی‌حسیِ سرد ناامیدی را چشیده‌ای و حالا نمی‌دانی با باقی عمرت چه کنی.»

من با نشدن‌ها مشکل ندارم، با اینکه ذوقِ شدنش رو داشته باشم و نشه، مشکل دارم.

می‌گفت غصه سزای کسیه که وقتی کاری از دستش برمیومد و می‌تونست شرایط رو تغییر بده، کاری نکرده.

کجای قصه خوابیدی….
که من تو گریه بیدارم.

شمارو نمی‌دونم ولی من دلم لک زده یه روز بدون غم و استرس، بدون دغدغه، با حالی خوش و سرحال بیدار شم و درگیر غمی آشکار/ پنهان نباشم.

«گرچه همه چیز می‌گذرد، اما آدم تا همیشه برای برخی اتفاقات غمگین می‌ماند.»

«کی می‌دونه چندتا کوه رو شونه‌های کی سواره؟ با هم مدارا کنیم.»

دلگیر بودن آدم رو کم حرف می‌کنه.

غمگینه که تو هر شرایطی، هر بلایی‌م که سرت بیاد زندگی ادامه داره و متوقف نمی‌شه.

زمان ممکنه کمک کنه خیلی چیزا رو فراموش کنی اما احساسی که تجربه کردی هیچ‌وقت از یادت نمیره.

دوست دارم بخوابم و بیدار که شدم غم‌ها ولمون کرده باشن.

«صبر زیاد، هر ذوقی رو از بین می‌بره.»

آدم گاهی وقتا از هیچ کاری لذت نمی‌بره و فقط می‌خواد که زمان بگذره.

«آیا می‌توانم عاشقانه کسی را دوست بدارم و هنوز و همواره پرواز کنم؟»

«باشد که همه‌ی چیزهای خوب دنبالت بیایند، پیدایت کنند و با تو بمانند.»

«دیر کن، اما بیا.
فقط وقتی که آمدی مرا بردار و ببر؛
من از نرسیدن‌ها لبریزم.»