«و تظُنُّ أنها النِّهاية ثم يُصلِحُ الله كلَّ شي‌ء.»
و گمان می‌کنی که پایان است سپس خدا همه‌چیز را درست می‌کند.

با آدمایی ارتباط بگیرین که سالم، واقعی و اهل رشدن. رابطه‌های خوب واقعاً توی زندگی معجزه می‌کنن؛ یه کانکشن درست می‌تونه شما رو از سال‌ها جون‌کندن و تلاش بی‌وقفه جلو بندازه. خیلی از درهای زندگی فقط با تلاش باز نمی‌شن، با حضور آدمای درست باز می‌شن. آدمای درست مثل میان‌بُر می‌مونن؛ مسیر رو براتون هموار می‌کنن و باعث می‌شن فرصت‌هایی رو ببینید که شاید به تنهایی هیچ‌وقت بهشون نمی‌رسید.

من خیلی به نحوه‌ی حرف‌زدن آدم‌ها دقت می‌کنم؛ به اینکه چطور انتقاد می‌کنن، چطور درباره‌ی دوستی که ازش دلخور شدن حرف می‌زنن، یا چطور احساسشون رو بیان می‌کنن. آدم‌ها وقتی حرف می‌زنن، خیلی بیشتر از چیزی که فکر می‌کنن خودشون رو لو می‌دن. لحن‌شون، مکث‌هاشون، کلمه‌هایی که تکرار می‌کنن، حتی جمله‌هایی که نیمه‌تمام رها می‌شن؛ همشون سرنخ‌هایی‌ان از چیزهایی که تو زندگی با خودشون به دوش می‌کشن .

منم همینطور جوجه، منم همینطور.

آدم معمولاً دلش پیش چیزیه که نداره. انگار نداشتن، خودش یه جور ارزش می‌سازه؛ یه هاله‌ی جذابیت که فقط دور چیزهای دور از دسترس شکل می‌گیره. هرچی بیشتر با یک چیز در تماس باشیم، برامون عادی می‌شه، حتی اگه همه چی تموم باشه. اما چیزی که نداریم، همیشه تو ذهنمون قشنگ‌تر، کامل‌تر و هیجان‌انگیزتره. انگار انسان یه کشش درونی به سمت کمبودهاش داره؛ به سمت چیزهایی که فکر می‌کنه می‌تونن نسخه‌ی تازه‌تری از خودش بسازن. شاید برای همینه که همیشه دنبال تازه‌ها، تجربه‌های جدید و دنیاهای نرفته‌ایم. انگار همیشه یه گوشه‌ی ذهنمون جایی هست که با شاید، اما و اگر مارو هل می‌دن و به سمت ادامه دادن می‌کشونه.

با هیت دادن به بقیه هیچ‌وقت نمی‌تونی دوست‌داشتنی به نظر بیای.

نمی‌دونم اگه موسیقی، چای، قهوه، طلوع صبح نبود آدم چجوری می‌خواست دوباره به خودش بیاد و امیدوار بشه.

من واقعاً عاشق آدم‌هایی‌ام که برای بقیه خیر می‌خوان. آدمایی که فقط حرفشو نمی‌زنن؛ ته دل‌شون واقعاً می‌خوان که شرایط برای طرف مقابل یه ذره آروم‌تر، یه ذره روشن‌تر بشه. آدمایی که شادیِ دیگران براشون تهدید نیست و باعث ناراحتی‌شون نمیشه. آدم‌هایی که وقتی حال کسی بد باشه، دوست دارن یه گوشه‌ای از بارش رو کم کنن—حتی اگه خودشون هزار تا دغدغه داشته باشن. آدم‌هایی که خوبی کردن براشون کار سختی نیست؛ انگار خوبی تو خونشونه، تو رفتارشون، تو نگاه‌شونه. آدمایی که می‌تونن مهربون باشن بدون اینکه دنبال تشکر باشن؛ بدون اینکه بخوان چیزی بگیرن. من عاشق اینم که ببینم کسی برای بقیه خیر می‌خواد—بدون حسادت، بدون حساب‌وکتاب، بدون نمایش. و راستش، همین چیزا هستن که باعث می‌شن آدم هنوز به خوبی، به انسانیت و به فردا ایمان داشته باشه.

انقدر همه چیزت رو به بقیه نگو. انقدر در مورد فکری که توی سرت می‌جوشه یا هدفی که قراره یه روزی بهش برسی حرف نزن. واقعیت اینه که تعداد آدم‌هایی که می‌خوان نشه، نتونی، نرسی خیلی بیشتر از چیزیه که فکرش رو می‌کنی. همیشه دشمنی‌ها علنی نیستن؛ زیاده تعداد آدم‌هایی که از شنیدن رویاهای تو ذوق نمی‌کنن. برای همین بعضی مسیرها رو باید توی سکوت ساخت. بعضی رشدها توی تاریکی اتفاق می‌افتن؛ بذار عملت حرف بزنه. بذار روزی که رسیدی، همه‌چیز خودش دیده بشه؛ بی‌نیاز از توضیح، بی‌نیاز از اثبات، به دور از هیاهو. بذار نتیجه، خودش شلوغ‌ترین صدا باشه.

«این‌جا مردم تلاش می‌کنند زندگی را ادامه بدهند امّا کار ساده‌ای نیست.»

به روزایی فکر کن که واسه چیزایی که الان داری دعا می‌کرد و بیشتر قدرشونو بدون.

یاد بگیر وقتی داری درس می‌خونی فقط به درس فکر کنی. وقتی داری آشپزی می‌کنی به هم زدن غذا و بوی ادویه‌ها توجه کنی. وقتی راه می‌ری به قدم‌هات فکر کنی. وقتی چای می‌خوری، مزه‌ی اولین جرعه رو حس کنی.
یاد بگیر در لحظه زندگی کنی؛ همون‌جا که هستی، همون کاری که می‌کنی.

خودتو با کسی مقایسه نکن؛ نقطه‌ی شروع، شرایط زندگی، فرصت‌ها، تجربه‌ها، حتی ظرفیت روانی و سرعت رشد آدم‌ها با هم فرق داره. مقایسه فقط انرژی‌تو می‌گیره. بذار معیار پیشرفتت، خودِ دیروزت باشه، نه آدم‌های اطرافت.

تو زندگی دنبال آدمایی باشید که قدردانی بلدن؛ آدمایی که با چیزای ساده ذوق می‌کنن و هنوز یه کمی شوق ته دلشون هست. آدم‌هایی که برای داشته‌هاشون شکرگزارن؛ نه به این معنی که دردی ندارن یا همه چیشون فراهمه، بلکه چون یاد گرفتن چشمشون رو فقط به نداشته‌ها ندوزن. آدم‌هایی که قدر سلامتی، آرامش، روابط سالم و حتی لحظه‌های ساده‌ی بی‌دردسر رو می‌دونن.

آروم باش و راهِ خودتو برو. قشنگی‌های مسیرِ تو هم به‌وقتِ خودش می‌رسه. مطمئن باش بالاخره می‌شه؛ اگه صد بار تاس بندازی، بالاخره یه بار همون عددی میاد که می‌خوای. صبور باش و به خودت و به تمام تلاش‌هات ایمان داشته باش.

از آدم‌هایی که مدام در حال غر زدنن فاصله بگیر؛ کسایی که همیشه طلبکارن، همیشه نیمه‌ی خالی رو می‌بینن و هیچ‌وقت چیزی براشون کافی نیست. این آدم‌ها ناخواسته انرژی، امید و حتی اعتماد به نفس بقیه رو هم می‌فرسایند.

/

هرچقدر زمان می‌گذره، بیشتر می‌فهمم که توی زندگی قرار نیست یه روز خاص از راه برسه و همه‌چیز رو عوض کنه یا اتفاق عجیبی بیفته که بعدش ناگهان همه‌چیز معنا پیدا کنه و حالم برای همیشه خوب بشه. زندگی بیشتر شبیه جریان آرومیه که بی‌سروصدا جلو می‌ره، نه یک نقطه‌ی اوج خیره‌کننده. خوشحالی واقعی هم همینه؛ اون‌قدر صدادار و پررنگ نیست. آرومه، بی‌ادعاست، گاهی حتی انقدر ساده‌ست که ممکنه اصلاً به چشم نیاد.
همین‌که صبح چشم باز می‌کنی و می‌بینی بدنت سالمه، می‌تونی راه بری، نفس بکشی، هدف داشته باشی، کار کنی، خودش یک اتفاق مهمه؛ اتفاقی که تا وقتی هست، معمولی به نظر میاد، اما نبودنش می‌تونه همه‌چیز رو زیر و رو کنه.
کم‌کم یاد می‌گیری که قهرمان بودن همیشه به معنای کارهای بزرگ نیست؛ گاهی قهرمانی فقط اینه که تسلیم نشی، که جا نزنی، که در سکوتِ روزمرگی‌ها دوام بیاری. یاد می‌گیری با زندگی نجنگی، باهاش کنار بیای، واقعیت‌هاشو ببینی و بپذیری. می‌فهمی همه‌چیز قرار نیست طبق خواسته‌هات پیش بره و این پذیرش، اصلا به معنای ضعف نیست.
با زمان، توقع‌هات تغییر می‌کنن. دیگه دنبال اتفاق‌های عجیب نیستی، دنبال آرامشی که موندگاره. از چیزهای کوچیک لذت می‌بری؛ یک روز بی‌دغدغه، یک شب خواب راحت. یاد می‌گیری قدر روزهایی رو بدونی که فقط می‌گذرن؛ بدون رنج، بدون بحران، بدون هیاهو، بدون اشک، بدون اضطراب.
و شاید مهم‌تر از همه، با گذشت زمان پخته‌تر می‌شی؛ با خودت مهربون‌تر می‌شی. کمتر خودتو سرزنش می‌کنی، کمتر از زندگی طلبکار می‌شی و بیشتر قدردان همون چیزهایی می‌شی که هستن.