یاد گرفتن اینکه همیشه لازم نیست از خودمون حرف بزنیم، خودش یه بلوغه. وقتی کمتر درباره‌ی علایق، دغدغه‌ها یا نقطه‌ ضعف‌هامون حرف می‌زنیم، کمتر توی ذهن دیگران برهنه می‌شیم. بعضی چیزا باید توی حریم خودمون باقی بمونن؛ نه از روی ترس، از روی آگاهی.

مشکلات زندگی نمی‌تونن بداخلاقی یا بی‌احترامی شما رو توجیه کنن. وقتی مسئولیتی رو می‌پذیرید که لازمه‌ی اون خوش‌رویی و رفتار درست با دیگرانه، باید بتونید این انعطاف و تعادل رو در زندگی‌تون حفظ کنید.

در واقع آدما معمولا زود متوجه میشن؛ خیلی وقتا این پروسه پذیرفتنشه که طول می‌کشه.

آدم‌ها عوض می‌شن، چون زندگی ازشون می‌خواد که رشد کنن. و رشد همیشه با دل‌کندن همراهه؛ دل‌کندن از چیزهایی که زمانی عزیز بودن.

من سعیمو کردم ولی بعضی چیزا با تلاش درست نمی‌شه.

بنظرم زندگی یعنی رسیدن، جدا شدن، رشد کردن، و دوباره پیدا کردنِ معنا در جاهای تازه.

در نهایت، شاید باید قبول کرد که بعضی آدم‌ها برای همیشه کنار ما نمی‌مونن، ولی حضورشون در یه فصل از زندگی‌مون، لازم بوده. برای اینکه بفهمیم چی می‌خوایم، کی هستیم، و قراره به کجا بریم.

آفتاب وقت صبح.

من شیفته‌ی آدماییم که عزت نفس دارن؛ آدمایی که دست به هر کاری نمی‌زنن، برای خودشون معیار و خط قرمز دارن، هر چیزی رو لایق خودشون نمی‌بینن، خودشون رو انتخاب کردن و ارزششون رو از تایید دیگران نمی‌گیرن.

باید بجنگی، بیفتی، پاشی، استرس بکشی، فشارشو تحمل کنی، اذیت بشی، استراحت کنی، مرز بذاری، بلد باشی کمک بگیری و هم‌زمان از زندگی هم لذت ببری تا بهش برسی.

کار گاهی مثل یه دیوار می‌مونه برای ذهن. چیزی که وقتی واردش می‌شی ذهنت از پریشونی درمیاد، حواست جمع می‌شه و اجازه نمی‌ده افکارت بی‌هدف به هر سمتی برن. کار یعنی مشغولِ چیزی شدن که برات معنا می‌سازه. نه صرفا یه شغل؛ هر چیزی که تورو درگیر می‌کنه، تورو از حالت ایستاده درمیاره، بهت برنامه می‌ده، دیسیپلین رو یادت می‌ده و بهت حس توانستن می‌ده. حتی اگه این کار مرتب کردن اتاقت باشه، یا نوشتن چند خط متن، تمرین یه زبان جدید، پختن یه غذا یا ساختن یه ایده جدید. شاید ساده بنظر بیاد ولی به ذهنت یاد می‌ده که هنوز می‌تونی به چیزی شکل بدی، هنوز می‌تونی اثر بذاری، هنوز کنترل بخشی از دنیا رو —هر چند کوچک—در دست داری.

«و تظُنُّ أنها النِّهاية ثم يُصلِحُ الله كلَّ شي‌ء.»
و گمان می‌کنی که پایان است سپس خدا همه‌چیز را درست می‌کند.

با آدمایی ارتباط بگیرین که سالم، واقعی و اهل رشدن. رابطه‌های خوب واقعاً توی زندگی معجزه می‌کنن؛ یه کانکشن درست می‌تونه شما رو از سال‌ها جون‌کندن و تلاش بی‌وقفه جلو بندازه. خیلی از درهای زندگی فقط با تلاش باز نمی‌شن، با حضور آدمای درست باز می‌شن. آدمای درست مثل میان‌بُر می‌مونن؛ مسیر رو براتون هموار می‌کنن و باعث می‌شن فرصت‌هایی رو ببینید که شاید به تنهایی هیچ‌وقت بهشون نمی‌رسید.

من خیلی به نحوه‌ی حرف‌زدن آدم‌ها دقت می‌کنم؛ به اینکه چطور انتقاد می‌کنن، چطور درباره‌ی دوستی که ازش دلخور شدن حرف می‌زنن، یا چطور احساسشون رو بیان می‌کنن. آدم‌ها وقتی حرف می‌زنن، خیلی بیشتر از چیزی که فکر می‌کنن خودشون رو لو می‌دن. لحن‌شون، مکث‌هاشون، کلمه‌هایی که تکرار می‌کنن، حتی جمله‌هایی که نیمه‌تمام رها می‌شن؛ همشون سرنخ‌هایی‌ان از چیزهایی که تو زندگی با خودشون به دوش می‌کشن .

منم همینطور جوجه، منم همینطور.

آدم معمولاً دلش پیش چیزیه که نداره. انگار نداشتن، خودش یه جور ارزش می‌سازه؛ یه هاله‌ی جذابیت که فقط دور چیزهای دور از دسترس شکل می‌گیره. هرچی بیشتر با یک چیز در تماس باشیم، برامون عادی می‌شه، حتی اگه همه چی تموم باشه. اما چیزی که نداریم، همیشه تو ذهنمون قشنگ‌تر، کامل‌تر و هیجان‌انگیزتره. انگار انسان یه کشش درونی به سمت کمبودهاش داره؛ به سمت چیزهایی که فکر می‌کنه می‌تونن نسخه‌ی تازه‌تری از خودش بسازن. شاید برای همینه که همیشه دنبال تازه‌ها، تجربه‌های جدید و دنیاهای نرفته‌ایم. انگار همیشه یه گوشه‌ی ذهنمون جایی هست که با شاید، اما و اگر مارو هل می‌دن و به سمت ادامه دادن می‌کشونه.

نمی‌دونم اگه موسیقی، چای، قهوه، طلوع صبح نبود آدم چجوری می‌خواست دوباره به خودش بیاد و امیدوار بشه.

من واقعاً عاشق آدم‌هایی‌ام که برای بقیه خیر می‌خوان. آدمایی که فقط حرفشو نمی‌زنن؛ ته دل‌شون واقعاً می‌خوان که شرایط برای طرف مقابل یه ذره آروم‌تر، یه ذره روشن‌تر بشه. آدمایی که شادیِ دیگران براشون تهدید نیست و باعث ناراحتی‌شون نمیشه. آدم‌هایی که وقتی حال کسی بد باشه، دوست دارن یه گوشه‌ای از بارش رو کم کنن—حتی اگه خودشون هزار تا دغدغه داشته باشن. آدم‌هایی که خوبی کردن براشون کار سختی نیست؛ انگار خوبی تو خونشونه، تو رفتارشون، تو نگاه‌شونه. آدمایی که می‌تونن مهربون باشن بدون اینکه دنبال تشکر باشن؛ بدون اینکه بخوان چیزی بگیرن. من عاشق اینم که ببینم کسی برای بقیه خیر می‌خواد—بدون حسادت، بدون حساب‌وکتاب، بدون نمایش. و راستش، همین چیزا هستن که باعث می‌شن آدم هنوز به خوبی، به انسانیت و به فردا ایمان داشته باشه.

انقدر همه چیزت رو به بقیه نگو. انقدر در مورد فکری که توی سرت می‌جوشه یا هدفی که قراره یه روزی بهش برسی حرف نزن. واقعیت اینه که تعداد آدم‌هایی که می‌خوان نشه، نتونی، نرسی خیلی بیشتر از چیزیه که فکرش رو می‌کنی. همیشه دشمنی‌ها علنی نیستن؛ زیاده تعداد آدم‌هایی که از شنیدن رویاهای تو ذوق نمی‌کنن. برای همین بعضی مسیرها رو باید توی سکوت ساخت. بعضی رشدها توی تاریکی اتفاق می‌افتن؛ بذار عملت حرف بزنه. بذار روزی که رسیدی، همه‌چیز خودش دیده بشه؛ بی‌نیاز از توضیح، بی‌نیاز از اثبات، به دور از هیاهو. بذار نتیجه، خودش شلوغ‌ترین صدا باشه.