قشنگی آدما فقط به چهره و ظاهرشون نیست، به طرز فکر و نگاهیه که به دنیا دارن. به اینکه چجوری درباره‌ی بقیه حرف می‌زنن، چطور نظر مخالفشونو بیان می‌کنن و هیچ‌وقت دنبال تحقیر کسی نیستن. در نهایت، چیزی که از یه آدم توی ذهن بقیه می‌مونه، نه قیافه‌شه، نه لباساش. اون حس خوبیه که از طرز فکر، رفتار و احترامش به‌جا می‌مونه.

لازمه‌ی به‌دست آوردن هر چیز ارزشمندی، اینه که بهای داشتنش رو بپردازی. حالا هرچقدر که خواسته‌ات بزرگ‌تر باشه، هزینه‌ای که باید براش بپردازی هم بیشتره. این هزینه می‌تونه گذشتن از لحظات تفریحت باشه، می‌تونه صبوری و انتظار باشه، می‌تونه بی‌خوابی یا حتی تنهایی باشه. و این وظیفه‌ی توعه که قبل از شروع، با خودت دودوتاچارتا کنی و ببینی آیا اون هدف اون‌قدر ارزشمنده که براش زمان و انرژی بذاری یا نه؛ و در نهایت، تصمیم‌گیری به این بستگی داره که چه چیزی در زندگی برای تو الویت داره و ارزشمند دونسته می‌شه.

وقتی چیزهای خوبی که تو آدما می‌بینی رو بهشون یادآوری می‌کنی.>>>>>>>>

هر چقدر آدم‌های کمتری از جزئیات زندگی شما بدونن، دستتون بازتره و تو تصمیم‌ گیری‌ها بهتر می‌تونید عمل کنید.

«می‌گفت دخترا براشون مهم نیست که گل می‌خرید، این براشون مهمه که به فکرتون رسیده که اینکار رو بخاطرش انجام بدید.» راست می‌گفت.

زندگی از جایی شروع می‌شه که با ترس‌هات مواجه می‌شی و سعی می‌کنی با وجود همه‌ی احتمالات، برای بهتر شدن بجنگی.

شما به هرجایی برسی، هر موقعیتی داشته باشی تا زمانی که ادب، شعور، شخصیت، صداقت، درک متقابل و تواضع نداشته باشی، هیچ کدوم از آپشن‌هایی که بدست آوردی به چشم نمیاد.

نمی‌دونم. شاید آخرش بگیم چقدر خوب که صبر کردیم.

«هرچی سنم بالا می‌ره، بیشتر عاشق تمیزی می‌شم. آدم‌های مرتب، فکر‌های آروم، رابطه‌های بدون دردسر، یه خونه خلوت و یه ذهن آزاد.»

آدم‌ها بخاطر خوبی‌هایی که در حقشون کردی هیچ‌وقت ازت تشکر نمیکنن و چه بسا که یادشون می‌ره. ولی کافیه یبار سهوا باعث بشی رنجی رو متحمل بشن، همیشه در خاطرشون می‌مونه و تورو مقصر اول و آخر اون ناراحتی می‌دونن. و این بده.

بنظرم آدم تا حدی می‌تونه به بقیه خیر برسونه که اون خیر براش مایه‌ی دردسر نشه، توی مخصمه نندازتش و موجبات ناراحتی آینده رو فراهم نکنه.

اگه برگردم عقب، برای خیلی از اتفاقایی که تو زندگیم افتاده، حتی نمی‌پرسیدم چرا. بابتش غصه نمی‌خوردم، لحظه‌ها رو برای خودم سخت نمی‌کردم و خیلی چیزها رو می‌سپردم به جادوی گذر زمان.

آدما وقتی از چشمت میفتن چقدر معمولی بنظر می‌رسن. این انرژی ماست که آدم‌ها رو برای ما خاص، متفاوت و یا بی‌اهمیت می‌کنه.

«هر چیزی که متقابل باشه، ادامه پیدا می‌کنه.»

تو ذوق همدیگه نزنیم. شاید ذوق برای یکی، تنها چیزی باشه که خودشو بهش گره زده.

«حریم خصوصی قدرته؛ مردم وقتی چیزی رو نمی‌دونن نمی‌تونن خرابش کنن.»

یاد گرفتن اینکه همیشه لازم نیست از خودمون حرف بزنیم، خودش یه بلوغه. وقتی کمتر درباره‌ی علایق، دغدغه‌ها یا نقطه‌ ضعف‌هامون حرف می‌زنیم، کمتر توی ذهن دیگران برهنه می‌شیم. بعضی چیزا باید توی حریم خودمون باقی بمونن؛ نه از روی ترس، از روی آگاهی.