اشتباه کردن اجتناب ناپذیره ولی مهم اینه چیزی که لازم بود رو از اشتباهت یاد بگیری، همون‌جا نمونی و بفهمی چطور می‌تونی بهتر پیش بری. و با مهربونی نگاه کنی به آدمی که تلاش کرده، اشتباه کرده ولی هنوز ادامه می‌ده.

گاهی وقتا تنها راهی که باعث می‌شه به زندگی عادی برگردی اینه که بپذیری بعضی چیزا لازمه که تموم بشن تا جا باز بشه برای اتفاقای بهتر.

درگیر باشید، درگیر کار، درگیر ورزش، درگیر رسیدن به گل و گیاه؛ درگیر هر چیزی که شمارو از وسواس، تحلیل جزئیات بی‌اهمیت و اینکه هر چیزی رو زیر ذره‌بین ببرید، دور کنه.

چیزی که ارزش رسیدن داره، هیچ‌وقت راحت به‌دست نمیاد.

علم یا ثروت؟ بنظرم این سوال از پایه اشتباهه، از بچگی هم حداقل یبار از هممون پرسیدن. علم و ثروت دو مقوله جدا از هم نیستند و باید در کنار هم پیش برن. علمی که منجر به تولید ثروت و پیشرفت نشه دقیقا چه فایده‌ای داره؟ علمه که مسیر درستِ ثروت رو نشون می‌ده، و ثروته که به علم فرصت رشد و اثرگذاری می‌ده. آدم وقتی دانش داره، می‌تونه ثروت بسازه، و وقتی ثروت داره، می‌تونه علم رو زنده نگه داره و گسترش بده. ثروت به تنهایی بدست نمیاد یه دانشی یه آگاهی‌ای پشتش بوده که باعث ثروت شده. ما همیشه دنبال مقایسه بودیم و باید یکیشون رو انتخاب می‌کردیم در حالی که اصلا جدا از هم نیستن و لازمه‌ی هم‌دیگه‌ان.

اینکه نتونی یه ارتباط دوطرفه بسازی، اون‌جوری که به اندازه‌ی وقتی که می‌ذاری و احساسی که می‌دی، حس خوب بگیری، به این معنی نیست که تو کافی نیستی. آدما توی زندگی روزمره‌شون با هزار و یک فکر و دغدغه درگیرن، گاهی ذهنشون پر از پرونده‌های بازه که اجازه‌ی صمیمیت یا توجه رو ازشون می‌گیره. و این نهایتا هیچ چیزی از ارزش و دوست‌داشتنی بودنت کم نمی‌کنه.

مسیر رشد و رسیدن پر از لحظه‌های خستگی، تردید و حتی شکست می‌تونه باشه، اما پایداری و باور به راهی که داریم می‌ریم باعث می‌شه در نهایت به نتیجه برسیم. یاد بگیریم به مسیر اعتماد کنیم، چون چیزای ارزشمند زمان می‌خوان. صبوری و تلاش مستمر لازمه‌ی رسیدن به چیزای ارزشمند زندگیه.

تو این هوا فقط باید خوابید.

عاشق روزاییم که تا شب اینقدر مسولیت‌های ریز و درشت دارم که دیگه وقت نمیکنم به هیچ چیز اضافه‌ای فکر کنم.

قشنگی آدما فقط به چهره و ظاهرشون نیست، به طرز فکر و نگاهیه که به دنیا دارن. به اینکه چجوری درباره‌ی بقیه حرف می‌زنن، چطور نظر مخالفشونو بیان می‌کنن و هیچ‌وقت دنبال تحقیر کسی نیستن. در نهایت، چیزی که از یه آدم توی ذهن بقیه می‌مونه، نه قیافه‌شه، نه لباساش. اون حس خوبیه که از طرز فکر، رفتار و احترامش به‌جا می‌مونه.

لازمه‌ی به‌دست آوردن هر چیز ارزشمندی، اینه که بهای داشتنش رو بپردازی. حالا هرچقدر که خواسته‌ات بزرگ‌تر باشه، هزینه‌ای که باید براش بپردازی هم بیشتره. این هزینه می‌تونه گذشتن از لحظات تفریحت باشه، می‌تونه صبوری و انتظار باشه، می‌تونه بی‌خوابی یا حتی تنهایی باشه. و این وظیفه‌ی توعه که قبل از شروع، با خودت دودوتاچارتا کنی و ببینی آیا اون هدف اون‌قدر ارزشمنده که براش زمان و انرژی بذاری یا نه؛ و در نهایت، تصمیم‌گیری به این بستگی داره که چه چیزی در زندگی برای تو الویت داره و ارزشمند دونسته می‌شه.

وقتی چیزهای خوبی که تو آدما می‌بینی رو بهشون یادآوری می‌کنی.>>>>>>>>

هر چقدر آدم‌های کمتری از جزئیات زندگی شما بدونن، دستتون بازتره و تو تصمیم‌ گیری‌ها بهتر می‌تونید عمل کنید.

«می‌گفت دخترا براشون مهم نیست که گل می‌خرید، این براشون مهمه که به فکرتون رسیده که اینکار رو بخاطرش انجام بدید.» راست می‌گفت.

زندگی از جایی شروع می‌شه که با ترس‌هات مواجه می‌شی و سعی می‌کنی با وجود همه‌ی احتمالات، برای بهتر شدن بجنگی.

شما به هرجایی برسی، هر موقعیتی داشته باشی تا زمانی که ادب، شعور، شخصیت، صداقت، درک متقابل و تواضع نداشته باشی، هیچ کدوم از آپشن‌هایی که بدست آوردی به چشم نمیاد.

نمی‌دونم. شاید آخرش بگیم چقدر خوب که صبر کردیم.

«هرچی سنم بالا می‌ره، بیشتر عاشق تمیزی می‌شم. آدم‌های مرتب، فکر‌های آروم، رابطه‌های بدون دردسر، یه خونه خلوت و یه ذهن آزاد.»