یکی از نشونه‌های بلوغ اینه که بفهمی واقعیت زندگی آدم‌ها فقط چیزی نیست که تو می‌بینی، پس حق نداری با دیدن بخشی از داستانشون براشون حکم صادر کنی. دست از قضاوت برداری، برای کسی نسخه نپیچی و جای هیچ‌کس تصمیم نگیری. به مرزها توی روابط احترام بذاری؛ درک کنی هرکسی حق داره مسیر خودش رو انتخاب کنه، حتی اگر انتخاب‌هاش مطابق سلیقه و میل تو نباشه. آزادی دیگران رو به رسمیت بشناسی و به تصمیمشون احترام بذاری.

هرچقدر زمان می‌گذره، بیشتر می‌فهمم دایره‌ی آدمایی که واقعا برام مهمن و واقعا به من اهمیت می‌دن، خیلی کوچیک‌تر از چیزیه که همیشه فکر می‌کردم. خیلی‌ها فقط می‌گن که کنارتن، اما وقتی پای عمل وسط میاد، نبودنشون بیشتر از هر چیزی به چشم میاد. اینجاست که می‌فهمی ارزش اون آدمای واقعی که بی‌هیچ شرط و توقعی همیشه کنارت موندن چقدره، و یاد می‌گیری باید بیشتر از همیشه قدرشون رو بدونی.

تو این دنیای شلوغ که پر از تقلید و تکراره، جذابیت واقعی به اینه که خودت باشی، با فکر و سلیقه خودت پیش بری. تحت تاثیر هر چیزی قرار نگیری و به معیارهای خودت وفادار بمونی، برای انتخاب‌هات دلیل داشته باشی و صرفا با مد و موج جمع پیش نری. وفاداری به خودته که هویت شخصی تو رو می‌سازه و موندگار و ارزشمندت می‌کنه.

روزای سخت و که تنهایی پشت سر بگذرونی دیگه بعدش مهم نیست کی کنارت می‌مونه و کی از پیشت میره.

بخاطر کسی که بعد اذیت کردنت می‌تونه خونسرد و آروم به زندگیش ادامه بده به خودت سخت نگیر و غصه نخور.

مهم‌تر از اینکه نظرت رو بگی اینه که چجوری بیانش کنی.

«ولی می‌بَره اونی که سختی‌شو کشیده…»

از اون چتا که بعدا دوست داری از اول بخونیش>>>>>>

ضمنا گورِ بابای اونایی که رفتن و شما رو تنها گذاشتن! بچسبید به خودتون، روی استعدادها و مهارت‌هایی که داری کار کن؛ فقط برای اینکه به خودت ثابت کنی لایق بهترین‌هایی. نبودنِ یه آدم، هیچ‌وقت از ارزشت کم نمی‌کنه. شاید چهار روز دپرس باشی اما یه روز شکر می‌کنی که چه بهتر که رفت. چرا باید به آدمی که انتخاب میکنه نباشه باج بدی، کسی که نمیخواد کنارت بمونه اصلا ارزش غصه خوردن نداره.

نیاز دارم چیزی رو بدست بیارم بدون اینکه صبر کنم، بدون اینکه خیلی تلاش کنم، بدون شب‌بیداری و دوباره صبر کردن، بدون دلهره داشتن و مضطرب شدن، بدون زمین خوردن و ادامه دادن و دوباره دوباره دوباره منتظر موندن، دقیقا همون‌جوری که می‌خوام به‌دست بیارم.

هرچقدر که سنم بیشتر می‌شه بیشتر متوجه این موضوع میشم که چرا آدما آرامششون رو به هر چیزی الویت میدن و دایره‌ی معاشرت‌های دورشون رو کوچیک‌تر می‌کنن و ترجیح می‌دن کنار چندتا آدم واقعی بمونن.

زندگی اونقدرها طولانی نیست که بخوایم خودمون رو برای مدت‌ها با احساسات ناراحت کننده درگیر کنیم؛ باید بلد باشیم قدر لحظه‌هایی که نفس می‌کشیم و قدر فرصت جدیدی که هر روز بهمون داده می‌شه رو بدونیم، چیزای بی‌اهمیت رو رها کنیم، بیخیال دلخوری‌‌ها بشیم و چیزای ارزشمند رو جدی‌تر بغل کنیم. زندگی خیلی کوتاه‌تر از اونه که با معیارهای پوچ تلفش کنیم.

برای رسیدن به چیزای واقعی، باید صبور بود؛ باید جرأتِ شکست خوردن و جسارتِ دوباره شروع کردن داشت. هیچ‌چیز ارزشمندی آسون به‌دست نمیاد؛ هر چیزی به اندازه‌ی معنا و عمقی که داره، زحمت داره، دلسردی داره، درد داره. چیزهای بزرگ همیشه زمان می‌خوان، رشد می‌خوان و هیچ‌وقت یه‌شبه ساخته نمی‌شن.

دوست من، می‌خوام بهت بگم، می‌گذره این روزا. باور کن هیچ رنجی تا ابد نمی‌مونه. اون حسی که داره نفست رو می‌گیره، یه روزی تموم می‌شه. یه روزی می‌رسه که بیدار می‌شی و می‌بینی دل‌ت آرومه، نور خورشید یه جور دیگه‌ای روی صورتت می‌تابه و حالت خوبه. یه روزی می‌رسه که یه اتفاق قشنگ یا حضور یه آدم، باعث می‌شن از ته دل بخندی و همه‌ی این غم‌ها از خاطرت برن. همه‌چی درست می‌شه؛ قول می‌دم که می‌گذره.

بیاید «حوصله نداشتن» رو قضاوت نکنیم و به‌عنوان یه دلیل موجه بپذیریمش.

«خدایا برامون بخواه؛ که بشه، برسه، بیاد، درست شه، خوب شه. خوبِ خوب.»

امیدوارم خیر و صلاحتون با خواسته‌ و آرزوی قلبی‌تون یکی باشه. و شب‌بخیر.

اشتباه کردن اجتناب ناپذیره ولی مهم اینه چیزی که لازم بود رو از اشتباهت یاد بگیری، همون‌جا نمونی و بفهمی چطور می‌تونی بهتر پیش بری. و با مهربونی نگاه کنی به آدمی که تلاش کرده، اشتباه کرده ولی هنوز ادامه می‌ده.

گاهی وقتا تنها راهی که باعث می‌شه به زندگی عادی برگردی اینه که بپذیری بعضی چیزا لازمه که تموم بشن تا جا باز بشه برای اتفاقای بهتر.

درگیر باشید، درگیر کار، درگیر ورزش، درگیر رسیدن به گل و گیاه؛ درگیر هر چیزی که شمارو از وسواس، تحلیل جزئیات بی‌اهمیت و اینکه هر چیزی رو زیر ذره‌بین ببرید، دور کنه.

چیزی که ارزش رسیدن داره، هیچ‌وقت راحت به‌دست نمیاد.