چیزی که توی سختی‌ها و مشکلات یاد می‌گیری رو هیچ‌وقت روزهای راحتی و آرامش بهت یاد نمی‌ده.

تو زندگی باید صبر کردن رو یاد بگیری. همه چیز قرار نیست همون لحظه‌ای که می‌خوای اتفاق بیفته. بعضی وقتا باید بذاری زمان خودش کارشو بکنه. عجله کردن فقط آرامشتو می‌گیره، اما صبر کردن باعث میشه وقتی چیزی رو به دست میاری، قدرشو بدونی و از مسیر هم لذت ببری.

اگر نمی‌تونید کمک کنید یا همراه باشید، سکوت کنید و اجازه بدید آدم‌ها واقعیت رو خودشون ببینن. گاهی تنها چیزی که یک نفر لازم داره، روبه‌رو شدن با حقیقت و تجربه کردنشه. بعضی وقتا سکوت از هزاران حرف باارزش‌تره، چون فضا می‌ده آدم‌ها خودشون مسیر رو پیدا کنن، زمین بخورن، دوباره بلند شن و قوی‌تر ادامه بدن.

شاید رازش اینه که قبل از قطعی شدنش، به کسی نگی.

شاید لازمه یاد بگیریم فداکاری کردن برای بقیه، مادامی که خودتون متضرر می‌شید؛ براتون مدال افتخار نمیاره.

هر چیزی که به صلاحت باشه برات اتفاق میفته پس خیلی خودتو درگیر نکن که چرا این شد اون نشد؛ فقط تمام تلاشتو کن تا اوضاع رو بهترش بکنی.

اگه قرار باشه فقط یکیش باشه؛ دوست داشتن بهتره♥️ یا دوست داشته شدن💔؟

آدم باید بتونه تو زندگی گیر نباشه. گیر یه شغل، یه آدم یا یه مکان. وقتی خودتو محدود به یه چیز خاص می‌کنی انگار یه دیوار دور خودت می‌کشی و دست و پات رو می‌بندی. گیر نکردن یعنی رهایی. یعنی بدونی هیچ چیز و هیچ‌کس قرار نیست تمام هویتت باشه. بدونی تو خیلی بزرگتر از موقعیت‌ها، آدم‌های اطرافت یا خاطره‌هایی هستی که بهشون چسبیدی. و به جای اینکه تمام انرژیت رو صرف نگهداشتن چیزهایی بکنی که باید رها بشن، اون انرژی رو بذاری برای کشف کردن ناشناخته‌ها و دنبال کردن چیزهایی که برای اون‌ها ساخته شدی.

براتون داشتن کسی رو آرزو می‌کنم که بتونه از راه دورهم حالتونو خوب کنه.

از آدمایی که واضح و روشن حرف می‌زنن و منظورشون رو بدون آسمون ریسمون بافتن بیان می‌کنن؛ خوشم میاد.

خواب باکیفیت مثل دکمه‌ی ریست برای ذهن و بدنه و از الزامات شروع یه روز خوبه.

اگه چیزی واقعا برای تو باشه، به وقتش دوباره برمی‌گرده یا جاش با چیزی بهتر پر می‌شه؛ پس خودتو خسته نکن و سعی نکن با اصرار چیزی رو نگه داری.

یه قدرتی درونت هست که می‌تونه حتی تاریک‌ترین لحظه‌ها رو روشن کنه؛ همون قدرتی که تو رو قوی‌تر از تمام سختی‌هایی می‌کنه که فکر می‌کردی نمی‌تونی ازشون بگذری.

من شیفته‌ی آدماییم که می‌دونن کی حرف بزنن، کی سکوت کنن، کی بجنگن، کی ببخشن، قضاوت نمی‌کنن و در مورد هر چیزی نظر نمی‌دن و کلا به‌جا و سنجیده رفتار می‌کنن.

غرورت رو کنار بذار و شروع کن. هیچی اولش بی‌نقص نیست. اولین‌ها همیشه با ایراد و اشتباهاتی همراهن. وقتی شروع می‌کنی کم‌کم دستت میاد کجا محکم‌تر قدم برداری، کجا صبور باشی و کجا راهت رو تغییر بدی. مسیر وقتی رازهای پنهونش رو نشونت می‌ده که در حرکت باشی.

بعضی آدم‌ها یجوری خودشون رو به نفهمیدن می‌زنن که با خودت فکر می‌کنی این حجم از حماقت رو خودش داشته یا تلاشی هم در جهت بدست آوردنش کرده؟

من بازم می‌گم؛ شما هیچی نباش ولی توانایی پرزنت کردن همون هیچی رو داشته باش. بردی.

یکی از سخت‌ترین مهارت‌هایی که هر فردی لازمه توی زندگیش یاد بگیره توانایی رها کردن به موقع چیزیه که دیگه ارزشی برای جنگیدن نداره.

یکی از نشونه‌های بلوغ اینه که بفهمی واقعیت زندگی آدم‌ها فقط چیزی نیست که تو می‌بینی، پس حق نداری با دیدن بخشی از داستانشون براشون حکم صادر کنی. دست از قضاوت برداری، برای کسی نسخه نپیچی و جای هیچ‌کس تصمیم نگیری. به مرزها توی روابط احترام بذاری؛ درک کنی هرکسی حق داره مسیر خودش رو انتخاب کنه، حتی اگر انتخاب‌هاش مطابق سلیقه و میل تو نباشه. آزادی دیگران رو به رسمیت بشناسی و به تصمیمشون احترام بذاری.

هرچقدر زمان می‌گذره، بیشتر می‌فهمم دایره‌ی آدمایی که واقعا برام مهمن و واقعا به من اهمیت می‌دن، خیلی کوچیک‌تر از چیزیه که همیشه فکر می‌کردم. خیلی‌ها فقط می‌گن که کنارتن، اما وقتی پای عمل وسط میاد، نبودنشون بیشتر از هر چیزی به چشم میاد. اینجاست که می‌فهمی ارزش اون آدمای واقعی که بی‌هیچ شرط و توقعی همیشه کنارت موندن چقدره، و یاد می‌گیری باید بیشتر از همیشه قدرشون رو بدونی.

تو این دنیای شلوغ که پر از تقلید و تکراره، جذابیت واقعی به اینه که خودت باشی، با فکر و سلیقه خودت پیش بری. تحت تاثیر هر چیزی قرار نگیری و به معیارهای خودت وفادار بمونی، برای انتخاب‌هات دلیل داشته باشی و صرفا با مد و موج جمع پیش نری. وفاداری به خودته که هویت شخصی تو رو می‌سازه و موندگار و ارزشمندت می‌کنه.