شاید چیزی که همیشه دنبالش بودیم جایی پشتِ ترس‌هامون، پشت خستگی‌هامون، پشت نادیده‌گرفتنامون هست و تا چشم تو چشم نشیم پیداش نمی‌کنیم.

گاهی باید بفهمی ارزش خودت بیشتر از اون چیزیه که داری بهش می‌چسبی. حتی اگر روزها و ماه‌ها براش جنگیدی، رها کردن می‌تونه انتخاب راهی باشه که به آرامش و رشدت نزدیک‌تره.

وقتی با تمام وجودت برای یچیزی تلاش می‌کنی، صدتو می‌ذاری، شب‌بیدار‌ی‌هاشو می‌کشی، از خیلی از تفریحاتت می‌زنی تا به اندازه کافی روی هدفت متمرکز بشی اگه بشه که خیلی خوش‌بحالت ولی اگه نشه بنظرم لازمه که این حق رو به خودمون بدیم یکم استراحت کنیم، بریم تو لاک خودمون، فکرامون رو جمع کنیم و تا بتونیم دوباره به روال زندگی برگردیم.

آرامش واقعی جایی پیدا می‌شه که دیگه به موندن یا رفتن کسی وابسته نیستی. تو ارزشمند و کامل هستی، چه دیگران کنارت باشن چه نه. کسایی که واقعا دوستت دارن کنارت می‌مونن؛ اما نبودنشون هم چیزی از ارزش تو کم نمی‌کنه.

آدما رو الکی امیدوار نکنید. دل کسی رو به چیزهایی خوش نکنید که نمی‌تونید تحققش بدید.

برای کسی که نمی‌دونه از زندگیش چی می‌خواد هیچ‌چیز و هیچ‌کسی کافی نیست.

گاهی یک اتفاق، تو رو به پذیرشی می‌رسونه که هیچ کتابی و هیچ جست‌وجویی نمی‌تونست تورو بهش برسونه.

هیچ چیز تا ابد همین‌طوری نمی‌مونه. موضوعی که الان همه‌ی فکر و خیال‌ت رو درگیر کرده، یه روز اون‌قدر عادی میشه که حتی برات مهم نیست بیادش بیاری. تو حیفی. نذار یه لحظه‌ی سخت، تورو از تصمیمت منصرف کنه؛ زندگی همیشه برای کسی که ادامه می‌ده، چیزای قشنگی کنار گذاشته.

کسی که یبار ناامیدت می‌کنه، بازم می‌تونه. و این به تو بستگی داره که بار دوم هم این اجازه رو بهش می‌دی یا نه.

طلا و بلا 😅
طلا رو بیست روز پیش خریده بودم، دیدم تنهاست بلا رو هم دیروز خریدم!

چیزی که توی سختی‌ها و مشکلات یاد می‌گیری رو هیچ‌وقت روزهای راحتی و آرامش بهت یاد نمی‌ده.

تو زندگی باید صبر کردن رو یاد بگیری. همه چیز قرار نیست همون لحظه‌ای که می‌خوای اتفاق بیفته. بعضی وقتا باید بذاری زمان خودش کارشو بکنه. عجله کردن فقط آرامشتو می‌گیره، اما صبر کردن باعث میشه وقتی چیزی رو به دست میاری، قدرشو بدونی و از مسیر هم لذت ببری.

اگر نمی‌تونید کمک کنید یا همراه باشید، سکوت کنید و اجازه بدید آدم‌ها واقعیت رو خودشون ببینن. گاهی تنها چیزی که یک نفر لازم داره، روبه‌رو شدن با حقیقت و تجربه کردنشه. بعضی وقتا سکوت از هزاران حرف باارزش‌تره، چون فضا می‌ده آدم‌ها خودشون مسیر رو پیدا کنن، زمین بخورن، دوباره بلند شن و قوی‌تر ادامه بدن.

شاید رازش اینه که قبل از قطعی شدنش، به کسی نگی.

شاید لازمه یاد بگیریم فداکاری کردن برای بقیه، مادامی که خودتون متضرر می‌شید؛ براتون مدال افتخار نمیاره.

هر چیزی که به صلاحت باشه برات اتفاق میفته پس خیلی خودتو درگیر نکن که چرا این شد اون نشد؛ فقط تمام تلاشتو کن تا اوضاع رو بهترش بکنی.

اگه قرار باشه فقط یکیش باشه؛ دوست داشتن بهتره♥️ یا دوست داشته شدن💔؟

آدم باید بتونه تو زندگی گیر نباشه. گیر یه شغل، یه آدم یا یه مکان. وقتی خودتو محدود به یه چیز خاص می‌کنی انگار یه دیوار دور خودت می‌کشی و دست و پات رو می‌بندی. گیر نکردن یعنی رهایی. یعنی بدونی هیچ چیز و هیچ‌کس قرار نیست تمام هویتت باشه. بدونی تو خیلی بزرگتر از موقعیت‌ها، آدم‌های اطرافت یا خاطره‌هایی هستی که بهشون چسبیدی. و به جای اینکه تمام انرژیت رو صرف نگهداشتن چیزهایی بکنی که باید رها بشن، اون انرژی رو بذاری برای کشف کردن ناشناخته‌ها و دنبال کردن چیزهایی که برای اون‌ها ساخته شدی.

براتون داشتن کسی رو آرزو می‌کنم که بتونه از راه دورهم حالتونو خوب کنه.

از آدمایی که واضح و روشن حرف می‌زنن و منظورشون رو بدون آسمون ریسمون بافتن بیان می‌کنن؛ خوشم میاد.

خواب باکیفیت مثل دکمه‌ی ریست برای ذهن و بدنه و از الزامات شروع یه روز خوبه.