موفقیت، نظمه.

به مسولیتی که برعهده‌ی توعه متعهد بمون و استمرارش رو به حال روحی و مودت وابسته‌ نکن.

اگه می‌خوای دیگران بهت احترام بذارن، باید اول خودت مرزهای خودتو جدی بگیری. وقتی خودت برای خواسته‌ها و ارزش‌هات ارزش قائل نشی، طبیعیه که بقیه هم نادیده‌ت بگیرن. اگه می‌خوای دوست‌داشتنی باشی، قبل از همه باید یاد بگیری خودت رو بپذیری و دوست داشته باشی؛ با همه‌ی نقاط ضعف‌ و قدرتت. هیچ‌کس نمی‌تونه چیزی رو که خودت به خودت نمی‌دی، بهت هدیه کنه.
و اگه رویاهای بزرگی توی سر داری، باید قبول کنی راه رسیدن بهشون از همین قدم‌های کوچیک شروع می‌شه. هیچ موفقیتی یک‌شبه ساخته نمی‌شه. این تویی که مسئول برداشتن تک‌تک اون قدم‌هایی.
آخرش هم اینو بدون که رشد و پیشرفت تو، دست خودته. نه بقیه. انتخاب درست، تلاش و صبر توئه که مسیرت رو می‌سازه.

هیچ‌کسی به مشکلاتت اهمیت نمی‌ده و به اندازه‌ی تو دغدغه‌هات رو جدی نمی‌گیره، برای همین خودت باید قوی‌ترین حامی خودت باشی. به بدنت و روحت اهمیت بدی؛ ورزش کنی، غذای سالم بخوری، به اندازه‌ی کافی بخوابی و چیزایی رو پیدا کنی که خوشحالت می‌کنه. تو مسئول شادی و حال خوب خودتی.

ارزش و جذابیت تو به قبول یا رد شدن توسط یک نفر وابسته نیست. اگه کسی انتخابت نکنه، به این معنا نیست که تو چیزی کم داری؛ فقط یعنی سلیقه‌اش یا شرایطش متفاوته.

هیچ آدمی رو نمیشه پیدا کرد که همه چیزش باهات مچ باشه؛ چیزی که مهمه اینه که آدما بتونن باهم صحبت کنن، برای هم حرف مشترک داشته باشن و نسبت به دنیای هم، هرچند متفاوت؛ مشتاق باشن. و نهایتا برای هم گوش شنوا باشند.

علاقه آدمو به زندگی گره می‌زنه.

فکر میکنم تو یه رابطه، آدما باید بتونن در مورد جزییات زندگیشون باهم صحبت کنن(البته به مرور) در مورد ساده‌ترین و حتی بی‌اهمیت‌ترین اتفاقات روزمره‌شون. در واقع به این سطح از راحتی در کنار هم برسن که بتونن بدون ترس از قضاوت کنار هم خود واقعیشون باشن و از هرچی دلشون میخواد صحبت کنن. بدون اینکه طرف مقابلشون کلافه بشه. فکر کنم تو زندگی هر آدمی حداقل یه فردی باید باشه که کنارش راحت باشن.

آدم وقتی دیده میشه و بهش توجه میشه، احساس ارزشمندی و امنیت پیدا می‌کنه. تو بیکاری که همه گوشی بدستن، مهم اینه وسط شلوغیا و روزمرگیت با یه پیام به طرف مقابلت نشون بدی جایی در زندگیت داره، به فکرشی و مهمه برات.

مقایسه، در هر شرایطی آزاردهنده‌ست. خودتون رو با معیارهای شبکه‌های اجتماعی نسنجید و خوشحالی رو فقط در قالب عکس و فیلم تعریف نکنید. زندگی واقعی‌تون رو با تصویری که واقعی نیست مقایسه نکنید.
خوشحالی یک حس درونیه، نه چیزی که بشه توی قاب یا ویدئو نشونش داد. هیچ‌کس قرار نیست با خط‌کشِ دیگری اندازه‌گیری بشه؛ هر کسی مسیر و معیار خودش رو داره.
ارزش ما با مقیاس دیگران سنجیده نمی‌شه؛ بلکه مسیریه که می‌ریم، رضایت و حس خوبیه که به خودمون داریم نه برداشت و نگاه دیگران.

شاید چیزی که همیشه دنبالش بودیم جایی پشتِ ترس‌هامون، پشت خستگی‌هامون، پشت نادیده‌گرفتنامون هست و تا چشم تو چشم نشیم پیداش نمی‌کنیم.

گاهی باید بفهمی ارزش خودت بیشتر از اون چیزیه که داری بهش می‌چسبی. حتی اگر روزها و ماه‌ها براش جنگیدی، رها کردن می‌تونه انتخاب راهی باشه که به آرامش و رشدت نزدیک‌تره.

وقتی با تمام وجودت برای یچیزی تلاش می‌کنی، صدتو می‌ذاری، شب‌بیدار‌ی‌هاشو می‌کشی، از خیلی از تفریحاتت می‌زنی تا به اندازه کافی روی هدفت متمرکز بشی اگه بشه که خیلی خوش‌بحالت ولی اگه نشه بنظرم لازمه که این حق رو به خودمون بدیم یکم استراحت کنیم، بریم تو لاک خودمون، فکرامون رو جمع کنیم و تا بتونیم دوباره به روال زندگی برگردیم.

آرامش واقعی جایی پیدا می‌شه که دیگه به موندن یا رفتن کسی وابسته نیستی. تو ارزشمند و کامل هستی، چه دیگران کنارت باشن چه نه. کسایی که واقعا دوستت دارن کنارت می‌مونن؛ اما نبودنشون هم چیزی از ارزش تو کم نمی‌کنه.

آدما رو الکی امیدوار نکنید. دل کسی رو به چیزهایی خوش نکنید که نمی‌تونید تحققش بدید.

برای کسی که نمی‌دونه از زندگیش چی می‌خواد هیچ‌چیز و هیچ‌کسی کافی نیست.

گاهی یک اتفاق، تو رو به پذیرشی می‌رسونه که هیچ کتابی و هیچ جست‌وجویی نمی‌تونست تورو بهش برسونه.

هیچ چیز تا ابد همین‌طوری نمی‌مونه. موضوعی که الان همه‌ی فکر و خیال‌ت رو درگیر کرده، یه روز اون‌قدر عادی میشه که حتی برات مهم نیست بیادش بیاری. تو حیفی. نذار یه لحظه‌ی سخت، تورو از تصمیمت منصرف کنه؛ زندگی همیشه برای کسی که ادامه می‌ده، چیزای قشنگی کنار گذاشته.

کسی که یبار ناامیدت می‌کنه، بازم می‌تونه. و این به تو بستگی داره که بار دوم هم این اجازه رو بهش می‌دی یا نه.

طلا و بلا 😅
طلا رو بیست روز پیش خریده بودم، دیدم تنهاست بلا رو هم دیروز خریدم!

چیزی که توی سختی‌ها و مشکلات یاد می‌گیری رو هیچ‌وقت روزهای راحتی و آرامش بهت یاد نمی‌ده.