زندگی شبیه یه کوه‌نوردیِ طولانیه. تو با یه کوله‌پشتیِ پر از آرزو شروع می‌کنی و نمی‌دونی بالای قله چه چیزی انتظارت رو می‌کشه. وسط راه، هوا سرد می‌شه، بارون میاد، کفش‌هات خیس می‌شن. حالا این وسط، یا ادامه می‌دی یا برمی‌گردی، چون ممکنه به این نتیجه برسی قله اصلاً ارزش این همه سختی رو نداره.
اما وقتی ادامه می‌دی، کم‌کم یاد می‌گیری که لذت پیروزی فقط به رسیدن نیست، به رشد کردن وسط این همه چالش هم هست. گاهی هم می‌فهمی که قله‌ها عوض می‌شن. چیزی که روزی برات نهایتِ آرزو بوده، بعدها شاید فقط یک ایستگاه کوچیک بشه و ازش رد بشی. و این اصلاً بد نیست، چون نشون می‌ده که بزرگ‌تر شدی و افق دیدت وسیع‌تر شده.
زندگی رو باید با این ذهنیت ادامه داد؛ نه به اولین باد مخالف باخت، نه به اولین دستاورد دل بست و مغرور شد. مسیر ادامه داره و هیچ‌کس نمی‌دونه پشت پیچ بعدی چی در انتظارته. شاید یه منظره‌ای باشه که حتی توی رویا هم ندیده بودی.

توانایی «نه گفتن» در موقعیت‌هایی که رودربایستی داریم، یک مهارت مهم و ارزشمنده. اینکه بتونی بدون اینکه رفتارت بی‌احترامی تلقی بشه، خواسته یا پیشنهادی که برات مناسب نیست رو رد کنی. اینجوری هم جلوی دلخوری‌های بعدی گرفته می‌شه، هم به مرزهای خودت احترام می‌ذاری و اجازه نمی‌دی فشارهای اجتماعی یا تعارفات معمول، تو را به پذیرش چیزی که دوست نداری و نمی‌خوای؛ وادار کنه.

آروم باش و راهتو برو. قشنگیای مسیر تو هم به وقتش از راه می‌رسه.

آدمو با قضاوت‌ کردن، نادیده گرفتن، بی‌مهری خسته می‌کنن. تو ذوقت می‌زنن و امیدت رو می‌گیرن، بعد که دیگه پی‌ِشون نیستی، دنبال مقصر می‌گردن که چرا تغییر کردی و مثل قبل پرانرژی نیستی.

واقعیت اینه که توی زندگی، همیشه همه‌چیز مطابق میل و برنامه‌هامون جلو نمی‌ره. خیلی وقت‌ها شرایطی پیش میاد که اصلاً دست ما نیست و از کنترل ما خارجه. اما زندگی به هر حال ادامه پیدا می‌کنه و ما رو هم مجبور به ادامه دادن می‌کنه.
تفاوت آدم‌ها درست همین‌جاست؛ توی نحوه‌ی برخوردشون. اینکه توی سختی‌ها چطور تصمیم بگیریم، چطور از زمین خوردن بلند شیم و چطور حتی وسط تاریکی‌ها، دنبال روزنه‌ای از نور بگردیم. چون به‌هر حال موندن وسط درد و فقط به رنج‌ها خیره شدن، هیچ‌چیزی رو تغییر نمی‌ده. تنها راه، حرکت کردنه. خیلی از چیزا رو توی خودت حل کنی. بری و بگذری؛ حتی با قدم‌های کوچیک.

یکی تو بیست سالگی ازدواج می‌کنه و تا بیست‌وپنج سالگی بچه دومش به دنیا میاد، یکی دیگه تا سی سالگی غرق درس و دانشگاست، یکی دنبال پیشرفت شغلی و جایگاه بهتره، یکی خونه‌ و درآمد کافی داره و ترجیح می‌ده وقتش رو فقط صرف خودش و خانواده‌اش کنه. یکی خونه و ماشین می‌خره، یکی دیگه پولش رو جای دیگه پس‌انداز می‌کنه. یکی زود ازدواج می‌کنه، یکی دیگه فکر می‌کنه هنوز براش زوده و نمی‌خواد فعلا مسولیتش رو بپذیره. یکی بعد یه‌ سال بچش بدنیا میاد، یکی دیگه بعد از ده سال زندگی مشترک، هنوز بچه‌دار شدن رو انتخاب نکرده. ابدا هیچ‌کدوم اینا نشونه‌ی جلو یا عقب بودن از یه ماراتن، برتری یا عقب‌موندگی کسی نیست.

هر آدمی مسئول زندگی و انتخاب‌های خودشه. انتخاب‌هایی که بر اساس فرهنگی که توی اون بزرگ شده، شرایط خانوادگی، باورها و تجربه‌هایی که داشته شکل می‌گیره. پس طبیعیه مسیرها متفاوت باشن.
ما بهتره یاد بگیریم تو اموری که به ما ربطی نداره دخالت نکنیم، حتی با توجیه دلسوزی. باور کنید هرکسی بیشتر از دیگران، حواسش به زندگی خودشه و دودوتا چهارتای خودش رو داره.

به جای سرک کشیدن تو زندگی بقیه، تمرکزمون رو بذاریم روی زندگی خودمون و به انتخاب‌های هم احترام بذاریم.

طولانی می‌نویسم می‌خونید؟ یا ترجیح می‌دید خلاصه و مختصر بنویسم؟

هیچ نصیحتی جای درسی که زندگی بهت می‌ده رو نمیگیره. یه اتفاقایی رو خودت باید تجربه کنی تا یه چیزایی ملکه‌ی ذهنت بشه و به یه حقیقتی برسی. ‌حقیقتی که باعث می‌شه یه اشتباه رو دوباره تکرارش نکنی.

موفقیت، نظمه.

به مسولیتی که برعهده‌ی توعه متعهد بمون و استمرارش رو به حال روحی و مودت وابسته‌ نکن.

اگه می‌خوای دیگران بهت احترام بذارن، باید اول خودت مرزهای خودتو جدی بگیری. وقتی خودت برای خواسته‌ها و ارزش‌هات ارزش قائل نشی، طبیعیه که بقیه هم نادیده‌ت بگیرن. اگه می‌خوای دوست‌داشتنی باشی، قبل از همه باید یاد بگیری خودت رو بپذیری و دوست داشته باشی؛ با همه‌ی نقاط ضعف‌ و قدرتت. هیچ‌کس نمی‌تونه چیزی رو که خودت به خودت نمی‌دی، بهت هدیه کنه.
و اگه رویاهای بزرگی توی سر داری، باید قبول کنی راه رسیدن بهشون از همین قدم‌های کوچیک شروع می‌شه. هیچ موفقیتی یک‌شبه ساخته نمی‌شه. این تویی که مسئول برداشتن تک‌تک اون قدم‌هایی.
آخرش هم اینو بدون که رشد و پیشرفت تو، دست خودته. نه بقیه. انتخاب درست، تلاش و صبر توئه که مسیرت رو می‌سازه.

هیچ‌کسی به مشکلاتت اهمیت نمی‌ده و به اندازه‌ی تو دغدغه‌هات رو جدی نمی‌گیره، برای همین خودت باید قوی‌ترین حامی خودت باشی. به بدنت و روحت اهمیت بدی؛ ورزش کنی، غذای سالم بخوری، به اندازه‌ی کافی بخوابی و چیزایی رو پیدا کنی که خوشحالت می‌کنه. تو مسئول شادی و حال خوب خودتی.

ارزش و جذابیت تو به قبول یا رد شدن توسط یک نفر وابسته نیست. اگه کسی انتخابت نکنه، به این معنا نیست که تو چیزی کم داری؛ فقط یعنی سلیقه‌اش یا شرایطش متفاوته.

هیچ آدمی رو نمیشه پیدا کرد که همه چیزش باهات مچ باشه؛ چیزی که مهمه اینه که آدما بتونن باهم صحبت کنن، برای هم حرف مشترک داشته باشن و نسبت به دنیای هم، هرچند متفاوت؛ مشتاق باشن. و نهایتا برای هم گوش شنوا باشند.

علاقه آدمو به زندگی گره می‌زنه.

فکر میکنم تو یه رابطه، آدما باید بتونن در مورد جزییات زندگیشون باهم صحبت کنن(البته به مرور) در مورد ساده‌ترین و حتی بی‌اهمیت‌ترین اتفاقات روزمره‌شون. در واقع به این سطح از راحتی در کنار هم برسن که بتونن بدون ترس از قضاوت کنار هم خود واقعیشون باشن و از هرچی دلشون میخواد صحبت کنن. بدون اینکه طرف مقابلشون کلافه بشه. فکر کنم تو زندگی هر آدمی حداقل یه فردی باید باشه که کنارش راحت باشن.

آدم وقتی دیده میشه و بهش توجه میشه، احساس ارزشمندی و امنیت پیدا می‌کنه. تو بیکاری که همه گوشی بدستن، مهم اینه وسط شلوغیا و روزمرگیت با یه پیام به طرف مقابلت نشون بدی جایی در زندگیت داره، به فکرشی و مهمه برات.

مقایسه، در هر شرایطی آزاردهنده‌ست. خودتون رو با معیارهای شبکه‌های اجتماعی نسنجید و خوشحالی رو فقط در قالب عکس و فیلم تعریف نکنید. زندگی واقعی‌تون رو با تصویری که واقعی نیست مقایسه نکنید.
خوشحالی یک حس درونیه، نه چیزی که بشه توی قاب یا ویدئو نشونش داد. هیچ‌کس قرار نیست با خط‌کشِ دیگری اندازه‌گیری بشه؛ هر کسی مسیر و معیار خودش رو داره.
ارزش ما با مقیاس دیگران سنجیده نمی‌شه؛ بلکه مسیریه که می‌ریم، رضایت و حس خوبیه که به خودمون داریم نه برداشت و نگاه دیگران.

شاید چیزی که همیشه دنبالش بودیم جایی پشتِ ترس‌هامون، پشت خستگی‌هامون، پشت نادیده‌گرفتنامون هست و تا چشم تو چشم نشیم پیداش نمی‌کنیم.

گاهی باید بفهمی ارزش خودت بیشتر از اون چیزیه که داری بهش می‌چسبی. حتی اگر روزها و ماه‌ها براش جنگیدی، رها کردن می‌تونه انتخاب راهی باشه که به آرامش و رشدت نزدیک‌تره.