تنهاییِ حاصل از احترام به خودت، خیلی بهتر از بودن در کنار آدم‌هاییه که مرزهاتو نادیده می‌گیرن.

کمال‌گرایی به‌ظاهر نشون‌دهنده‌ی دقت و انگیزه‌ست، ولی وقتی تبدیل به مانعی برای شروع و دلیلی بر اهمال کاری بشه، عملاً جلوی رشد و پیشرفت رو می‌گیره. گاهی تنها راه پیش‌رفتن اینه که اجازه بدی نسخه‌ی ناقص ولی واقعی کارت، بهتر از نسخه‌ی بی‌نقصی باشه که فقط توی ذهنت مونده.

وقتی از کسی یا چیزی انتظار داری، یعنی یه بخشی از دل‌تو بهش وابسته کردی. همین وابستگی باعث می‌شه اگه اون انتظار برآورده نشه، حس رنجش و ناامیدی سراغت بیاد. توقع نداشتن آسون نیست، ولی اگه یاد بگیریم چطور توقع‌هامون رو منطقی و معقول نگه داریم، شاید کمتر دلخور بشیم و کمتر آسیب ببینیم.

گاهی اون چیزی که دنبالش می‌گردیم، توی همون چیزیه که داریم ازش فرار می‌کنیم.

حقیقت اینه که خیلیا با خودت کاری ندارن؛ پیِ فایده‌ای هستن که براشون داری. دوستت نیستن؛ نیازشون به تو باعث شده کنارت باشن. هستن اما تا وقتی که بهشون سرویس می‌دی، درکشون می‌کنی، پای صحبتشون می‌شینی، پشت‌شون وایمیستی. همین که حواست یکم به خودت برگرده و نتونی مثل قبل براشون وقت بذاری، رفتارشون عوض می‌شه. آدم باید گاهی دست از سرویس دادن برداره تا ببینه چند نفر واقعاً براش می‌مونن و چند نفر فقط تا وقتی که براشون مفیدی، کنارتن.

‏قدر کسایی که دوستتون دارن رو بدونید؛ تو کل زندگی خیلی کم پیش میاد کسی واقعا دوستتون داشته باشه.

دارم فکر می‌کنم خیلی وقتا تقصیر خودمه که لحظات زندگی‌رو برای خودم سخت کردم، با فکر کردن بیش از حد به اتفاقات، فکر کردن به اینکه چرا اونجا این رفتار رو داشتم و جای دیگه مستحق این برخورد نبودم. فکر کردن به چیزایی که گذشته و برنمیگرده. باید فرار می‌کردم از هر فکری که آزارم میده و هر چیزی که اذیتم می‌کنه.

احترام به خودت از احساست مهم‌تره.

جزئیات.

چاییی‌تون رو با آرامش بنوشید، قضاوت‌ها رو رها کنید. خودتون رو ارزشمند بدونید و برای بهتر شدن تلاش کنید. صبور باشید، برای چیزی دیگه چهار روز دیگه تو زندگیتون نیست غصه نخورید. به خودتون زمان بدین و از هر چیزی ایراد نگیرید.

سخته، زمان می‌بره، ولی درست می‌شه کم‌کم.

درسته که می‌گذره ولی کاش شرایط جوری بود که منتظر نبودیم تا بگذره!

🪭 اینا چرا از مد افتادن؟ یه روزایی داشتنش تو عروسیا یه آپشن لوکس محسوب می‌شد.

کاش در واقعیت هم اینجوری بود؛ می‌تونستیم رها باشیم تا چیزی که برای ماست، پیدامون کنه.

احتمالا جلوجلو ذوق کردیم، کنسل شد!

یکی از سخت‌ترین لحظه‌ها تو زندگی، وقتیه که می‌فهمی انرژی، وقت و احساست رو برای چیزی گذاشتی که اصلاً ارزشش رو نداشت. حس می‌کنی بخشی از خودت رو تلف کردی، انگار فرصت‌های بزرگی از دست رفتن و دلت پر از حسرت و افسوس شده. انگار یجورایی‌ خودت رو هدر دادی، حیف شدی.
اما همین درک، نشونه‌ی رشد و بلوغه؛ یعنی فهمیدی باید قدر خودت رو بیشتر بدونی و انرژیت رو برای چیزهایی خرج کنی که واقعا ارزشمندن.

اینکه چهارتا کتاب بخونی، تراپی بری، پادکست گوش بدی و امثالهم، به این معنی نیست که اتفاق خاصی افتاده یا پخته و بالغ‌تری؛ تا وقتی که توی دیدگاهت، نحوه‌ی واکنش و برخوردت توی موقعیت‌های مختلف تغییری ایجاد نکنه عملا هیچی عوض نشده.

زندگی شبیه یه کوه‌نوردیِ طولانیه. تو با یه کوله‌پشتیِ پر از آرزو شروع می‌کنی و نمی‌دونی بالای قله چه چیزی انتظارت رو می‌کشه. وسط راه، هوا سرد می‌شه، بارون میاد، کفش‌هات خیس می‌شن. حالا این وسط، یا ادامه می‌دی یا برمی‌گردی، چون ممکنه به این نتیجه برسی قله اصلاً ارزش این همه سختی رو نداره.
اما وقتی ادامه می‌دی، کم‌کم یاد می‌گیری که لذت پیروزی فقط به رسیدن نیست، به رشد کردن وسط این همه چالش هم هست. گاهی هم می‌فهمی که قله‌ها عوض می‌شن. چیزی که روزی برات نهایتِ آرزو بوده، بعدها شاید فقط یک ایستگاه کوچیک بشه و ازش رد بشی. و این اصلاً بد نیست، چون نشون می‌ده که بزرگ‌تر شدی و افق دیدت وسیع‌تر شده.
زندگی رو باید با این ذهنیت ادامه داد؛ نه به اولین باد مخالف باخت، نه به اولین دستاورد دل بست و مغرور شد. مسیر ادامه داره و هیچ‌کس نمی‌دونه پشت پیچ بعدی چی در انتظارته. شاید یه منظره‌ای باشه که حتی توی رویا هم ندیده بودی.

توانایی «نه گفتن» در موقعیت‌هایی که رودربایستی داریم، یک مهارت مهم و ارزشمنده. اینکه بتونی بدون اینکه رفتارت بی‌احترامی تلقی بشه، خواسته یا پیشنهادی که برات مناسب نیست رو رد کنی. اینجوری هم جلوی دلخوری‌های بعدی گرفته می‌شه، هم به مرزهای خودت احترام می‌ذاری و اجازه نمی‌دی فشارهای اجتماعی یا تعارفات معمول، تو را به پذیرش چیزی که دوست نداری و نمی‌خوای؛ وادار کنه.