توام شب‌بیداری بکش، صبح زودتر بیدار شو، یه مدت از تفریحت بزن، یه هدف متناسب با استعداد و شرایطت انتخاب کن، براش یه برنامه درست بچین، زحمت‌شو بکش، چرا نرسی بهش؟ هیچ‌کسی رو تو مسیر موفقیت باد نمی‌زنن، توام تلاش کن اگه یبار نشد، بار دوم می‌شه. به شرطی که هدفمند پیش بری، از چهار تا آدم تو اون زمینه مشورت بگیری. صرفا تماشاگر موفقیت‌های دیگران نباش؛ تحسین کن، الگو بگیر، توام سعی کن رل خودت رو درست بازی کنی و حرفی برای گفتن داشته باشی. تو تلاشتو بکن، من قول می‌دم می‌رسی؛ نشد حداقلش اینه هیچ‌وقت حسرتش رو نمی‌خوری، تو صدتو گذاشتی دمت گرم؛ نشد هم فدای سرت.

این قضیه که می‌گن «اگه می‌خواست انجام می‌داد» همیشه هم صادق نیست. گاهی وقتا واقعا می‌خوای یه کاری رو انجام بدی ولی ممکنه شرایط روحی یا ذهنیت اونقدری آشفته باشه که نتونی از پسش بربیای؛ بخاطر یسری ملاحظات یا بعضا حتی درگیر ترس و تردیدی می‌شی که دست‌و‌ پاتو می‌بنده. واقعیت اینه خواستن یه بُعد ماجراست، اما عمل بهش به هزار و یک عامل دیگه وابسته‌ست.

تنهاییِ حاصل از احترام به خودت، خیلی بهتر از بودن در کنار آدم‌هاییه که مرزهاتو نادیده می‌گیرن.

کمال‌گرایی به‌ظاهر نشون‌دهنده‌ی دقت و انگیزه‌ست، ولی وقتی تبدیل به مانعی برای شروع و دلیلی بر اهمال کاری بشه، عملاً جلوی رشد و پیشرفت رو می‌گیره. گاهی تنها راه پیش‌رفتن اینه که اجازه بدی نسخه‌ی ناقص ولی واقعی کارت، بهتر از نسخه‌ی بی‌نقصی باشه که فقط توی ذهنت مونده.

وقتی از کسی یا چیزی انتظار داری، یعنی یه بخشی از دل‌تو بهش وابسته کردی. همین وابستگی باعث می‌شه اگه اون انتظار برآورده نشه، حس رنجش و ناامیدی سراغت بیاد. توقع نداشتن آسون نیست، ولی اگه یاد بگیریم چطور توقع‌هامون رو منطقی و معقول نگه داریم، شاید کمتر دلخور بشیم و کمتر آسیب ببینیم.

گاهی اون چیزی که دنبالش می‌گردیم، توی همون چیزیه که داریم ازش فرار می‌کنیم.

حقیقت اینه که خیلیا با خودت کاری ندارن؛ پیِ فایده‌ای هستن که براشون داری. دوستت نیستن؛ نیازشون به تو باعث شده کنارت باشن. هستن اما تا وقتی که بهشون سرویس می‌دی، درکشون می‌کنی، پای صحبتشون می‌شینی، پشت‌شون وایمیستی. همین که حواست یکم به خودت برگرده و نتونی مثل قبل براشون وقت بذاری، رفتارشون عوض می‌شه. آدم باید گاهی دست از سرویس دادن برداره تا ببینه چند نفر واقعاً براش می‌مونن و چند نفر فقط تا وقتی که براشون مفیدی، کنارتن.

‏قدر کسایی که دوستتون دارن رو بدونید؛ تو کل زندگی خیلی کم پیش میاد کسی واقعا دوستتون داشته باشه.

دارم فکر می‌کنم خیلی وقتا تقصیر خودمه که لحظات زندگی‌رو برای خودم سخت کردم، با فکر کردن بیش از حد به اتفاقات، فکر کردن به اینکه چرا اونجا این رفتار رو داشتم و جای دیگه مستحق این برخورد نبودم. فکر کردن به چیزایی که گذشته و برنمیگرده. باید فرار می‌کردم از هر فکری که آزارم میده و هر چیزی که اذیتم می‌کنه.

احترام به خودت از احساست مهم‌تره.

جزئیات.

چاییی‌تون رو با آرامش بنوشید، قضاوت‌ها رو رها کنید. خودتون رو ارزشمند بدونید و برای بهتر شدن تلاش کنید. صبور باشید، برای چیزی دیگه چهار روز دیگه تو زندگیتون نیست غصه نخورید. به خودتون زمان بدین و از هر چیزی ایراد نگیرید.

سخته، زمان می‌بره، ولی درست می‌شه کم‌کم.

درسته که می‌گذره ولی کاش شرایط جوری بود که منتظر نبودیم تا بگذره!

🪭 اینا چرا از مد افتادن؟ یه روزایی داشتنش تو عروسیا یه آپشن لوکس محسوب می‌شد.

کاش در واقعیت هم اینجوری بود؛ می‌تونستیم رها باشیم تا چیزی که برای ماست، پیدامون کنه.

احتمالا جلوجلو ذوق کردیم، کنسل شد!

یکی از سخت‌ترین لحظه‌ها تو زندگی، وقتیه که می‌فهمی انرژی، وقت و احساست رو برای چیزی گذاشتی که اصلاً ارزشش رو نداشت. حس می‌کنی بخشی از خودت رو تلف کردی، انگار فرصت‌های بزرگی از دست رفتن و دلت پر از حسرت و افسوس شده. انگار یجورایی‌ خودت رو هدر دادی، حیف شدی.
اما همین درک، نشونه‌ی رشد و بلوغه؛ یعنی فهمیدی باید قدر خودت رو بیشتر بدونی و انرژیت رو برای چیزهایی خرج کنی که واقعا ارزشمندن.

اینکه چهارتا کتاب بخونی، تراپی بری، پادکست گوش بدی و امثالهم، به این معنی نیست که اتفاق خاصی افتاده یا پخته و بالغ‌تری؛ تا وقتی که توی دیدگاهت، نحوه‌ی واکنش و برخوردت توی موقعیت‌های مختلف تغییری ایجاد نکنه عملا هیچی عوض نشده.