کنار اومدن با هر چیزی، عزیزت نمی‌کنه. خیلی‌ وقتا الویت و اهمیتت رو کم می‌کنه.

یه روزی، که شاید خیلی دیر باشه، می‌فهمی که هرکاری هم بکنی، باز یکی هست که قضاوتت کنه. حتی اگه جونت رو هم بذاری، باز یکی پیدا می‌شه که بگه کم گذاشتی. پس بهتره همون کاری رو بکنی که خودت باورش داری و همونجوری زندگی کنی که دلت آرومه باهاش.

من فکر می‌کنم گاهی وقتا هرچقدر بیشتر که حرص بخوری، خشمگین بشی و ری‌اکشن نشون بدی انگاری تنها کسی رو که داری تنبیه می‌کنی، خودته.

البته تا زمانی که طرفین اهل گفت‌گو باشند.

دوستان، توی این چنل آموزش کامل کتاب Oxford Word Skills قرار گرفته؛ هر درس، یه ویدیوی جداگانه داره که همه‌ی نکات لازم رو به‌صورت کامل و قابل فهم توضیح می‌ده.
همچنین آموزش‌های ویدیویی مربوط به کتاب Grammar in Use هم داخل چنل هست و می‌تونید برای تقویت گرامرتون ازش استفاده کنید.

یه مقوله‌ای هست به اسم امنیت توی روابط که میاد می‌گه تو یه رابطه باید بتونی خودت باشی. اگه ناراحتی، حرفی توی دلت هست یا چیزی اذیتت می‌کنه بتونی راحت به طرف مقابلت اینو بگی. خستگی‌ها، نگرانی‌ها و دغدغه‌هات رو ابراز کنی بدون اینکه بهت لیبل حساس بودن زده بشه. بدونی عشق و توجهی که دریافت می‌کنی مشروط به این نیست که همیشه کامل و بی‌نقص باشی. بدونی مهمی، حتی وقتی که بهترین نسخه‌ی خودت نیستی.

با توجه به پایان‌بندیِ سریال تاسیان، تماشای این سریال رو پیشنهاد می‌کنید؟

به آدم‌ها بابت چیزهایی که خودشون انتخابش نکردن و نقشی توش نداشتن، احساس خجالت ندیم.

یه جایی تو مسیر زندگی می‌رسی که دیگه هر رفتاری رو نمی‌پذیری. خودت رو دست کم نمی‌گیری. دیگه مثل قبل در مقابل هر چیزی کوتاه نمیای. یاد می‌گیری قبل هر چیزی احترام به خودت رو در الویت بذاری.

ظاهرا کنار میای؛ ولی فکر اینکه می‌تونست یجور دیگه باشه واقعا اذیت‌کننده‌ست.

خودت رو با کسی که مسیرش با حمایت طی شده، مقایسه نکن. تو تنها ادامه دادی.

پدیده‌ی جالبی به اسمِ
Revenge Bedtime Procrastination
رفتاریه که در اون افراد عمداً زمان خوابشون رو به تأخیر می‌ندازن.
در این حالت، فرد با آگاهی از اینکه باید بخوابه، تصمیم می‌گیره بیدار بمونه تا کارهایی رو انجام بده که در طول روز، به‌دلیل مشغله و فشار زیاد، فرصت انجامشون رو نداشته؛ مثل اسکرول بی‌هدفِ گوشی، دیدن پشت‌سر‌هم چند قسمت سریال، یا حتی خیره شدن به سقف.

نکته‌ی جالب اینجاست که با وجود احساس عذاب وجدان، این رفتار ادامه پیدا می‌کنه.
چون فرد، ناخودآگاه داره از سیستم یا شرایطی که وقتش رو گرفته انتقام می‌گیره.
اما در واقع، داره از خودش انتقام می‌گیره؛ چون آرامش، خواب و سلامتی خودش رو فدا می‌کنه.

موفقیت از نگاه هر کسی ممکنه یه تعریف کاملا متفاوت داشته باشه. یکی تو ۲۵ سالگی مستقل می‌شه، یکی دیگه تو ۳۵ سالگی تازه مسیرشو پیدا می‌کنه.
یکی اولین شغلشو از طریق آشناها می‌گیره، یکی دیگه با ده‌بار رد شدن تازه فرصت پیدا می‌کنه.
یکی توی رابطه‌ست و خوشحاله، یکی دیگه تنهاست و با خودش در صلحه. هیچ کدوم بر دیگری برتری یا تاخیر ندارن چون زندگی مسابقه نیست. هرکسی مسیر مخصوص خودش رو داره که متاثر از شرایط، گذشته، دغدغه‌ها و تعاریف شخصی‌ش از خوشبختیه.
مقایسه منصافه نیست مادامی که فقط ظاهر زندگی دیگران رو ببینی، ولی با عمقِ زندگی خودت بسنجیش.

من فکر می‌کنم تقلید همیشه بد نیست. گاهی دیدن کسی که سبک زندگی سالم داره، یا صبوره، یا خوب گوش می‌ده تلنگر می‌شه. بهت نشون می‌ده می‌شه جور دیگه‌ای هم بود. دیدن راه و روش آدم‌های موفق می‌تونه الهام‌بخش باشه. تقلید زمانی مشکل‌ساز می‌شه که به حذف هویت شخصی منجر بشه و به جای الهام گرفتن، تلاش کنیم خود واقعی‌مون رو کنار بذاریم و صرفا نسخه‌ای از دیگری باشیم. اما اگه بتونیم با الگو گرفتن، شناختن سبک‌ها و به کارگیری خلاقیت اون‌ها رو برای خودمون بازسازی کنیم، می‌تونه خیلی مفید باشه.

توام شب‌بیداری بکش، صبح زودتر بیدار شو، یه مدت از تفریحت بزن، یه هدف متناسب با استعداد و شرایطت انتخاب کن، براش یه برنامه درست بچین، زحمت‌شو بکش، چرا نرسی بهش؟ هیچ‌کسی رو تو مسیر موفقیت باد نمی‌زنن، توام تلاش کن اگه یبار نشد، بار دوم می‌شه. به شرطی که هدفمند پیش بری، از چهار تا آدم تو اون زمینه مشورت بگیری. صرفا تماشاگر موفقیت‌های دیگران نباش؛ تحسین کن، الگو بگیر، توام سعی کن رل خودت رو درست بازی کنی و حرفی برای گفتن داشته باشی. تو تلاشتو بکن، من قول می‌دم می‌رسی؛ نشد حداقلش اینه هیچ‌وقت حسرتش رو نمی‌خوری، تو صدتو گذاشتی دمت گرم؛ نشد هم فدای سرت.

این قضیه که می‌گن «اگه می‌خواست انجام می‌داد» همیشه هم صادق نیست. گاهی وقتا واقعا می‌خوای یه کاری رو انجام بدی ولی ممکنه شرایط روحی یا ذهنیت اونقدری آشفته باشه که نتونی از پسش بربیای؛ بخاطر یسری ملاحظات یا بعضا حتی درگیر ترس و تردیدی می‌شی که دست‌و‌ پاتو می‌بنده. واقعیت اینه خواستن یه بُعد ماجراست، اما عمل بهش به هزار و یک عامل دیگه وابسته‌ست.

تنهاییِ حاصل از احترام به خودت، خیلی بهتر از بودن در کنار آدم‌هاییه که مرزهاتو نادیده می‌گیرن.

کمال‌گرایی به‌ظاهر نشون‌دهنده‌ی دقت و انگیزه‌ست، ولی وقتی تبدیل به مانعی برای شروع و دلیلی بر اهمال کاری بشه، عملاً جلوی رشد و پیشرفت رو می‌گیره. گاهی تنها راه پیش‌رفتن اینه که اجازه بدی نسخه‌ی ناقص ولی واقعی کارت، بهتر از نسخه‌ی بی‌نقصی باشه که فقط توی ذهنت مونده.

وقتی از کسی یا چیزی انتظار داری، یعنی یه بخشی از دل‌تو بهش وابسته کردی. همین وابستگی باعث می‌شه اگه اون انتظار برآورده نشه، حس رنجش و ناامیدی سراغت بیاد. توقع نداشتن آسون نیست، ولی اگه یاد بگیریم چطور توقع‌هامون رو منطقی و معقول نگه داریم، شاید کمتر دلخور بشیم و کمتر آسیب ببینیم.

گاهی اون چیزی که دنبالش می‌گردیم، توی همون چیزیه که داریم ازش فرار می‌کنیم.