صبح‌هایی در زندگی‌ام داشته‌ام که با وجود میل بی‌حدم به زیستن، افسوس خورده‌ام که چرا شب پیش و پس از آنهمه رنج، مرگ به سراغم نیامد.

بالاخره یک‌روز خواهی گفت «همین بود؟» . یک‌روز که جواب یک آزمایش را بگیری.‌ یک‌روز که بلند شدنت از صندلی اتوبوس بیشتر از قبل طول بکشد و بترسی که راننده در را زود ببندد. یک‌روز که جلوی آینه پیشروی جدید خط چروک به چشمت بخورد. بالاخره خواهی گفت قرار بود زندگی‌ام همین باشد؟ و بالاخره به خودت جواب خواهی داد که، بله، همین بود. یک آدم معمولی بودی که در یک جای بد به دنیا آمدی، همان‌جا رنج کشیدی، و همان‌جا تمام شدی. جایی که هرروز به خودت یادآوری می‌کردی «این‌جا جای من نیست. یک‌جای خیلی بهتر در دنیا وجود دارد که منتظر است تا من را در جغرافیایش در آغوش بگیرد». جایی که حتی وقتی غروب‌های قشنگی داشت به خودت می‌گفتی «این قرار نیست قشنگ‌ترین غروبی باشد که خواهم دید. دنیا غروب‌های خیلی بهتری برای نشان دادن به من در نظر دارد».
مغزت مونولوگ خودش را آماده کرده. پس قبل از آن‌که آن روز برسد، بگو و از آن بگذر. از قبل، از این‌که خودت را حیف‌شده ببینی هم، بگذر. نباید اجازه داد مغز کارتی برای مخفی‌کردن داشته باشد و بعدا رو کند.

روزای برزخی؛
به هیچ‌جا، هیچ‌کس ، هیچ‌چیز و هیچ‌کاری تعلق خاطر ندارم.

می‌خوام باهات صادق باشم. من واقعاً دلم می‌خواد که حالم خوب باشه، اما نمی‌دونم چطوری. و می‌ترسم که هیچ‌وقت نفهمم.

ذوقم برای بدست آوردن، شبیه حبابه که به محض لمس کردن و به چنگ آوردن نابود میشه و از خودش هیچ چیز باقی نمیذاره، مگر یک پوچی عظیم.

"چرا قبلا چيزی نگفتم؟ چون تو هیچ وقت گوش نمی‌دادی. تو به هر چیز حساس و ظریفی در وجودم ضربه زدی. سعی کردی هر چیزی در وجودم زنده بود خفه کنی‌"

فیلم "سونات پاییزی" ساخته‌ی اینگمار برگمان رو پیشنهاد می‌کنم تماشا کنید. ببینید سینما زمانی چطور انسان می‌ساخت، رابطه می‌ساخت و بعد چطور حفاری می‌کرد روان آدمیزاد رو و تا کجا پیش می‌رفت؟ چه بازی‌ها و چه چشم‌هایی داشتند!

تقریبا کل فیلم در یک خانه است و دیالوگ‌محوره. خانم اینگرید برگمان رو که از کازابلانکا می‌شناسید، اینجا آخرین فیلمش رو بازی کرد و چهار سال بعد درگذشت.

Autumn Sonata, 1978
#فیلم

بعضی از روزها اینطورین که از خواب بیدار می‌شی و بدون هیچ دلیل مشخصی احساس می‌کنی که قلبت یه کم شکسته؛ و متأسفانه هیچ قدرتی نمی‌تونه اون روز رو بهتر کنه و مجبوری که هرطوری شده تمومش کنی.

Here we lie
High and dry
The world will never see you 'till you open your eyes
Say goodnight
Kill the light
The world will never hear you tonight
Idlewild

این چه مدل زندگی که در عین داشتن ذوق برای زندگی، یه گوشه از مغزت اصرار داره که: «کاش اصلاً وجود نداشتی»؟

فوتبال تنها جایی است که یک کشور کوچک یا محروم می‌تواند روبروی یک ابرقدرت اقتصادی و نظامی بایستد، بدون اینکه قدرت نظامی آن کشور تاثیری در نتیجه بازی داشته باشد. در نود دقیقه فوتبال، تمام معادلات ظالمانه دنیا پشت خط زمین مسابقه جا می‌مانند. این تنها جایی است که تو با تکیه بر استعداد و پاهای خودت می‌توانی پرچمت را بالاتر از بقیه نگه داری.