فرانسیس کریک( یکی از کاشفان ساختار DNA) به همراه کخ(نوروساینتیست محبوبم) در اواخر عمرش یه مقاله‌ی زیبا نوشتن که توی اون از یه منطقه‌ی ویژه‌ای توی مغز صحبت کردن که بعد از گذشت این همه سال هنوز دانشمندا به درک کاملی از این منطقه نرسیدن و مرموزترین منطقه‌ی مغز به شمار میاد.
اسم این منطقه کلاسترومه. در عمیق‌ترین نقطه‌ی مغزه و کارش اینه که تمام اطلاعاتی که به مغز میرسه رو دریافت میکنه و درک متفاوتی از اطلاعات ایجاد می‌کنه. مثلا دلپذیر بودن یه غذا، یا درک ما از زمان و مکان، درک ما از محیط اطرافمون رو ایجاد می‌کنه و باعث میشه هر آن‌چیزی که ما از طریق نورون‌هامون دریافت می‌کنیم از محیط به شکل یک تجربه‌ی خودآگاهانه دربیاد. کخ و کریک اسمش رو رهبر ارکست گذاشتن.
و دیدن توی افرادی که اسکیزوفرنی دارن ممکنه نقصی توی این ساختار، نقش داشته باشه.

به به عجب آهنگی برای شروع روز.

روبرو شدن،
همیشه روبرو شدن؛
این تنها راه گذر کردن است.

جوزف کنراد

هیچ چیز اصیل و پایداری سریع اتفاق نمی‌افته. صبور بودن و تلاش پیوسته رو یاد بگیریم

امروز یه کیس عقب‌ماندگی‌ذهنی شدید داشتیم که تنها کلمه‌ای که بلد بود بگه مامان بود.

قبلا روز تولدم برام عذاب‌آور بود، چون زندگی رو اجبار دردناک می‌دونستم.
اما حالا برام یه موهبته؛ یه معجزه‌ست، یه تجربه.
حالا خوشحالم از این‌که بخشی از این دنیام.
و خوشحالم که توی ماجراجویی خودمم و دارم خودم و دنیا رو کشف می‌کنم.
و فکر کنم با وجود همه‌چی(چه اتفاقات خوب چه بد) خوشحال از اینجا برم.

Nothing can last
There are no second chances
Never give a day away
Always live for today

مسیر رشد و رسیدن پر از لحظه‌های خستگی، تردید و حتی شکست می‌تونه باشه، اما پایداری و باور به راهی که داری می‌ری باعث می‌شه در نهایت به نتیجه برسیم. یاد بگیریم به مسیر اعتماد کنیم، چون چیزای ارزشمند زمان می‌خوان. صبوری و تلاش مستمر لازمه‌ی رسیدن به چیزای ارزشمند زندگیه.

امروز بهم گفت:
در اندرون من خسته‌دل ندانم کیست
که من خموشم و او در فغان و در غوغاست

اینکه هر دقیقه مفید باشیم طبیعی نیست.
اینکه همه حتما هرروز صبح بریم بدویم طبیعی نیست.
اینکه همه بتونیم با لپتاپ توی یک محیط کار اشتراکی یا کافی‌شاپ درس بخونیم یا کار کنیم طبیعی نیست.
اینکه همیشه بدرخشیم و پوست و موی همیشه صاف و سالم داشته باشیم طبیعی نیست.
اینکه مدام اسکین کر و بادی کر کنیم و از محصولات پوستی گرون مون عکس بذاریم طبیعی نیست.
اینکه هر ماه یک کتاب بخونیم، تمام فیلم های جدید که امتیاز بالا دارند رو ببینیم و در مورد همه سریال ها هم نظری داشته باشیم طبیعی نیست.
اینکه حتما تا فلان سن کار مشخصی پیدا کرده باشم یا به فلان چیز رسیده باشم یا تا اتمام دهه بیست زندگیم به اینجاها رسیده باشم اصلا طبیعی نیست.

سرعت خودتون رو تو زندگی پیدا کنید. سرعت هرکس تو مسیرش متفاوته. اینکه مسیر هر کس تو ذهن خودش باز میشه نه با نگاه کردن به زندگی دیگران هم که قبلا بهمون ثابت شده.

یه کتاب هفتصد صفحه‌ای درمورد مکانیک کوانتوم رو توی دو روز خوندم، همزمان کارای کتابم رو انجام دادم، مقاله‌م رو پیش بردم و درگیر پایان‌نامه هم هستم و هرکدوم از این‌ها دنیای متفاوت خودشون رو دارن. حس می‌کنم دارم غرق می‌شم ولی این غرق شدن با لذت همراهه.

من تا قبل از اینکه وارد محیط آزمایشگاه و جو کار شم، دید خیلی مثبتی نسبت به آدما داشتم و همه‌ی آدم‌ها و نیتشون رو خوب میدونستم که این نگرش بخاطر محیط بومی و محدودی بود که توش بزرگ شدم.
اما آزمایشگاه یه روی دیگه‌ای از آدما بهم نشون داد، و فهمیدم چقدر انسان می‌تونه بدطینت و بی‌رحم باشه وقتی پای منافعش وسطه.
واقعا هر روز دارم شگفت‌زده میشم از این آدمایی که می‌بینم‌.

عجیب‌ترین چیزی که این‌روزا با مطالعه‌ی کوانتوم بهش برخوردم:

«مشاهده» در سطح کوانتومی، واقعیت را تغییر میده.
قبل از مشاهده، ذره در حالت ابرِ احتماله؛ بعد از مشاهده، در یک نقطه‌ی خاص تثبیت می‌شه.

این دیدگاه از آزمایش معروفِ دوشکاف به‌دست اومده که بعدا بحث و جدلی رو بین دانشمندا راه انداخت و هرکس برداشت متفاوتی ازش داشت چون با یه سری معادلات تناقض داشت.
مثلا دانشمندی به اسم اورت این تعبیر رو از این آزمایش داشت که:

شاید تابع موج اصلاً فرو نمی‌پاشه.
شاید همه‌ی حالت‌های ممکن، واقعاً اتفاق می‌افتن فقط در شاخه‌های متفاوتی از جهان.
یعنی وقتی ما آزمایش دو شکاف رو انجام می‌دیم و می‌پرسیم «الکترون از کدوم شکاف رفت؟»،
جهان به دو شاخه تقسیم می‌شه:
در یکی، الکترون از شکاف چپ می‌گذره.
در یکی دیگه ، از شکاف راست.
هر دو واقعی‌ان‌ ولی در دو جهان مجزا.

برای اینکه اینایی که نوشتم براتون ملموس‌تر باشه خوندن این کتاب رو توصیه میکنم، با زبان ریاضی سعی در توضیح تاریخ کوانتوم داره که در نوع خودش جالبه.

ای دل غم این جهان فرسوده مخور
بیهوده نه‌ای غمان بیهوده مخور
چون بوده گذشت و نیست نابوده پدید
خوش باش غم بوده و نابوده مخور
خیام

زندگی بیشتر از نتیجه، درباره‌ی موندن توی مسیر، یاد گرفتن از هر قدم و ادامه دادنه.