دوستِ سمنانیم، از باغشون محصول واسم اورده.
سعس میکنم مزه‌شون تا همیشه یادم بمونه.

من عاشق پاییزم
عاشق زرد و نارنجی شدن درختا، ریختن برگا، وای که چقدر شگفت‌انگیزه، اینکه هوا یجور دیگه، یه مدل دیگه رو به خنکی میره، بلوطا میرسن، خرمالوها روی درختا نارنجی میشن، و اگه خوش‌شانس باشیم، بارونم میباره.
واسه اینکه تداعی کنم این حس و حال رو، یه بلوط زاگرس گذاشتم روی میزم، توی یوتوب study with me که فضاشون پاییزی و بارونیه باشه پلی میکنم، و آخ که چه کیفی میده درس خوندن.

بهت قول می‌دم این احساس همیشگی نباشه. بهت قول می‌دم آسوده می‌شی، رها می‌شی، آزاد می‌شی و حس می‌کنی زنده‌ای و می‌خوای زنده باشی.

امیدوارم پاییز امسال غنی باشه؛ غنی از خاطره. امیدوارم بیشتر زندگی کنم، بیشتر عشق بورزم، نسبت به درد بی‌تفاوت نباشم، رشد کنم و یک روزی، یک جایی، دوباره خودم رو پیدا کنم. امیدوارم تجربه‌هایی داشته باشم که بفهمم هنوز برای جوون بودن دیر نشده. امیدوارم آخر این پاییز، زندگی هنوز چیزی در من باقی گذاشته باشه.

با دکتر اومدیم بیمارستان، اون کشیک اطفال داشت و منم رفتم سراغ نمونه‌هام، رفتم دیدم هییییچ مریضی نیست و همه تختا خالی‌ان، به سوپروایزر میگم پس مریضا کو، با ناراحتی میگه همه مرخص شدن دیگه مریض نمیاد برامون چند وقته!!!
زن قاعدتا نباید ناراحت باشی از این موضوع😒

روپوش دکتر انگار از دهن کوسه بیرون اومده، دفترچه‌‌ای که قراره‌ شرح‌ حال توش بنویس از وسط خمیده شده و بیرونش سیاه و کثیفه؛ بهش میگم چرا همچینی، میگه درونم هرچی هست بیرونمم همونه!

خب گویا قهرمانمون پیدا شد؛ سوپروومن!

پ.ن: کاریوتایپ نوزاد دختری با سه کروموزوم x، که تریپل x نامیده میشه، قبلا هم به‌نام ابرزن شناخته میشدن.

امشب دوستم باید به سلولاش سر میزد و من باهاش رفتم که تنها نباشه.
داشتیم به هم میگفتیم حالا که آخرای راه ارشدیم، چقدر دلمون نمیخواد این اتصال بین ما و آکادمیک قطع شه و کاش این روزا بیشتر کش بیاد تا از لحظه‌ لحظه‌ی حضورمون، با وجود همه‌ی سختیا و مشقتایی که کشیدیم، لذت ببریم و استفاده کنیم.
الحق که بنده‌ی درسیم تا ابد.

از ۵ صبح بیدارم، و باوجود اینکه بدنم داره فریاد میزنه که به خواب احتیاج داره ولی مقاومت می‌کنم، برای اینکه چندساعت بیشتر توی جادوی شب، پشتِ میزِ عزیزم(که از اتاق رو به رویی قرض گرفتم) بشینم و مطالعه کنم.

تو فکر می‌کنی داری برای حفظ یه رابطه تلاش می‌کنی، درحالی که خیلی وقته که داری صرفا مرزهاتو عقب‌تر می‌آری برای اینکه طرف مقابل راحت باشه. تو فکر می‌کنی داری برای رابطه تلاش می‌کنی اما به محض اینکه چیزی پیش می‌آد حس می‌کنی اگر «تو» دست از این تلاش برداری، اون ارتباط از بین می‌ره. پس عزیزم این اسمش رابطه نیست. رابطه یه مفهوم متقابل و دوطرفه‌ست. باری که تو تنهایی داری به جای دو نفر به دوش می‌کشی و تلاشی که داری به جای دو انسان نشون می‌دی، یه روند صرفا فرسایشی محکوم به فناست که فقط از دست رفتنش رو کمی به تعویق می‌ندازه و تو رو بیشتر مصرف و زخمی می‌کنه. همین.

بماند به یادگار.
از شبی که داشتم میمردم.

ولی عزیزم، هر روز یه شروعِ دوباره‌ست.

من سقوط کردم، و حس کردم، رهای رها شدم، یعنی طناب محکمی که بتونه منو نگه داره نیست، چون حس میکردم به هرطرف که میرم شبه، و این شب تمومی نداره، هر آدمی، هر تلاشی، هر بلندشدنی سرانجامش شکسته.
خسته بودم از هر تلاشی، از هر شکستی، از هر دویدن و نرسیدنی.
ولی با خودم گفتم که فر، زندگی که رسیدن نیست.
تو بارها و بارها و بارها فرو ریختی و از نو ساختی، ساختی و ساختی و ساختی تا شدی این. تا شدی آدمی که از جهان از هم فروپاشیده‌ زیادی انتظار داره.
من دیگه به سرانجام هیچ چیز فکر نمیکنم، من در لحظه، عمیقا، با عمق وجود، حس میکنم، و تجربه میکنم.
چون تجربه‌ی زیستن(حتی اگه تلخ و ترسناک و وهم‌انگیز)، تنها چیزیه که انسان داره. بقیه‌ی چیزها در گذرند و ماییم و تمام گیرنده‌های حسی و نورون‌هایی که به هم پل میزنن.
و در آخر، به قول یونگ: بگذار سقوط کنی اگر قرار است سقوط کنی، آنکه خواهی شد، تورا خواهد گرفت.

بله جناب حافظ شما درست میگی:
از کران تا به کران لشکر ظلم است ولی
از ازل تا به ابد فرصت درویشان است

از حجره‌ی عمو عباس.

آقا یه چای ما رو نجات داد‌.

انگار آدمی وقتی زندگیِ خودش رو می‌سازه که دیگه موفقیت رو چیزی نبینه که باید به جهان ثابت کنه، بلکه موفقیت رو اون چیزی بدونه که بتونه در خلوتِ خودش با اون زندگی کنه‌.

با این‌که همیشه گفتم از آدم‌ها خوشم نمیاد ولی یه تعداد محدودی آدم هستن که به خاطر وجود اون‌هاست که زندگی رو با تمام سختی‌هاش ادامه می‌دم. علت علاقه‌م به نوشتن هم همینه، در ارتباط بودن با آدم‌های موردعلاقه‌م. واسه همینه که هر چی می‌شه ناراحت می‌شم، اما نمی‌شکنم چون توی قلبم و زندگیم عشق دارم.